I OZ 456/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 371/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie Pismem z dnia 14 lutego 2011 r. R. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] lutego 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji cofającą stronie uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B, C, B+E, C+E wobec niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy w ramach posiadanych kategorii. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania wyżej opisanej decyzji wskazując, iż jej wykonanie wywoła dla skarżącego nieodwracalne skutki bowiem będąc pozbawionym prawa jazdy skarżący nie będzie mógł wykonywać "swojego podstawowego zajęcia zarobkowego". Postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd, w niniejszej sprawie skarżący jednym zdaniem określił okoliczności, które w jego ocenie przesądzają o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że wniosek skarżącego nie zawierał w zasadzie uzasadnienia. Nie przedstawiał żadnych informacji, czy argumentów odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mogących wykazać, bądź uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podał jedynie, że jako zawodowy kierowca, będąc pozbawionym prawa jazdy nie będzie mógł wykonywać swojego podstawowego zajęcia zarobkowego. Do wniosku nie dołączył żadnych dokumentów wskazujących, że w istocie jego jedynym źródłem utrzymania jest wykonywanie zawodu kierowcy. Już z samego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, gdzie skarżący wskazał, że nie będzie mógł wykonywać swojego podstawowego zajęcia zarobkowego, można wywieść, że posiada on inne, dodatkowe źródła utrzymania. Na marginesie Sąd podniósł, że zasadniczym celem cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest wyeliminowanie z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tymże ruchu, a co się z tym wiąże ochrona pozostałych użytkowników drogi. Zatem w ocenie Sądu wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, winno zostać szczególnie uzasadnione w innym bowiem przypadku podważona zostałaby istota i cel zatrzymania prawa jazdy. Na powyższe postanowienie R. T. wniósł zażalenie podnosząc, że praca w firmie F.P.H.T. M. J. jest jego jedynym źródłem utrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.. Jak bowiem słusznie zauważył Sąd I instancji strona we wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła dostatecznych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego następstw wykonania decyzji tj., że poniósłby on znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki. Wniosek powyższy został bowiem uzasadniony w sposób bardzo lakoniczny. Nawet jednak uzasadnienie wniosku przedstawione w zażaleniu nie zawiera informacji odnośnie sytuacji majątkowej i dochodowej wnioskodawcy pozwalającej na ocenę jego zasadności. Nie bez znaczenia jest również wskazana przez Sąd I instancji okoliczność, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi. W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] lutego 2011 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.