II SA/Wa 701/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sądową i prokuratorską oddala skargę. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.) w związku z art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], którą odmówiono M.T. przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury odmówił przyjęcia M.T. na aplikację sędziowską i prokuratorską. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, przy uwzględnieniu limitów miejsc na tych aplikacjach wyznaczanych przez Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację sędziowską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 10) oraz zarządzeniem z tej samej daty w sprawie zarządzenia naboru na aplikację prokuratorską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 11) wyznaczył limity po 75 miejsc na każdej aplikacji. M.T. ukończył aplikację ogólną. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ustalił jego miejsce na [...] pozycji listy klasyfikacyjnej aplikantów. Ponieważ limit miejsc na aplikacji sędziowskiej uległ wyczerpaniu po przyjęciu osób umieszczonych wyżej na liście klasyfikacyjnej, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury odmówił przyjęcia M.T. na aplikację sędziowską i na aplikację prokuratorską. Od powyższej decyzji M.T. wniósł odwołanie, w którym podniósł naruszenie art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta w toku aplikacji ogólnej ze wszystkich sprawdzianów oraz średniej z praktyk, podczas gdy zgodnie z prawidłową interpretacją przedmiotowego przepisu, o kolejności na przedmiotowej liście decyduje suma punktów ze wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk. Minister Sprawiedliwości po ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy oraz przeprowadzeniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej decyzji, stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe i odpowiada wymogom prawa. W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje. Na podstawie art. 52 pkt 2 ustawy Minister Sprawiedliwości rozporządzeniem z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. Nr 107, poz. 895) – dalej: rozporządzenie, określił organizację, szczegółowe warunki i tryb odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, szczegółowe warunki odbywania w trakcie aplikacji sędziowskiej stażu na stanowiskach asystenta sędziego i referendarza sadowego, jak również sposób ustalania systemu punktowego oceny zaliczania sprawdzianów i ich poprawek, praktyk i stażu objętych programem poszczególnych aplikacji, mając na względzie zakres wiedzy teoretycznej i praktycznej niezbędnej do zajmowania stanowiska, odpowiednio, referendarza sądowego, asystenta sędziego, asystenta prokuratora lub sędziego i prokuratora oraz konieczność jednolitej i obiektywnej oceny wiedzy i kwalifikacji aplikantów. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia, po każdym cyklu zajęć i praktyk, przeprowadza się sprawdzian wiedzy z zakresu tych zajęć i praktyk, odrębnie dla każdego aplikanta, przede wszystkim w zakresie umiejętności jej praktycznego wykorzystania. Sprawdzian, o którym mowa powyżej przeprowadza, według § 7 ust. 2 rozporządzenia, trzyosobowa komisja powołana przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród jej wykładowców biorących udział w szkoleniu aplikantów. Komisja ta, na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia, opracowuje zarazem szczegółowy zakres tematyczny, a także metody i formy przeprowadzenia oraz oceny każdego sprawdzianu. Oceny praktyk dokonuje natomiast patron w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 rozporządzenia. W myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku ocen wszystkich praktyk są sumowane z punktami uzyskanymi ze sprawdzianów. Organ podkreślił, iż aplikantem aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej może zostać osoba: 1) która posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich; 2) która posiada nieposzlakowaną opinię; 3) która nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe; 4) przeciwko której nie jest prowadzone postępowanie karne o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe; 5) która została umieszczona na liście klasyfikacyjnej kandydatów na miejscu w granicach limitów ogłoszonych na dany rok naboru; 6) która w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej listy klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, złożyła do Dyrektora Krajowej Szkoły wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej; 7) która przedstawiła dodatkowo zaświadczenie o zdolności do pełnienia obowiązków odpowiednio sędziego, o którym mowa w art. 57 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, lub prokuratora, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze. Organ podkreślił, iż brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek skutkować powinien wydaniem decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską. Badając postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji Minister Sprawiedliwości stwierdził, iż miejsce M.T. na liście klasyfikacyjnej zostało ustalone prawidłowo w konsekwencji czego brak było podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza prawo. M.T. został umieszczony na liście klasyfikacyjnej na miejscu [...], znajdującym się poza wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości limitem miejsc na aplikację sędziowską (75) i prokuratorską (75 miejsc). Organ wskazał, iż Minister Sprawiedliwości nie może merytorycznie oceniać sposobu dokonywania ocen poszczególnych sprawdzianów, nie ma również kompetencji do ustalania ocen z przebiegu praktyk wystawianych przez patronów i patrona koordynatora. Wskazał jednak, że z treści art. 16 ust. 1 ustawy wynika, iż Minister Sprawiedliwości sprawuje ogólny nadzór merytoryczny nad aplikacją ogólną. W tej sytuacji przyjąć należy, że w toku postępowania odwoławczego mogą być poprawiane błędy rachunkowe oraz weryfikowana zgodność formalna ocen wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu, oraz ocen wystawionych przez patronów i patrona koordynatora. Minister Sprawiedliwości kontroluje także błędy w decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły, np. w kwestii błędnego ustalenia, że kandydat nie zostaje przyjęty na aplikację sędziowską lub prokuratorską, mimo wysokiej pozycji na liście klasyfikacyjnej, ale nie ma, podobnie jak Dyrektor, uprawnień do merytorycznego podważania ocen ze sprawdzianów wystawionych przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu, lub ocen wystawionych przez patronów za praktyki. Organ podniósł, iż badając niniejszą sprawę nie stwierdził aby przy wyliczaniu punktów Dyrektor Krajowej Szkoły popełnił błędy rachunkowe, natomiast oceny ze sprawdzianów i praktyk mieszczą się w ustawowej skali i są zgodne z kryteriami ocen sporządzonymi przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ uznał, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 ustawy. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy należy bowiem interpretować z uwzględnieniem treści przepisu art. 25 ust. 5 ustawy, który to stanowi, że w oparciu o opinie i oceny patrona każdej z praktyk, patron koordynator sporządza końcową ocenę wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant. Zdaniem odwołującego przepis art. 26 ust. 3 ustawy sugeruje, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk, przy czym odwołujący przepisowi temu nadaje treść "wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk". Zdaniem Ministra Sprawiedliwości taka wykładnia przepisu jest niedopuszczalna. Dokonana ona jest bowiem w oderwaniu od brzmienia art. 25 ust. 5 ustawy, z którego treści wynika, że ocena z praktyk jest tylko jedna (łączna za wszystkie praktyki, przy czym warunkiem jej uzyskania jest wcześniejsze uzyskanie minimum 2 punktów za poszczególne praktyki, jako elementy cząstkowe, składowe wystawianej następnie oceny łącznej końcowej przez patrona koordynatora). Gramatyczna wykładnia art. 26 ust. 3 ustawy prezentowana przez odwołującego czyniłaby natomiast ocenę łączną patrona koordynatora, o której mowa w art. 25 ust. 5 ustawy, bezprzedmiotową i bezcelową. Przepis artykułu 26 ust. 3 ustawy, zgodnie z jego literalną wykładnią, winien być zatem rozumiany w ten sposób, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów (tyle ocen ile sprawdzianów) i praktyk (jedna ocena końcowa). Wykładnia językowa (gramatyczna) jest pierwszoplanową metodą wykładni przepisów prawa. Rozbiór gramatyczny zwrotu zawartego w art. 26 ust. 3 ustawy: "suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk" bezspornie wskazuje, że należy dokonać zsumowania punktów uzyskanych ze wszystkich sprawdzianów. W przepisie nie został wyrażony jednak wyraźny nakaz zliczenia punktów ze wszystkich praktyk. W sytuacji, w której wykładnia językowa nie daje jednoznacznej odpowiedzi, dotyczącej rozumienia normy prawnej zawartej w przepisie, należy sięgnąć do kolejnej metody wykładni – wykładni systemowej, zgodnie z którą treść przepisu analizuje się w kontekście regulacji prawnych zawartych w innych przepisach, w pierwszej kolejności znajdujących się w tym samym akcie prawnym. Stosując tę metodę egzegezy, należy wykładać art. 26 ust. 3 ustawy w powiązaniu z przepisem tej samej ustawy - art. 25 ust. 5, który stanowi, że patron każdej z praktyk odbywanych przez aplikanta przedstawia patronowi koordynatorowi pisemną opinię wraz z oceną przebiegu praktyki. W oparciu o te opinie i oceny, patron koordynator sporządza końcową opinię wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant. Systemowa wykładnia przywołanych przepisów art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 zdanie 2 ustawy, prowadzi do wniosku, że o miejscu na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz jednej oceny z praktyk, wyliczonej zgodnie z zasadą wskazaną w art. 25 ust. 5 zdanie 2 ustawy. Zdaniem organu zaprezentowane w odwołaniu skarżącego stanowisko, że o miejscu na liście decyduje proste zliczenie punktów ze sprawdzianów i punktów z praktyk jest sprzeczne z zasadą racjonalnego tworzenia prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta w toku aplikacji ogólnej ze wszystkich sprawdzianów oraz średniej arytmetycznej z praktyk, podczas gdy zgodnie z prawidłową interpretacją przedmiotowego przepisu, o kolejności na tej liście decyduje suma punktów ze wszystkich sprawdzianów i praktyk, 2) naruszenie art. 25 ust. 5 ustawy o Krajowej Szkole poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że dla potrzeb art. 26 ust. 3 tej ustawy ocena z praktyk jest oceną łączną w postaci średniej arytmetycznej z poszczególnych praktyk, wystawianą przez patrona koordynatora, podczas gdy przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż sposób liczenia punktów z praktyk reguluje wyłącznie art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole, a nawet gdyby miał zastosowanie, to nie mówi on o średniej arytmetycznej, ale o ocenie łącznej z praktyk, który to zwrot zgodnie z regułami języka polskiego oznacza sumę ocen ze wszystkich praktyk. W obszernym uzasadnieniu skargi M.T. podniósł między innymi, iż nie zgadza się również z ocenami ze sprawdzianów i sposobem sprawdzania prac przez powołaną w tym celu komisję oraz z przyjęciem jedynie oceny poprawkowej przy ustalaniu sumy ocen ze wszystkich sprawdzianów, w przypadku ponownego pisania sprawdzianu z powodu niezaliczenia go w pierwszym terminie. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W istocie zarzuty skargi stanowią powtórzenie zarzutów odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez oba organy podejmujące powyżej opisane decyzje. Na wstępie należy podkreślić, iż bardzo ważnym kryterium prawidłowości oceniania kandydatów na aplikacje sędziowską i aplikacje prokuratorską jest stosowanie do wszystkich kandydatów tych samych kryteriów i stosowanie wyraźnie w ustawie wskazanej skali ocen od "0" do "5", a nie sumy punktów, czy też sumy ocen. W samym procesie oceniania kandydata należy wyróżnić kilka poziomów oceniania. Ocena wystawiana przez każdego patrona oraz zbiorcza ocena koordynatora praktyk, oceny ze sprawdzianów i ocena Dyrektora Szkoły. W przedmiotowej sprawie przyczyną wydania decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację był brak spełnienia przesłanki związanej z umieszczeniem go na liście klasyfikacyjnej na pozycji w granicach limitu określonego zarządzeniami Ministra Sprawiedliwości. Sama czynność sporządzenia listy klasyfikacyjnej nie jest decyzją administracyjną, nie posiada także waloru normatywnego. Stanowi zatem czynność materialno-techniczną. A zatem zakwestionować ją można jedynie poprzez wykazanie naruszeń formalnych. Minister Sprawiedliwości naruszeń takich wobec organu I instancji nie dopatrzył się. Stanowisko to w całości podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Miejsce M.T. na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, zostało ustalone prawidłowo. Bezsporne jest w sprawie, że odwołujący został umieszczony na liście klasyfikacyjnej na miejscu [...], znajdującym się poza wyznaczonym przez Ministra Sprawiedliwości limitem miejsc na aplikację sędziowską (75) i prokuratorską (75). Ostatni z aplikantów przyjętych na aplikację sędziowską zajmował na liście klasyfikacyjnej [...] pozycję. Natomiast ostatnia z osób przyjętych na aplikację prokuratorską plasowała się na [...] pozycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w całości podziela stanowisko Ministra Sprawiedliwości, iż nie stwierdzono, aby przy wyliczaniu punktów skarżącego, Dyrektor Krajowej Szkoły popełnił błędy rachunkowe, natomiast uzyskane przez niego oceny ze sprawdzianów i praktyk mieszczą się w ustawowej skali i są zgodne z kryteriami ocen sporządzonymi przez komisję, o której mowa w rozporządzeniu. Już tylko z tych przyczyn skarga M.T. nie mogła zostać uwzględniona. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż zastosowana przez skarżącego wykładnia art. 26 ust. 3 ustawy jest niedopuszczalna, albowiem dokonana jest w oderwaniu od brzmienia art. 25 ust. 5 ustawy, z którego treści wynika, że ocena z praktyk jest tylko jedna (łączna za wszystkie praktyki, przy czym warunkiem jej uzyskania jest wcześniejsze uzyskanie minimum 2 punktów za poszczególne praktyki, jako elementy cząstkowe, składowe wystawianej następnie oceny łącznej końcowej przez patrona koordynatora), co zostało podkreślone wyżej, na wstępie rozważań Sądu. Przepis artykułu 26 ust. 3 ustawy, zgodnie z jego literalną wykładnią, winien być zatem rozumiany w ten sposób, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów (tyle ocen ile sprawdzianów) i praktyk (jedna ocena końcowa). Systemowa wykładnia przywołanych przepisów art. 26 ust. 3 i art. 25 ust. 5 zdanie 2 ustawy, prowadzi do wniosku, że o miejscu na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz jednej oceny z praktyk, wyliczonej zgodnie z zasadą wskazaną w art. 25 ust. 5 zdanie 2 ustawy. Łączna ocena z praktyk jest, stosownie do brzmienia art. 25 ust. 5 ustawy, oceną wystawioną przez patrona koordynatora ze wszystkich praktyk odbytych w czasie aplikacji ogólnej. Za takim sposobem obliczania sumy punktów przemawia także treść § 9 ust. 2 rozporządzenia, który statuuje, że punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku oceny wszystkich praktyk (a zatem jednej łącznej oceny) są sumowane z punktami ze sprawdzianów. Za taką metodą wystawiania ocen przemawia także treść art. 52 pkt 2 ustawy, określający wytyczne dla Ministra Sprawiedliwości do wydania rozporządzenia wykonawczego. Natomiast przyjęcie wykładni zaprezentowanej w skardze oznaczałoby, że o dostępie do aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej decydują przede wszystkim oceny z praktyk, a nie ze sprawdzianów. Treść analizowanych przepisów pozwala zatem stwierdzić, że łączna ocena, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy, powinna obejmować sumę punktów uzyskanych ze sprawdzianów oraz łączną ocenę przebiegu wszystkich praktyk wystawioną przez patrona koordynatora. Co do pozostałych zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela stanowisko Ministra Sprawiedliwości zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ustosunkowujące się do nich jako zarzutów odwoławczych. Uchwała Rady Programowej Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie interpretacji art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury nie jest aktem normatywnym wiążącym Dyrektora Szkoły, zaś bezwzględnie wiążące są tu przepisy prawa, w tym wypadku art. 25 i 26 ustawy. Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 52 ust 2 ustawy, art. 2 Konstytucji RP dotyczące wadliwego ustalenia punktów uzyskanych przez aplikantów za sprawdziany poprawkowe, co zdaniem skarżącego miało wpływ na błędne wyliczenie jego pozycji na liście klasyfikacyjnej. Zdaniem Sądu ocena uzyskana przez aplikanta ze sprawdzianu przeprowadzanego w terminie poprawkowym stanowi jedyną ocenę z tego sprawdzianu, na co wskazuje treść § 8 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 109, poz. 895). Zgodnie z tym przepisem do sprawdzianu poprawkowego stosuje się odpowiednio taki sam system oceniania, jak do sprawdzianu zdawanego przez aplikanta po raz pierwszy. Nie ulega zatem wątpliwości, ze ocena ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną braną pod uwagę dla określenia liczby punktów uzyskanych z tego sprawdzianu. Przy wydawaniu decyzji nie doszło zatem do naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów § 7 ust. 4 i § 8 ust. 2 i 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.