II OSK 2455/11

Sygn. akt II OSK 245511 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Protokolant starszy asystent Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 726/11 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 72[...]1, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając skargę M. J., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] lutego 2011 r., nr SKO.I-01/2226/ZP/2008, którą utrzymano w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2008 r., odmawiającą wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...], którą organ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] przy ul. Z. w Limanowej dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami infrastruktury technicznej. Decyzja ta została skierowana do stron postępowania w osobach wnioskodawców B. i M.M., a także do K. i M.M., M. J., S.W., J.W., B.W. oraz L.W. – będących właścicielami nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością podlegającą zainwestowaniu. A. J., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik swojego męża M. J., wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Podniesione przez wnioskodawców zarzuty dotyczyły niezgodności realizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] z przepisami prawa i warunkami pozwolenia na budowę. Wskazano także na stan prawny i faktyczny działki nr [...] jako drogi publicznej. Zdaniem wnioskodawców przebieg ulicy został "zafałszowany" na mapie zasadniczej, a manipulacje dokumentami i treścią map skutkują tym, że działka nr [...] – stanowiąca własność wnioskodawców – faktycznie nie posiada dostępu do drogi publicznej. Nadto nie skorygowano granic ewidencyjnych działki nr [...], w obrębie której znajdują się "wirtualne" punkty graniczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z [...] listopada 2008 r., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Limanowa Organ wskazał, że A. i M. J. nie posiadają w sprawie zakończonej wydaniem powyższej decyzji przymiotu strony postępowania w zrozumieniu art. 28 k.p.a. Nie wykazali bowiem posiadania interesu prawnego, a co najwyżej interes faktyczny, który jednakże nie może stanowić przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Działkę nr [...], na której wzniesiony został kwestionowany we wniosku budynek mieszkalny, dzieli od działki nr [...] (stanowiącej własność A. i M. J.) droga nr [...] stanowiąca współwłasność B., J., L. i S. W. oraz spadkobierców zmarłej M. W. Brak jest zatem bezpośredniego sąsiedztwa między działkami nr [...] i [...]. A. i M. J. nie byli traktowani jako strony postępowania administracyjnego zarówno w sprawie warunków zabudowy jak i w sprawie pozwolenia na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z [...] lutego 2011 r., rozpoznając wniosek A. i M. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z dnia [...] kwietnia 2001 r., co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. Zdaniem Kolegium brak było podstaw do stwierdzenia, aby którykolwiek z warunków zabudowy ustalonych w decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z [...] kwietnia 2001 r. mógł być podstawą stosunku prawnego, nawiązywanego na podstawie prawa materialnego z A. J. i M. J. – jako właścicielami działki nr ewid. [...], nie sąsiadującej bezpośrednio z terenem projektowanej wówczas inwestycji. A. J. i M. J. nie są właścicielami żadnej nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, a więc żadnej nieruchomości, na którą planowana wówczas inwestycja mogłaby oddziaływać. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył M. J., wnosząc o jej unieważnienie z uwagi na podtrzymanie naruszenia prawa własności strony, sprzeczność samą w sobie, nadto pogwałcenie zasad współżycia społecznego. Wskazał, że został naruszony jego interes prawny i ekonomiczny jako strony, co skutkuje w pogwałceniu elementarnych praw strony, wynikających z art. 32 oraz art. 64 Konstytucji RP. Skarżący wskazał, że od wielu lat za pośrednictwem różnych instytucji, w tym organów ścigania, od niego jako właściciela działki nr [...] i nr [...], żąda się prawa dojazdów do innych nieruchomości, w tym do działki nr [...]. Ponadto Burmistrz Miasta Limanowa do chwili obecnej nie uregulował stanu prawnego ulicy Z., która zgodnie z zatwierdzoną Uchwałą Rady Miejskiej w Limanowej z grudnia 1998 roku ma przebiegać po działce nr [...], [...] i [...]. Działka nr [...] do chwili obecnej nie stanowi własności Miasta Limanowa. Faktycznie w obrębie 6 Miasto Limanowa nie jest prawnym właścicielem żadnej działki, po której ma obecnie przebiegać ulica Z.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że postępowanie toczące się z wniosku o stwierdzenie nieważności ma charakter nadzwyczajny, samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, a więc istnieje w nim konieczność ustalenia przez organ prowadzący postępowanie nieważnościowe prawidłowego kręgu stron postępowania. Nie jest zatem uprawniony pogląd sprowadzający się do automatycznego przyjmowania, że stronami tego postępowania są strony postępowania zwykłego, co prowadziłoby organ prowadzący postępowanie nieważnościowe do zwolnienia z obowiązku ustalenia stron tego postępowania, a w konsekwencji narażałoby organ na zarzut wydania decyzji z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. W ocenie Sądu w sytuacji gdy skarżący podnosi, że działka drogowa nr [...], oddzielająca działkę należącą do niego i jego żony A. J. i działkę inwestora, ma nieuregulowane granice i jest znacznie węższa niż przyjęły organy oraz, że działka drogowa nr [...] w części stanowi własność skarżącego i jego żony organy zobowiązane były do prawidłowego ustalenia tej kwestii. W toku postępowania wyjaśniającego organy mają bowiem obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia związanego z pierwszym etapem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W szczególności wobec podniesionych zarzutów dotyczących nieustalonych granic działki nr [...] oraz nadmiernego przybliżenia budynku mieszkalnego sytuowanego na działce nr [...] do działki drogowej – przed wydaniem decyzji na podstawie art. 157§2 i 3 kpa organy miały obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sąd podkreślił, że okoliczność, iż skarżący i jego żona nie złożyli w tym zakresie wszystkich dokumentów potwierdzających podnoszone zarzuty nie zwalnia organu z obowiązków przewidzianych w art. 7 oraz w 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. Ponadto zdaniem sądu uznanie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu l instancji za przedwczesne nie przesądza o tym, iż strona skarżąca jest legitymowana do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r., lecz jedynie stwierdza konieczność wyjaśnienia tej kwestii w sposób nie budzący wątpliwości, przy pomocy wszystkich dostępnych organowi i stronie dowodów. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną w sprawie decyzję na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, prawidłowo reprezentowane, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 28 w związku z art. 157 § 2 k.p.a., a także w związku z art. 39 – 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), polegającą na wadliwym przyjęciu, że stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego wraz z przyłączami infrastruktury technicznej, która nie jest "inwestycją uciążliwą dla środowiska" mogą być właściciele nieruchomości nie graniczącej z nią w sposób bezpośredni, podczas gdy status taki ze względu na posiadanie interesu prawnego mogą mieć jedynie właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji i nawet właściciele nieruchomości, która z nieruchomością, na której planowana jest taka inwestycja, graniczy jedynie narożnikiem, nie posiadają interesu prawnego w takiej sprawie, II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 28, art. 156 i art. 157 § 2 k.p.a. – poprzez błędne przyjęcie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w celu zbadania legitymacji A. J. i M. J. do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc weryfikacji "interesu prawnego" wnioskodawców w tym postępowaniu, miało obowiązek: – ustalenia przebiegu granicy i parametrów działki "drogowej" nr [...], podczas gdy – ze względów wskazanych w pkt I – okoliczności te są prawnie irrelewantne dla rozstrzygnięcia, biorąc przy tym pod uwagę fakt, że ustalenie przebiegu granicy nieruchomości następuje w ramach odrębnego postępowania administracyjnego i ewentualnie również sądowego, którego wynik nie stanowi zagadnienia wstępnego dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, – podjęcia dodatkowych czynności służących wyjaśnieniu, czy działka nr [...] jest w części własnością M. J. oraz jego żony A. J., podczas gdy z akt sprawy, w tym także z pism składanych przez skarżących wynika, że osoby te nie są właścicielami lub współwłaścicielami działki ewidencyjnej nr [...], ani żadnej innej działki bezpośrednio sąsiadującej z podlegającą zainwestowaniu działką nr [...], – ustalenia, czy budynek mieszkalny usytuowany na działce nr [...], dla którego została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie jest "nadmiernie przybliżony" do działki nr [...], podczas gdy jest to okoliczność prawnie irrelewantna dla weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, lecz podlega ewentualnej weryfikacji przez właściwe organy nadzoru budowlanego; 2. art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez uchybienie obowiązkowi oparcia wyroku na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach, które nie zostały odzwierciedlone nawet w części faktograficznej uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a mianowicie: – oparcie rozstrzygnięcia na tezie, jakoby M. J. podniósł okoliczność wymagającą weryfikacji przez Kolegium, a mianowicie że działka drogowa nr [...] w części stanowi własność skarżącego i jego żony, podczas gdy skarżący nie twierdzili, że są właścicielami ww. działki, a jedynie, że faktyczny przebieg tej nieruchomości jest inny niż przebieg drogi w terenie, a przy tym do swojego pisma z dnia 18 października 2008 r. dołączyli fotokopię wypisu z rejestru gruntów z dnia 30 lipca 2007 r., z którego wynika m.in., że M. J. jest jedynie właścicielem działki nr [...], natomiast właścicielami przylegającej do niej działki nr [...], która oddziela działkę nr [...] od działki nr [...], są: Maria Wieliczko w 1/2 części oraz B.W., J.W., L.W. i S.W. – po 1/8 części, – oparcie rozstrzygnięcia na twierdzeniu, że A. J. i M. J. w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zgłosili zarzuty wymagające wyjaśnienia przez Kolegium, podczas gdy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożony w dniu 19 grudnia 2008 r., ograniczał się tylko do stwierdzenia, że strony nie są zadowolone z wydanej przez organ decyzji. 3. art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez uchybienie obowiązkowi zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konkretnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, które wyjaśniałyby: – jakie konkretnie czynności powinny zostać przedsięwzięte przez Kolegium w celu weryfikacji zarzutu skarżącego w przedmiocie "nieuregulowanych granic działki nr [...]", – w jaki sposób okoliczności faktyczne, wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jako wymagające wyjaśnienia przez tut. Kolegium, będą determinować istnienie interesu prawnego skarżącego M. J. i A. J. w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał między innymi, iż jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie przyjął, że organ winien podjąć dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia istnienia interesu prawnego A. i M. J.. Osoby te nie są właścicielami żadnej nieruchomości graniczącej z działką, dla której ustalono warunki zabudowy. Ponadto Kolegium podkreśliło, że Sąd nie wskazał jakie konkretne czynności miałyby być podjęte w przedmiocie ustalenia istnienia interesu prawnego skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie zauważyć należy, iż przepis art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 ustawy P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji. Rozpoznając zarzuty postawione orzeczeniu Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w skardze kasacyjnej, jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dopuścił się naruszenia wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu przepisów. Sąd I instancji zasadnie bowiem uchylił decyzję Kolegium, wskazując na fakt, że organ nie dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych zmierzających do ustalenia ewentualnego istnienia interesu prawnego M. J. oraz A. J. w zaskarżeniu rozstrzygnięcia wydanego w sprawie. Jak zauważył to Sąd Wojewódzki w sprawie podnoszono zastrzeżenia co do przebiegu działki [...], będącej drogą rozdzielającą działkę [...] – należącą do małż. J., od działki [...], dla której Burmistrz Miasta Limanowa wydał warunki zabudowy, a która to decyzja objęta była wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Wprawdzie Sąd I instancji istotnie niezasadnie uznał, iż działka [...] jest w części własnością skarżącego, jednakże okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Podkreślenia wymaga bowiem, że Kolegium przyjęło, iż z samego faktu, że działka [...] oddziela nieruchomość należącą do strony od działki [...] wynika, że małżonkowie J. nie posiadają interesu prawnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tej ostatniej nieruchomości. Organ nie odniósł się jednak w jakikolwiek sposób do zarzutów dotyczących przebiegu granic działki [...], ani do twierdzeń, że w istocie działka ta jest o wiele węższa niż wynikałoby z map załączonych do akt sprawy. Zastrzeżenia co do przebiegu granic działek oraz ewentualnych niezgodności faktycznego rozmiaru działki [...] zostały zresztą potwierdzone w postanowieniu Sądu Rejonowego w Limanowej z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt [...], które na nowo ustaliło granice pomiędzy działką [...], a działkami nr [...], [...], [...],[...] i [...]. Z dokumentów znajdujących się w aktach rzeczywiście wynika, że ulica rozdzielająca działki [...] i [...] jest w istocie bardzo wąska. Poczynione do tej pory ustalenia przez organ nie mogły w żadnym razie skutkować kategorycznym stwierdzeniem, że z uwagi na brak bezpośredniego sąsiedztwa działek [...] i [...] A. i M. J., jako właściciele tej pierwszej działki, pozbawieni są interesu prawnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...]. Zgodzić trzeba się z Sądem I instancji, że niewyjaśnienie powyższych okoliczności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowiło naruszenie przez organ zasad dotyczących postępowania dowodowego. Ustalenie przebiegu granic wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie nie wymagało przeprowadzenia odrębnego, czasochłonnego postępowania. Postanowienie w przedmiocie rozgraniczenia stało się bowiem prawomocne przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO. Za niezasadne uznać należało w tej sytuacji zarzucenie sądowi I instancji naruszenia art. 145§ 1pkt.1lit.c P.p.s.a. w związku z art. 7,77§1, 78§1, 28, 156, 157§2 kpa, a także naruszenia art. 133P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. należy wskazać, że przepis ten określa wymogi jakie spełniać musi uzasadnienie wyroku. Art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie zaskarżanego wyroku nie pozwala stronie na skuteczne wdanie się w spór i uniemożliwia dokonanie kontroli przez sąd kasacyjny, bądź też w inny sposób może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia tego przepisu strona wiąże z brakiem wskazań co do dalszego postępowania. Tymczasem, skoro w ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja uchybiała zasadom postępowania dowodowego zawartym w art. 77 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. to wskazanie co do dalszego postępowania w sposób oczywisty dotyczyło konieczności usunięcia tej nieprawidłowości. Sąd w sposób nie budzący wątpliwości wskazał, że Kolegium winno wyjaśnić wszelkie niejasności dotyczące rzeczywistych granic działek oraz odległości jakie istnieją między tymi granicami. Podkreślić w tym miejscu wypada, że wskazania Sądu nie muszą przyjąć postaci kategorycznych nakazów dokonania konkretnych czynności, winny jedynie określać kierunek jaki powinny przyjąć działania organu. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 28 kpa Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że także ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji w żaden sposób nie naruszył art. 28 K.p.a., powiązanego przez Kolegium z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w chwili wydania przez Burmistrza Miasta Limanowa decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał wyraźnie, że w aktualnym stanie sprawy nie przesądza o istnieniu bądź nie interesu prawnego po stronie małż. J.. Nakazał jedynie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego i poczynienia na jego podstawie ustaleń. Zaznaczył, że dopiero wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy pozwoli na prawidłową ocenę w przedmiocie ustalenia interesu prawnego stron w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Sąd nie określił zatem w sposób kategoryczny kręgu osób, którym w sprawie przysługuje interes prawny. Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, aby o istnieniu interesu prawnego przesądzał wyłącznie fakt bezpośredniego graniczenia z nieruchomością, objętą decyzją o warunkach zabudowy. Takiego wymogu nie stanowi żaden przepis. Nie sposób wyinterpretować go z art. 28 kpa, czy też z przepisów będącej podstawą decyzji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy interes prawny ma każda osoba, której własność może być objęta jakąkolwiek formą ingerencji w związku z wydaniem decyzji. Decydujące jest w tej materii wskazanie przepisu, z którego wynika uprawnienie bądź obowiązek , na który oddziaływać może rozstrzygnięcie. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium obowiązane będzie poczynić ustalenia w tym względzie, mając szczególnie na uwadze charakter inwestycji, określone w niej parametry zabudowy, linie rozgraniczające teren inwestycji, w tym linię przednią zabudowy, rzeczywisty przebieg granic działki małżonków J., działki drogowej o nr [...], odległości dzielącej działkę [...] od terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, a w szczególności od linii rozgraniczającej teren inwestycji.. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.