VII SA/Wa 712/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J.K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia (...) października 2010 r., Nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta (...) na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) umorzył wszczęte na wniosek J. K. postępowanie administracyjne w sprawie wykorzystywania przez P. Ł. budynku garażowego zlokalizowanego w S. przy ul. (...) na terenie działki o nr geod. (...) niezgodnie z przeznaczeniem. W uzasadnieniu organ podał, że podczas oględzin w dniu (...) czerwca 2010 r. ustalono, iż przy granicy z działkami nr (...) zlokalizowany jest parterowy budynek garażowy konstrukcji murowej, pokryty blachodachówką ze spadkiem dachu skierowanym w kierunku własnej działki, nieposiadający zamontowanych drzwi, w którym znajdują się narzędzia warsztatowe. Według oświadczeń właścicieli budynek wykorzystywany jest zgodnie z przeznaczeniem do garażowania samochodów oraz wykonywania przeglądów i napraw użytkowanych samochodów w tym autobusów. Ustalono, że w trakcie budowy inwestorzy dokonali istotnych zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego wykonując kanał naprawczy, który następnie w wyniku postępowania administracyjnego został zalegalizowany. Organ podał, że pozwolenie na budowę wydane zostało w oparciu o decyzję z dnia (...) lipca 1996 r. ustalająca dla tej inwestycji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji tej wynika, że działka położona jest w obszarze strefy mieszkaniowo-usługowej koncentrującej zabudowę średniointensywną z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwych dla otoczenia. Z nieruchomością I. i P. Ł. nr (...) graniczy działka J. K. jednakże budynek garażowy oddalony jest od granicy działki o (...) m. W oparciu o powyższe ustalenia organ I instancji uznał, że aktualny sposób użytkowania garażu, biorąc pod uwagę, że posiada on jedno stanowisko parkingowe i jest znacznie oddalony od granicy działki, nie wpływa ujemnie na działkę J. K., w związku z czym nie mógł on skutecznie żądać wszczęcia postępowania dotyczącego sposobu jego użytkowania. Decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r., Nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. K., -utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia o ocenę prawną dokonane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że dalsze prowadzenie postępowania wszczętego na wniosek podmiotu nieuprawnionego, pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Zdaniem organu odwoławczego garaż wykorzystywany jest zgodnie z jego przeznaczeniem (garażowanie samochodów, ich naprawienie oraz dokonywanie przeglądów), a jego znaczna odległość od granicy działki (14,5 m.) wyklucza możliwość jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania na działkę nr (...). Ponadto garaż wybudowany został zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, po złożeniu przez inwestorów zawiadomienia o zakończeniu budowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: - art. 3 pkt 1 a i b w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego; - art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 61 § 1 kpa w zw. z art. 28 kpa; - art. 66 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4 w zw. z art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego; - art. 71 a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego; - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przy uwzględnieniu § 11 ust. 1 i 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 pkt 1, 2, 3, i 4 w zw. z ust. 4 i 6 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W skardze podniesiono, że garaż położony pośród zwartej zabudowy domów jednorodzinnych użytkowany jest niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy oraz niezgodnie ze swoim przeznaczeniem. Prowadzona w nim działalność wywołuje hałas i wibracje, zanieczyszcza powietrze, wodę i glebę, szpeci otoczenie, a dodatkowo zagraża pożarem bądź wybuchem z uwagi na tankowanie cystern. Zdaniem skarżącego na nieruchomości I. i P. Ł. prowadzone jest przedsiębiorstwo transportowe co jest niedopuszczalne w zwartej zabudowie mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż naruszone zostały art. 7, 77, 105 i 107 § 3 kpa. i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik postepowania. W niniejszej sprawie utrzymana w mocy przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta (...) umarzająca postępowanie dotyczące wykorzystywania przez P. Ł. budynku garażowego zlokalizowanego w S. przy ul. (...) na terenie działki o nr geod. (...) niezgodnie z przeznaczeniem została wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa. Wskazać w związku z tym należy, że umorzenie postępowania administracyjnego jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, w szczególności wówczas, gdy strona rezygnuje z ubiegania się o rozstrzygnięcie określonej treści, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracyjny stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2001 r., sygn. akt V SA 381/01, Lex nr 78917). Nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94). Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego - takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli brakuje któregokolwiek z elementów stosunku materialnoprawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1998 r., sygn. akt II SA 70/98, Lex nr 43205). Z akt postępowania wynika, że podczas oględzin w dniu (...) czerwca 2010 r. ustalono, że garaż na działce nr (...) znajduje się w odległości 14,5 m od granicy z działką skarżącego. Organ odwołując się od zdefiniowanego w ustawie Prawo budowane pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ocenił, że takie usytuowanie garażu pozostaje bez wpływu na sąsiednie nieruchomości w tym działkę skarżącego, która nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Wszczęte zatem na wniosek J. K. postępowanie należy umorzyć z powodu braku u wnioskodawcy przymiotu strony. Zdaniem Sądu w ustalonym przez organ administracyjny stanie faktycznym sprawy takie stanowisko jest co najmniej przedwczesne. Z akt postępowania wynika, że na budowę garażu inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, jednakże w trakcie jego realizacji dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, m. in. przez wykonanie kanału naprawczego. Wyjaśnienia wymaga także budowa jakiego rodzaju garażu została zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę. Czy był to garaż na samochód osobowy ( jadno, czy wielostanowiskowy), czy też garaż na samochód ciężarowy – autobus. Dopiero ustalenia poczynione w tym zakresie pozwolą na ocenę, czy budynek garażu jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem oraz czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie naprawcze. Niezależnie od powyżej wskazanych braków postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że jedynie w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przymiot strony ustalony jest w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W niniejszym postępowaniu przepis ten nie ma zastosowania, a organ przymiot strony skarżącego ustalić powinien w oparciu o art. 28 kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i 210 powołanej ustawy.