II SO/Gd 5/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na rozprawie sprawy z wniosku M. D. o wymierzenie grzywny Instytucji Gospodarki Budżetowej z powodu nieprzekazania do Sądu skargi dotyczącej bezczynności w sprawie udzielenia informacji publicznej postanawia wymierzyć Instytucji Gospodarki Budżetowej grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych. M. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o ukaranie A w G. grzywną z powodu nieprzekazania do Sądu jego skargi na bezczynność tego podmiotu w sprawie udzielenia informacji publicznej. Z akt sprawy oraz twierdzeń stron wynika, że skarga M. D. wpłynęła do A w G. w dniu 17 lutego 2011 r. oraz, że została ona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przekazana (nadana w urzędzie pocztowym) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 25 marca 2011 r. Z kolei wniosek skarżącego został wniesiony (nadany w urzędzie pocztowym) w dniu 29 marca 2011 r. zaś wpłynął do Sądu w dniu 1 kwietnia 2001 r. W odpowiedzi na wniosek A w G. przyznała, że doszło do uchybienia terminu do przekazania skargi, jednakże podniosła, że uchybienie było nieznaczne. Wskazano też, że wniosek o ukaranie grzywną został wniesiony już po przekazaniu skargi. Ponadto wywiedziono, że art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie nakłada na Sąd bezwzględnego obowiązku nałożenia grzywny na organ, w związku z czym Sąd ma możliwość oceny zasadności wymierzenia takiej grzywny, biorąc przede wszystkim pod uwagę okoliczności i wielkość spóźnienia w przekazaniu skargi. W związku z tym zwrócono uwagę, że opóźnienie nie było znaczne oraz że skargę przekazano jeszcze przed złożeniem wniosku o ukaranie grzywną. Nadto wyjaśniono, że uchybienie terminowi wynikało z kwestii organizacyjnych, związanych z powstaniem A w G. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz., 1270 ze zm.) w razie nieprzekazania sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., w sprawie o sygnaturze akt II GPS 3/ 09, opublikowanej w zbiorze urzędowym ONSiWSA nr 1 z 2010 r., poz. 2, przyjęto wykładnię prawa, według której przedmiotem zaskarżenia w sprawie o wymierzenie grzywny na podstawie powołanego przepisu jest nie tylko zaniechanie przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę sądowi administracyjnemu, ale także zwłoka w dokonaniu tej czynności. W związku z tym uznano, że grzywna, o której mowa, spełnia nie tylko funkcję dyscyplinującą, ale także represyjną i prewencyjną w stosunków do organów administracji. W konsekwencji sformułowano tezę, według której art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania w przypadku, gdy po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy, organ przekazał skargę sadowi wraz z aktami sprawy i z odpowiedzią na skargę. Powołana uchwała NSA dosłownie dotyczy zatem sytuacji, w której skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przekazano do sądu po wniesieniu wniosku o wymierzenie grzywny. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skargę wraz z aktami i odpowiedzią na skargę przekazano do sądu jeszcze przed wniesieniem wniosku o ukaranie grzywny. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę nie ma to jednakże znaczenia dla możliwości rozpoznania tego wniosku. Skoro grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spełnia nie tylko funkcję dyscyplinującą, ale także represyjną i prewencyjną w stosunków do organów administracji, to należy przyjąć, że nie tylko przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi tej grzywny, ale także wykonanie tej czynności jeszcze przed złożeniem tego wniosku, nie stanowi przeszkody w rozpoznaniu sprawy wymierzenia grzywny. Okoliczność ta może mieć jedynie znaczenie dla określenia wysokości grzywny. To mając na uwadze Sąd rozpoznał wniosek o wymierzenie A w G. grzywny z powodu nieprzekazania do sądu skargi wnioskodawcy na bezczynność tego podmiotu w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej w terminie i uwzględniając, że zwłoka nie była rażąca (21 dni z uwzględnieniem szczególnego, w stosunku do określonego w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, terminu 15 dni na przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wynikającego z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) wymierzył grzywnę w wysokości 200 zł, czyli w bardzo niskiej wysokości, mając na uwadze, że najwyższa możliwa grzywna wynosi 32.249,80 zł (art. 154 § 6 w zw. z art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2011 r. – M.P. nr 11, poz. 120). Jednocześnie Sąd uznał, że nie przedstawiono takich okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od wymierzenia grzywny. W szczególności trudności organizacyjne związane z kształtowaniem się A w G., jako nowego podmiotu, nie mogą być usprawiedliwieniem dla zwłoki w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, tym bardziej, że zarządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie jego utworzenia obowiązywało od 29 listopada 2010 r. (§ 9 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 29 listopada 2010 r. w sprawie w sprawie utworzenia A – Dz.U. Ministerstwa Sprawiedliwości nr 13, poz. 156), zaś wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, co jest równoznaczne z uzyskaniem osobowości prawnej, a więc pełnym ukształtowaniem struktur, w tym określeniem osób działających za ten podmiot, dokonano w dniu 31 grudnia 2010 r., czyli przeszło miesiąc przed wniesieniem skargi na bezczynność. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy powołanych wyżej przepisów orzekł jak w sentencji.