II OSK 672/11

Dnia 5 lipca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2010 roku sygn. akt II SA/Kr 912/10 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2010 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od S. K. na rzecz [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 912/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], Prezydent Miasta K. na wniosek [...] S.A. w K. orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: "[...] w K. - działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (obr. [...] K.)". Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 50 ust. 1, art. 54 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak podano, cel publiczny ustalono w oparciu o art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celem publicznym jest m. in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Wyjaśniono także, że w toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Powołano się na opinie uzyskane w toku postępowania oraz wskazano, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną. Ustosunkowano się również do zastrzeżeń i uwag wniesionych w trakcie postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. K. podając, że nie zgadza się na dokonanie przez inwestora zabudowy terenów graniczących z jego działkami nr [...] i nr [...] od strony wschodniej i zachodniej, wysoką zabudową. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 10, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na pogląd prezentowany w doktrynie, że pojęcie inwestycji celu publicznego jest oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny. W ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe zamierzenie należy zakwalifikować do kategorii inwestycji celu publicznego, nawet jeżeli służyć będzie stosunkowo wąskiej grupie członków wspólnoty lokalnej (gminnej). Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji spełnia wymogi art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jej projekt sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, o wszelkich czynnościach informowano strony, także w formie obwieszczeń. W toku postępowania sporządzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wskazano również, iż zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi podlegać będzie ocenie organu dopiero w toku ewentualnego kolejnego postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno - budowlanej działając na podstawie właściwych przepisów ustawy Prawo budowlane dokona oceny, czy projekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wynika z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi natomiast praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ podkreślił, że decyzja Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych i stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego. Dopiero uzyskanie pozwolenia na budowę stanowi dla inwestora podstawę do rozpoczęcia inwestycji, z tym że oczywiście będzie on musiał wylegitymować się tytułem do dysponowania wszystkimi nieruchomościami objętymi inwestycja na cele budowlane. Odnosząc się do zakresu samej inwestycji, organ wskazał, że inwestor określił go we wniosku, a tak sformułowanym żądaniem związany był orzekający w sprawie organ administracji publicznej, tj. Prezydent Miasta K., jak również związane nim jest kontrolujące tę decyzję w toku instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W skardze na powyższą decyzję S. K. zarzucił naruszenie art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieustalenie, czy zamierzenie mieści się w pojęciu działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zarzucono również naruszenie art. 63 ust. 2 w/w ustawy wskazując, iż w następstwie wydania zaskarżonych decyzji doszło do naruszenia uprawnień osób trzecich wynikających z prawa własności do nieruchomości objętych powyższym zamierzeniem. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. Skarżący podniósł, że nie dokonano właściwej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji. Ustalając znaczenie inwestycji należy bowiem wziąć pod uwagę takie cechy jak rozmiar inwestycji, cel któremu ma służyć, doniosłość inwestycji z punktu widzenia interesów lokalnych, czy ponadlokalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powołanym na wstępie wyrokiem uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Przepis art. 2 pkt 5 tej ustawy definiując pojęcie inwestycji celu publicznego wskazuje, iż są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wobec powyższego Sąd wskazał na dwie cechy charakterystyczne pojęcia "inwestycji celu publicznego". Pierwszą cechą jest zakres inwestycji celu publicznego tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 – 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierunkowania będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na udowodnione, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego lub zbiorowego). Ponieważ ustawodawca przewidział dwa rodzaje aktów administracyjnych związanych z lokalizacją zamierzenia inwestycyjnego i określeniem warunków dla tego przedsięwzięcia tj. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - stosowanych alternatywnie w zależności od sytuacji prawnej zamierzenia inwestycyjnego, z uwagi na węższe zdefiniowanie pojęcia inwestycja celu publicznego ale także skutki jakie wskazane wyżej alternatywne akty administracyjne wywołują bądź mogą wywoływać (możliwość wywłaszczenia w oparciu o decyzję lokalizacyjną celu publicznego), regułą powinno być wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. Wydawanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, którego nie wolno domniemywać. Przeciwnie, dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących tej decyzji (lokalizacyjnej), należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki tj. że jest przedsięwzięciem które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości), oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Niespełnienie którejkolwiek z dwóch wyżej wskazanych przesłanek skutkować musi przyjęciem, iż nie mamy do czynienia i z inwencją celu publicznego a do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z sytuacją taką, zdaniem Sądu, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Inwestor nie wykazał w żaden sposób, iż zamierzenie inwestycyjne w stosunku do którego złożył wniosek o wydanie decyzji o lokalizację inwestycji celu publicznego spełnia warunki, by można je zaliczyć do tego typu przedsięwzięć. Okoliczności te nie zostały zweryfikowane przez organy administracji tak pierwszej jak i drugiej instancji. Informacje wskazane we wniosku, opisu tej inwestycji w szczególności danych charakteryzujących inwestycję, nie wynika miała być ona działaniem lokalnym czy ponadlokalnym mającym na celu zaspakajanie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości. Przeciwnie ze znanych sądowi z urzędu (sprawa II SA/Kr 910/10 i IISA/Kr 911/10) danych wynika, iż celem zamierzenia jest rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacji ogólnospławnej dla planowanej inwestycji - budowy Centrum [...]. Centrum to ma składać się z 4 budynków o przeznaczeniu handlowo-usługowo-konferencyjno-biurowym, handlowo-usługowym, hotelowym i biurowym (sprawa II SA/Kr 911/10). Dane te wskazywałyby raczej, iż zamierzenie inwestycyjne ma na celu zaspokojenie interesu prywatnego, aczkolwiek o cechach grupowych a nie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym, co wyklucza możliwość wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Bez znaczenia natomiast jest status podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o lokalizację inwestycji celu publicznego oraz źródła finansowania przyszłej inwestycji. Koniecznym było jednak wykazanie przez wnioskodawcę, iż inwestycja w stosunku do której ubiega się o wydanie decyzji lokalizacyjnej, nakierunkowania będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, co pozwoliłoby na zaliczenie jej do działań o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym. Tymczasem, jak wskazał Sąd, wniosek o wydanie decyzji takich danych nie zawiera. Konkludując Sąd wskazał, że organy administracji wadliwie przyjęły, iż zamiar realizacji celów o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przesądza, że dane zamierzenie spełnia warunki by zaliczyć je do inwestycji celu publicznego. Oczywiście rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacji ogólnospławnej stanowi realizację jednego z celów wskazanych art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tym niemniej wskazanie tylko tej okoliczności nie przesądza, iż przyszłą inwestycję można zaliczyć do inwestycji celu publicznego. Koniecznym jest ustalenie czy inwestycja ta ma być działaniem o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym. Tej okoliczności organy nie ustaliły. Ponadto Sąd wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 52 ust 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Natomiast art. 53 pkt 3 tej ustawy przesądza, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Wskazane przepisy przesądzają, iż do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wnioskodawca – inwestor powinien dołączyć kopię mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopię mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000 - na której oznaczono granice terenu objętego wnioskiem. Mapa taka stanowi też integralna część decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, warunku tego nie spełniają mapy dołączone do wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z naniesionymi granicami terenu objętego wnioskiem, oraz mapa stanowiąca załącznik do decyzji lokalizacyjnej. W szczególności nie wynika z nich, iż zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a pieczęcie na niektórych z tych mapach (a właściwie ich kserokopiach) są nieczytelne. Sąd uznał za zasadny zgłoszony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący został bowiem powiadomiony jedynie o wszczęciu sprawy, organ nie powiadomił go natomiast o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, skarżący bowiem nie wykazał, iż naruszenie przez organ I instancji art. 10 k.p.a. wpłynęło w jakikolwiek sposób na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W przedmiocie wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ww. ustawy. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku uczestnik postępowania - [...] S.A. w K., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie wyroku nie na całości akt sprawy i dokonanie błędnej oceny, że do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego nie dołączono mapy zgodnie z wymogami przewidzianymi w odpowiednich przepisach ustawy; 2) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów pomimo istnienia poważnych wątpliwości co do czytelności przedstawionych przez organ kserokopii map stanowiących załącznik do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3) art. 188 zd. 2 p.p.s.a. poprzez niewystarczające wyeksponowanie przyjętego stanu faktycznego sprawy, co skutkuje wątpliwościami co do dokonanych ustaleń przez Sąd I instancji w odniesieniu do wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej, rozbudowa miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej nie stanowi działania o charakterze lokalnym oraz, że to na inwestorze spoczywa obowiązek wykazania, iż dane zamierzenie ma charakter lokalny. W ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje uwzględniać przy dokonywaniu oceny, czy dana inwestycja jest działaniem o znaczeniu lokalnym rzeczywisty charakter i rozmiar tej inwestycji przy czym inwestor nie jest zobligowany do udowodnienia i dodatkowego wykazywania przed właściwym organem administracji, że dana inwestycja ma znaczenie lokalne. 2) art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, nie zostały sporządzone w skali 1:500 lub 1:1.000, podczas gdy faktyczne określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawione zostało na kopii mapy zasadniczej sporządzonej zarówno w skali 1:500 oraz 1:1.000. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w całości. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. K. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Odnosząc się na wstępie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy uznać, że są one usprawiedliwione. W świetle akt sprawy należy stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 133 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z uwagi na pominięcie dołączonej w istocie do wniosku o wydanie decyzji odpowiedniej mapy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Także - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – zasadny jest zarzut nieprzeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów mimo wątpliwości co do czytelności przedstawionych przez organ kserokopii map, co również mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest natomiast uzasadniony, a wręcz niezrozumiały zarzut naruszenia art. 188 zd. 2 p.p.s.a., którego to przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć, bo reguluje on kompetencje Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasadne są natomiast kolejne zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. Przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego było zamierzenie inwestycyjne "[...] w K." na 35 działkach (obręb [...] K.). Już nazwa inwestycji wskazuje na jej lokalny a nie tylko prywatny (grupowy) charakter. Zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 Nr 261, poz. 2603 ze zm.) inwestycja powyższa niewątpliwie mieści się w zakresie objętym pojęciem celu publicznego (m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń). Drugim elementem uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego jest charakter zamierzenia inwestycyjnego – musi to być inwestycja o zasięgu co najmniej lokalnym. Inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy we wskazanym rozumieniu. Rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej w określonym rejonie ma znaczenie dla tego rejonu, ale pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości – służąc tym samym nie tylko interesom grupowym. Okoliczność, że rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej stanowi inwestycję towarzyszącą większej inwestycji, mającej charakter przedsięwzięcia prywatnego, nie oznacza, że ta inwestycja towarzysząca nie może mieć – z uwagi na swój charakter i zasięg - cech inwestycji celu publicznego. Jak wynika z akt sprawy, nie znajdują uzasadnienia argumenty Sądu I instancji dotyczące sporządzenia map zasadniczych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w niewłaściwej skali. Mapy określające granice terenu objętego wnioskiem, przedstawione zostały na kopiach mapy zasadniczej we właściwej, określonej ustawowo skali. Zważywszy, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy, w oparciu o przepis art. 185 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 pow. ustawy.