I OZ 1048/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SAB/Sz 116/11 odrzucające skargę kasacyjną E. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II SAB/Sz 116/11 odrzucającego skargę E. M. na bezczynność Rady Miasta Szczecina w przedmiocie oddłużenia mieszkania rotacyjnego i zamiany z urzędu lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SAB/Sz 116/11 odrzucił skargę kasacyjną E. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II SAB/Sz 116/11 odrzucającego jej skargę na bezczynność Rady Miasta Szczecina w przedmiocie oddłużenia mieszkania rotacyjnego i zamiany z urzędu lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. (doręczonym skarżącej w dniu 13 lipca 2011 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę E. M. na bezczynność Rady Miasta Szczecina w przedmiocie oddłużenia mieszkania rotacyjnego i zamiany z urzędu lokalu mieszkalnego. W dniu 15 lipca 2011 r. E. M. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 sierpnia 2011 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W dniu 4 listopada 2011 r. radca prawny A. S. ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej z urzędu, wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 czerwca 2011 r. odrzucającego skargę. Pełnomocnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Odrzucając skargę kasacyjną zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze m.), dalej "P.p.s.a.", stwierdził, że postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. odrzucające skargę zostało doręczone skarżącej w dniu 13 lipca 2011 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej od tego postanowienia upłynął z dniem 12 sierpnia 2011 r. Pełnomocnik skarżącej złożył w Sądzie skargę kasacyjną w dniu 4 listopada 2011 r., zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła E. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w dniu 15 lipca 2011 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. referendarz sądowy zwolnił skarżącą od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie i ustanowił radcę prawnego. Następnie Sąd zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczenie pełnomocnika dla skarżącej pismem z dnia 22 września 2011 r., a powyższe wezwanie zostało zrealizowane pismem z dnia 27 września 2011 r. Zatem skarżąca nie miała faktycznej możliwości dochowania 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Upływ terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w czasie rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy pozwala na twierdzenie, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie skarżąca wskazała, że składając skargę w dniu 4 listopada 2011 r. dokonała spóźnionej czynności. Wniosek o przywrócenie tego terminu został złożony przez czynności konkludentne, tj. przez złożenie skargi z uwzględnieniem daty przyznania prawa pomocy, zatem spełniła przesłankę z art. 86 § 1 P.p.s.a., a w szczególności wykazała brak winy w uchybieniu terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Niespornym jest, że przesyłka sądowa zawierająca postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 30 czerwca 2011 r. wraz z uzasadnieniem została doręczona skarżącej w dniu 13 lipca 2011 r. Stosownie do unormowań zawartych w art. 67 § 1 P.p.s.a., od tej daty należy liczyć trzydziestodniowy termin do zaskarżenia wyroku, który upływał w tej sprawie z dniem 12 sierpnia 2011 r. Mając powyższe na uwadze nie sposób przyjąć, że składając skargę kasacyjną w dniu 4 listopada 2011 r. skarżąca zachowała zakreślony ustawą termin. Prawidłowo zatem ustalił Sąd pierwszej instancji, że termin do złożenia skargi kasacyjnej został uchybiony. Skoro zaś czynność, jaką było wniesienie skargi kasacyjnej po terminie nie mogła odnieść zamierzonego skutku procesowego, to Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu wskazać należy, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, na skutek którego dla skarżącej ustanowiono pełnomocnika z urzędu, nie stanowił przeszkody do odrzucenia skargi kasacyjnej jako wniesionej z uchybieniem terminu. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, ma bowiem możliwość złożenia ponownie skargi kasacyjnej, a w przypadku upływu ustawowego terminu do jej złożenia, winien skorzystać z trybu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. składając wniosek o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wniosek ten nie może być wnioskiem dorozumianym, jak próbuje to wywieść skarżąca. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w oparciu o przepis art. 178 w zw. z art. 175 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną odrzucił. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.