II SAB/Go 21/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.M. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wykonania naprawy chodnika postanawia: odrzucić skargę. W dniu 24 marca 2011 r. (data prezentaty) wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przekazana przez Prezydenta Miasta skarga W.M. na bezczynność tego organu w zakresie wykonania robót budowlanych (naprawy) dotyczących chodnika przy posesji nr [...] przy ul. [...]. W dniu 30 marca 2011 r. (data prezentaty) Prezydent Miasta przekazał do Sądu skargę W.M., dotyczącego pisma [...]. Zarządzeniami z dnia 31 marca 2011 r. oraz 15 kwietnia 2011 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wezwał skarżącego do sprecyzowania wniesionych skarg. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., udzielił odpowiedzi na wezwanie. Z uwagi na złożone wyjaśnienia zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Sąd uznał, iż skarga przekazana do Sądu w dniu 24 marca 2011 r. dotyczy właśnie bezczynności Prezydenta Miasta w przedmiocie wykonania naprawy chodnika. Jednocześnie zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2011 r. wyłączono z akt II SAB/Go 21/11, skargę, która wpłynęła do Sądu w dniu 30 marca 2011 r. i zarejestrowaną ją pod nową sygn. II SAB/Go 27/11. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi, podkreślając iż w świetle art. 58 § 1 ust. 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należy uznać za niedopuszczalną. Organ wyjaśnił, że skarżący nie wykorzystał przed wniesieniem skargi z przysługujących mu środków prawnych, bowiem nie wezwał organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności zatem, dla oceny dopuszczalności skargi W.M. na bezczynność Prezydenta Miasta, istotne znaczenie ma ustalenie przedmiotu żądania skierowanego przez skarżącego do tego organu (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98 LEX nr 48016). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje jedynie orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Oznacza to, iż przedmiotem skargi na bezczynność może być jedynie takie postępowanie organu, które co do istoty powinno zostać zakończone przez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia - w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, bądź rozstrzygającego sprawę co do istoty, a także postanowienia – w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ponadto skarga na bezczynność możne dotyczyć także innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa lub pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Jeżeli zatem organ będąc zobowiązanym do wydania jednego z w/w aktów administracyjnych, nie czyni tego, jego bezczynność, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa może stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi W.M. jest bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wykonania naprawy chodnika. Z akt sprawy wynika, iż Skarżący wnosił do organu o doprowadzenie do właściwego stanu technicznego, pozwalającego na bezpieczne użytkowanie, chodnika przy posesji nr [...] przy ul. [...]. Do nieprawidłowości w powyższym zakresie doszło w konsekwencji zrealizowania przez Miasto robót budowlanych, tj. wykonania drogi przy ul. [...] w ramach projektu pn: "Uzbrojenie kompleksowe dzielnicy [...] – Etap III – przebudowa drogi powiatowej – ul. [...]." W korespondencji kierowanej do organu skarżący wyjaśnił, iż w wyniku wykonanych robót budowlanych, w tym podwyższenia poziomu chodnika, bez niezbędnego zabezpieczenia w postaci muru oporowego, doszło do powstania zagrożenia zawalenia się budowli (chodnika) na należącą do niego posesję (skarga z dnia [...] grudnia 2010 r.). Skarżący we wniosku z dnia [...] czerwca 2009 r., a także w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r., wskazał, iż wykonane dotąd prace dotyczące chodnika, są prowizoryczne i powodują problemy po stronie właściciela posesji nr [...]. W ocenie Skarżącego są one niewystarczające i nie stanowią one realizacji zgłoszonego żądania. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu bezspornym jest, iż w niniejszej sprawie W.M. oczekuje od organu, dokonania określonej czynności faktycznej, polegającej na wykonaniu robót budowlanych w celu zabezpieczenia (naprawienia) chodnika przed zawaleniem, z uwagi na jego nieprawidłowe wykonanie w związku ze zrealizowaną inwestycją drogową. Omawiana skarga dotyczy zatem roszczeń cywilnoprawnych wynikających z tytułu wykonanych przez inwestora robót budowlanych zwianych z przebudową drogi przy ul. [...]. Wskazać należy w tym zakresie, iż stosownie do treści przepisów prawa cywilnego, w tym art. 415 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. nr 16 poz. 93 ze zm.), roszczeń wynikających z tytułu szkód spowodowanych wykonaniem określonych robót budowlanych lub wynikłych z tego tytułu innych naruszeń prawa podmiotowego, dochodzić można jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Tym samym W.M. nie może skutecznie na drodze postępowania administracyjnego domagać się podjęcia przez Prezydenta Miasta aktywności w zakresie naprawienia chodnika znajdującego się przy należącej do niego posesji. Sprawa ta nie ma charakteru administracyjnoprawnego i nie podlega rozstrzygnięciu w drodze jednostronnego, indywidualnego aktu administracyjnego bądź czynności, wymienionych w art. 3 § 2 ppsa. W konsekwencji nie może również być przedmiotem skargi na bezczynność, stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. Powyższe prowadzić musi do stwierdzenia, że sprawa objęta skargą W.M. nie mieści się w granicach kognicji sądów administracyjnych określonych przepisami art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) oraz art. 1 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 ppsa. Powyższe prowadzi do wniosku, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego skarga, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa podlega odrzuceniu.