I OSK 1915/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. WSA Stanisław Marek Pietras (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 333/11 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od K. M. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 333/11 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] stwierdzając, że nie podlegają one wykonaniu. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny. Otóż wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. K. M., jako emerytowany funkcjonariusz Policji, zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008 i jednocześnie wniósł o wypłatę należnych odsetek od należności głównej, zaś do wniosku dołączył oświadczenia mieszkaniowe za lata 2006 – 2008. Natomiast powyższy organ pismem z dnia [...] lutego 2009 r. poinformował wymienionego, że w wyniku nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), od dnia 1 stycznia 2006 r. osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego utraciły prawo do przedmiotowego świadczenia. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Ś. w rozpoznaniu powyższego wniosku, Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wlkp. w piśmie z dnia [...] maja 2009 r. podzielił pogląd Komendanta Powiatowego Policji i wskazał, że żądanie przez zainteresowanego wypłaty równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008 nie ma charakteru sprawy administracyjnej. Wobec powyższego K. M. złożył skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt II SAB/Go 40/09 zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w Ś. do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W wyniku skargi kasacyjnej Komendanta Powiatowego Policji w Ś., wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt l OSK 1750/09 została ona oddalona ze wskazaniem, że wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. wszczął postępowanie administracyjne i winien być załatwiony w rozumieniu przepisów Kodeks postępowania administracyjnego. W związku z powyższym pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. organ zawiadomił K. M. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Ś. odmówił mu wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008, a po rozpoznaniu odwołania, Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wlkp. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję. Ta z kolei stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Go 765/10 uchylił zaskarżoną oraz poprzedzająca ją decyzję wskazując w uzasadnieniu, że załatwienie wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. powinno być poprzedzone rozważeniem wdrożenia postępowania zmierzającego do oceny decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. w kontekście jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a dalej podkreślono, że czym innym jest wyeliminowanie samego źródła określonych uprawnień (tj. przepisu prawa), a czym innym ocena mocy obowiązującej aktu stosowania prawa (np. decyzji) to źródło konkretyzującego. Nadto stwierdzono, że ponownie rozpoznając wniosek skarżącego, organy powinny odnieść się do kwestii obowiązywania decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r., wydanej na rzecz skarżącego będącego wówczas funkcjonariuszem Policji, z uwzględnieniem omówionych aspektów funkcjonowania wskazanych regulacji prawnych w praktyce organów Policji i faktu, że skarżący status emeryta uzyskał przed dniem 1 stycznia 2006 r. Stwierdzono również, że ocena przesłanek dalszego bytu prawnego decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. w świetle przepisu art. 161 § 1 pkt 1 k.p.a. będzie miała decydujące znaczenie dla postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. w kontekście istnienia dla niego podstawy prawnej, organu uprawnionego i właściwej formy jego zakończenia w stanie faktycznym zaistniałym po zastosowaniu trybu właściwego dla stwierdzania wygaśnięcia decyzji bezprzedmiotowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Powiatowy Policji w Ś. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 29 i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, art. 91 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 9 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., stwierdził wygaśnięcie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] o przyznaniu K. M. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 6 norm zaludnienia. W uzasadnieniu podał, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej w myśl art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. następuje w sytuacji, gdy stała się ona bezprzedmiotowa, a przy tym stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 1985 r. (sygn. akt SA/Wr 556/85) wskazano, że decyzja staje się bezprzedmiotowa w razie, gdy niemożliwe jest zrealizowanie celu, jaki organ administracji ma na względzie przy jej wydaniu. Może to nastąpić wskutek braku przedmiotu, którego dotyczyła decyzja, utratę przez stronę kwalifikacji niezbędnych do wykonywania uprawnień wynikających z decyzji przy braku odpowiedniego przepisu w prawie materialnym, ale też gdy ze względu na powstałe okoliczności zrealizowanie celu stało się niemożliwe. Nadto wskazano, że przepis art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. znajduje zastosowanie również w przypadku braku wyraźnego przepisu prawa nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, pod warunkiem jednakże, że przemawia za tym interes społeczny lub interes strony. Pozostawanie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej powoduje kolizję z interesem społecznym. Zmiana stanu prawnego nie daje podstawy do istnienia po stronie emeryta (rencisty) policyjnego prawa do niniejszego równoważnika pieniężnego, a w konsekwencji czyni bezprzedmiotową decyzję przyznającą K. M., jako funkcjonariuszowi Policji tenże równoważnik pieniężny. Z uwagi na brak przepisu prawa nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji przyznających prawo do równoważnika za remont lokalu, w sytuacji uzyskania przez jej adresata statusu emeryta (rencisty), podstawą wygaśnięcia tejże decyzji administracyjnej staje się interes społeczny, polegający na usunięciu z obrotu prawnego decyzji, która pozostaje w kolizji z obowiązującym prawem. Poza tym formalne pozostawienie tej decyzji w obrocie prawnym mogłoby rodzić spory związane z jej wykonywaniem, wobec czego interes społeczny przemawia za tym, aby taki akt administracyjny nie występował w obrocie prawnym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w sprawie, skutkiem czego zapadła decyzja bez podstawy prawnej, w sposób szczególnie rażący naruszające prawo obowiązujące na dzień jej wydania. Nadto niekompletność rozstrzygnięcia, gdyż nie odnosi się ono do żądania strony oraz naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niestosowanie się do wykładni prawa ogłoszonej w wyrokach sądów administracyjnych. Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wlkp. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w zw. z art. 29, art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, art. 91 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 9 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte z urzędu, a nie jak twierdzi skarżący na jego wniosek. Wobec czego w niniejszym postępowaniu nie wiąże Komendanta Powiatowego Policji w Ś. ocena prawna wyrażona we wskazanych przez skarżącego wyrokach sądów administracyjnych. Za chybione uznano twierdzenia skarżącego, że pomimo zwolnienia ze służby i uzyskania uprawnień emerytalnych nadal pozostaje funkcjonariuszem Policji. Zdaniem organu drugiej instancji skarżący został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji na skutek orzeczenia wobec niego trwałej niezdolności do służby przez komisje lekarską, a następnie uzyskał, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do emerytury policyjnej. Z kolei nowelizacja rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. polegająca na uchyleniu § 8 i § 9 ust. 2 skutkowała utratą z dniem 1 stycznia 2006 r. tychże uprawnień przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Zatem zmiana stanu prawnego odebrała podstawę do istnienia po stronie emeryta (rencisty) policyjnego prawa do niniejszego równoważnika pieniężnego. W konsekwencji bezprzedmiotowa stała się decyzja przyznająca skarżącemu, jako funkcjonariuszowi Policji ów równoważnik pieniężny. Wskazano również, że za stwierdzeniem wygaśnięcia przedmiotowej decyzji przemawia interes społeczny, polegający na tym, że z chwilą zwolnienia zainteresowanego ze służby w Policji przestał istnieć podmiot stosunku prawnego ukształtowanego niniejszą decyzją. Stąd też Komendant Powiatowy Policji w Ś. właściwie wskazał, że należało usunąć z obrotu prawnego decyzję pozostającą w kolizji z obowiązującym prawem, w tym sensie, że nie może być ona realizowana po ustaniu służby w Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., skarżący podtrzymał zarzuty z odwołania, a ponadto wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z uwagi na ich bezprawność, zamieszczenie w wyroku uznania prawa do świadczenia tj. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, obowiązku jego wypłaty i że wynika ono z przepisów ustawowych oraz wskazanie w wyroku uznania posiadania prawa do wyżej wskazanego świadczenia na przyszłość, nałożenia na organ obowiązku powstrzymania się od dalszego wzruszania prawa wynikającego z przepisów ustawowych i dalszego wypłacania świadczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wlkp. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu prawnym natomiast Sąd stwierdził przede wszystkim, że rozpoznanie przedmiotowej skargi nastąpiło w ramach szczególnego związania wynikającego z sądowego rozstrzygnięcia wydanego już uprzednio w sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą oni obowiązani podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz aspektu zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania danej decyzji. Z kolei wpływ orzeczenia sądu administracyjnego na ponowne postępowanie w sprawie przed organami administracji publicznej ma ważkie znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu. W rezultacie następuje bowiem merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy. W dalszej części stwierdzono, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia Sąd 15 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OSK 1403/04 wskazał, iż istotą zasady "związania oceną prawną" jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zaś obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej, może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, czyli jest ona wiążąca o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana związany jest wskazaniem sądu co do uzupełnienia postępowania i ocena zasadności skargi nie może przebiegać poza granicami związania wyznaczonymi art. 153 P.p.s.a. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja została wydana z naruszeniem powyższej zasady. Mianowicie w uzasadnieniu cytowanego już wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Go 765/10 Sąd wskazał, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji obowiązany jest stwierdzić wygaśniecie decyzji jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W ocenie tego Sądu utrata statusu funkcjonariusza policyjnego, którego posiadanie warunkowało przyznanie i wypłacanie równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, w wyniku zwolnienia ze służby i nabycia przez niego uprawnień emerytalnych oznaczało, że przestał istnieć podmiot stosunku prawnego ukształtowanego decyzją o przyznaniu prawa do świadczenia, co obliguje do rozważenia czy decyzja nie stała się bezprzedmiotowa i w konsekwencji do stwierdzenia jej wygaśnięcia. Wprawdzie, w ocenie Sądu, brak jest przepisu prawa nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji przyznających prawo do równoważnika za remont lokalu w sytuacji uzyskania przez jej adresata statusu emeryta (rencisty) uprawnionego do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, to podstawą stwierdzenia wygaśnięcia takiego aktu administracyjnego może być też interes społeczny, gdyż istnienie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej może pozostawać w kolizji z interesem społecznym powodując z jednej strony niejasność i brak pewności co do obwiązującego stanu prawnego dla wszystkich uczestników obrotu pranego, z drugiej zaś strony formalne pozostawienie tej decyzji w obrocie prawnym mogłoby rodzić spory związane z jej wykonywaniem. Przedstawiając przytoczoną ocenę prawną wskazano, że rozstrzygając w przedmiocie wniosku, organy powinny odnieść się do kwestii obowiązywania decyzji z dnia 3 czerwca 2003 r. wydanej na rzecz skarżącego, będącego wówczas funkcjonariuszem Policji oraz jej bytu prawnego po dniu 1 stycznia 2006 r. Jak wcześniej podkreślono, ocena przesłanek dalszego bytu prawnego wskazanej decyzji z dnia 3 czerwca 2003 r. w świetle przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. będzie miała decydujące znaczenie dla postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. w kontekście istnienia dla niego podstawy prawnej, organu uprawnionego i właściwej formy jego zakończenia po zastosowaniu trybu właściwego dla stwierdzania wygaśnięcia decyzji bezprzedmiotowych. Tymczasem z treści oraz uzasadnienia zaskarżonych decyzji, a także całokształtu akt postępowania administracyjnego wynika, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2003 r. nastąpiło w ramach tego samego postępowaniu administracyjnego, w którym został złożony i był uprzednio rozstrzygany wniosek skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za wskazane w nim lata. Uchybieniem w tym względzie jest naruszenie przez organy obu instancji zasady nie łączenia trybów postępowania, tj. trybu nadzwyczajnego, do którego zalicza się tryb stwierdzenia wygaśnięcia decyzji uregulowany w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. z procedurą zwykłą, w której rozpoznanie wniosku skarżącego następowało na zasadach ogólnych, w odniesieniu do wydania decyzji określonych w szczególności w rozdziałach 7 oraz 10 działu II k.p.a. W niniejszej sprawie pozostają one w związku z naruszeniem zasady związania z art. 153 p.p.s.a. Z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie II SA/Go 765/10, odnoszącego się do konieczności zbadania wystąpienia w sprawie przesłanek wymienionych w pkt 1 § 1 art. 162 k.p.a. wprost wynika obowiązek przeprowadzenie tego w trybie właściwym to jest trybie nadzwyczajnym. Wszczęcie tego postępowania następuje na wniosek strony albo, co odpowiada niniejszej sprawie – z urzędu – stosownie do art. 61 k.p.a. Wprawdzie przepisy kodeksu nie określają szczególnej formy wszczęcia postępowania z urzędu jednakże funkcję tę pełni zawiadomienie strony, o którym mowa w § 4 art. 61 k.p.a. Jest ono koniecznym warunkiem realizacji zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu. Taka zmiana trybu, a tym samym przedmiotu i zakresu postępowania wymagała zawiadomienia strony, które zostało w sprawie dopełnione (k. 20 akt administracyjnych). Z tych względów należy uznać, że postępowanie to zostało uruchomione w sposób zgodny z prawem. Jednakże jego wadliwość wynika z przyjętego przez organy założenia, że stwierdzenie wygaśnięcia odnosi skutek także w stosunku do wniosku skarżącego. To zaś, co wyżej wskazano koliduje z zasadą niekonkurencyjności trybów postępowania. Podobnie jak wskazano to w innych sprawach rozpoznawanych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim, a dotyczących decyzji "cofających" stronom uprawnienie do przedmiotowego równoważnika, organy błędnie utożsamiły te rozstrzygniecie z trybem rozpoznania wniosku o wypłatę równoważnika. O ile Sąd zaaprobował pogląd, zgodnie z którym rozpatrując przedmiotowy wniosek należało w pierwszej kolejności zbadać czy wnoszący nadal posiada uprawnienie i ewentualnie wdrożyć postępowanie wzruszenia jego źródła, tj. decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], to podkreślił jednocześnie, że postępowanie nadzwyczajne uruchomiane z urzędu jedynie warunkuje ale nie rozstrzyga istoty sprawy wszczętej złożeniem przez skarżącego wniosku o wypłatę równoważnika. Składając wniosek strona zwraca się do organu administracyjnego z opartym na przepisach prawa materialnego żądaniem załatwienia sprawy. Załatwienie to dokonane w tej samej sprawie powinno dotyczyć zatem, zgodnie z art. 104 k.p.a., sprawy co do jej istoty w granicach żądania strony wynikających z jej wniosku. Natomiast z treści wydanych decyzji oraz akt administracyjnych nie wynika by postępowanie nadzwyczajne zostało wyodrębnione, a postępowanie w przedmiocie wniosku zostało załatwione wydaniem odrębnej decyzji lub oczekiwało na zakończenie postępowania nadzwyczajnego. Sytuację tę dostrzega skarżący zarzucając trafnie, że przedmiotowa decyzja nie rozstrzyga jego wniosku. Nadto niniejsza sprawa jest kontynuacją postępowania w przedmiocie wniosku, gdyż tylko w tym zakresie była rozpoznawana sprawa sądowa, do której odwołują się w obu decyzjach organy. Z naruszenia odrębności trybów postępowań w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oraz żądania wypłaty równoważnika wynikają także dalsze konsekwencje. Otóż w tej szczególnej sytuacji, w której jak wskazano to w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., odwołującym się do wskazanych w nim poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktryny, uprawnienie do przedmiotowego równoważnika wiązane jest z bytem prawym decyzji go przyznającej. Rozpoznanie wniosku skarżącego wymaga nie tylko odrębnego uruchomienia trybu nadzwyczajnego z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i wydania decyzji ostatecznej stwierdzającej wygaśnięcie decyzji przyznającej uprawnienia, ale także odniesienia się do momentu, w którym wystąpił skutek w postaci jej bezprzedmiotowości. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji jest bowiem aktem deklaratoryjnym. Zatem wywołuje ona skutki prawne ex tunc to znaczy od dnia, w którym powstały jej przesłanki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zauważył przy tym, co zaznaczono również w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., że czym innym jest wyeliminowanie normatywnego źródła uprawnień (przepisu prawa), a czym innym źródła je konkretyzującego. Poczynienie szerszych rozważań w tej mierze nie jest jednak uprawnione, gdyż wymaga ono odniesienia do właściwego trybu, w którym skutki te mogą być omawiane. To zaś wobec stwierdzonego uchybienia jest przedwczesne. Niezależnie od powyższego dodano, że poglądy wyrażone w powołanym wyroku z dnia 24 listopada 2010 r., a dotyczące wpływu zmiany stanu prawnego na uprawnienie nabyte na drodze ostatecznej decyzji administracyjnej są konsekwentnie podtrzymywane w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Rozpoznając sprawę ponownie organ powinien dokonać jej merytorycznej oceny, uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, w szczególności wyrażoną w nim ocenę prawną. W szczególności dotyczy to wdrożenia trybu nadzwyczajnego oraz w zależności od jego wyniku wydania decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącego co do jego istoty w granicach żądania. Odnosząc się natomiast do pozostałych wniosków skarżącego wskazano, że procedura sądowoadministracyjna w zależności od charakteru i rodzaju orzeczenia, aktu, czynności, uchwały lub bezczynności organów administracji publicznej poddanych kontroli sądów administracyjnych, przewiduje odmienne rodzaje rozstrzygnięć sądu. W przedmiotowej sprawie przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja administracyjna wydana w postępowaniu uregulowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, zatem po myśli przepisu art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględniając skargę sąd uchyla decyzję w całości albo w części, albo stwierdza nieważność decyzji, bądź stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, przy zaistnieniu okoliczności określonych w tym przepisie. Natomiast brak jest podstaw prawnych do zamieszczenia w wyroku, zgodnie z wnioskiem skargi, uznania prawa do świadczenia tj. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, jego obowiązku wypłaty i że wynika ono z przepisów ustawowych, zobowiązania organu do wypłaty spornego równoważnika wraz z odsetkami, czy też wskazania (uznania) posiadania prawa do przedmiotowego świadczenia na przyszłość, nałożenia na organ obowiązku powstrzymywania się od dalszego naruszania prawa wynikającego z przepisów ustawowych i dalszego wypłacania świadczenia na przyszłość. Od powyższego wyroku w całości, Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim wniósł skargę kasacyjną zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na nie wskazaniu w uzasadnieniu wyroku konkretnych przepisów prawa materialnego, których naruszenie skutkowało uchyleniem decyzji obu instancji i ograniczenie się tylko do ogólnego stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. poprzez ich zastosowanie i w rezultacie uwzględnienie skargi w sytuacji, w której zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] lutego 2011 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 162 § 1 pkt 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego; 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 133 § 1 P.p.s.a. polegającego na tym, że Sąd ustalił fakt nie mający pokrycia w aktach sprawy, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2003 r. nastąpiło w ramach tego samego postępowania administracyjnego, w którym został złożony i był uprzednio rozstrzygany wniosek skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za wskazane w nim lata; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 162 §1 pkt 1 kpa poprzez błędną ocenę postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organy obu instancji, sprowadzającą się do wadliwego stwierdzenia, że organy te naruszyły zasadę niekonkurencyjności trybów postępowania oraz zasadę nie łączenia trybów postępowania, tj. trybu nadzwyczajnego z art. 162 ustawy kodeks postępowania administracyjnego z uregulowaną w tym kodeksie procedurą zwykłą, w której rozpoznanie wniosku skarżącego następowało na zasadach ogólnych; 5. art. 153 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że ocena prawa wyrażona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 roku II SA/Go 765/10 w zakresie uprawnienia skarżącego do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu wiąże organy administracji i Sąd w niniejszej sprawie podczas gdy ta ocena prawna odnosiła się do innych okoliczności prawnych a mianowicie odmowy przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008; W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. oraz zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim według norm przepisanych. Natomiast w uzasadnieniu podał, że art. 141 § 4 P.p.s.a., określający wymogi jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia, jest przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów (opis stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie). Organ zarzucił, że skoro Sąd z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. orzekł jak w zaskarżonym wyroku, to powinien w ramach opisu podstawy prawnej rozstrzygnięcia przywołać przepisy prawa materialnego których naruszenie skutkowało uchyleniem decyzji organów obu instancji. Tymczasem Sąd z powołaniem się na własne ustalenie stwierdził jedynie, że doszło do połączenia przez organ dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego i zwykłego, co skutkuje uchyleniem decyzji organów obu instancji. Nie wskazał, które z przepisów prawa materialnego zostały naruszone przez organy administracji przy wydaniu uchylonych decyzji oraz jaki wpływ miały te naruszenia na wynik sprawy. Ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W rezultacie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie zawiera stanowiska co do podstawy prawnej przyjętej jako motyw rozstrzygnięcia i orzeczenie dotknięte tym brakiem nie będzie się poddawało kontroli kasacyjnej. W dalszej części wywiódł, że zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Ustawa o Policji nie stanowiła i nadal nie stanowi podstawy do przyznania uprawnień do równoważnika pieniężnego emerytowi czy renciście policyjnemu. Jej art. 91 ust. 1 w swojej treści jednoznacznie ogranicza prawo do równoważnika wyłącznie do czynnych policjantów. Wydane na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o Policji rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2006 r. nie przewiduje dla emerytów i rencistów policyjnych uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a jedynym przepisem rozporządzenia kształtującym krąg beneficjentów uprawnienia do równoważnika za remont zajmowanego lokalu jest od stycznia 2006 roku § 1 ust 1 traktujący wyłącznie o policjantach w służbie czynnej. Uprawnienia emerytów policyjnych do omawianego uposażenia nie można wywodzić z art. 29 i 30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Powyższa ustawa jako uprawnienia tychże emerytów, wymienia jedynie prawo do lokalu mieszkalnego z nakazem odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy oraz prawo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28.10.2008 roku sygn. akt U 4/08 (OTK-A 2008/8/141)). Rekapitulując, od stycznia 2006 roku K. M. nie spełnia określonych prawem przesłanek koniecznych do omawianego uposażenia. Organ wskazał zatem, że w tych okolicznościach prawnych i faktycznych znajduje zastosowanie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej w myśl art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. następuje w sytuacji, gdy stała się ona bezprzedmiotowa, a przy tym stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Decyzja staje się bezprzedmiotowa w razie, gdy niemożliwe jest zrealizowanie celu, jaki organ administracji ma na względzie przy jej wydaniu. Może to nastąpić w skutek braku przedmiotu, którego dotyczyła decyzja, utratę przez stronę kwalifikacji niezbędnych do wykonywania uprawnień wynikających z decyzji przy braku odpowiedniego przepisu w prawie materialnym, ale też gdy ze względu na powstałe okoliczności zrealizowanie celu stało się niemożliwe. Przepis art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. znajduje zastosowanie również w przypadku braku wyraźnego przepisu prawa nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, pod warunkiem jednakże, że przemawia za tym interes społeczny lub interes strony. Pozostawanie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej powoduje kolizję z interesem społecznym. Opisana powyżej zmiana stanu prawnego i uzyskanie statusu emeryta policyjnego przez skarżącego nie daje podstawy do istnienia po jego stornie prawa do niniejszego równoważnika pieniężnego, a w konsekwencji czyni bezprzedmiotową decyzję przyznającą skarżącemu, jako funkcjonariuszowi Policji tenże równoważnik pieniężny. Z uwagi na brak przepisu prawa nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji przyznających prawo do równoważnika za remont lokalu, w sytuacji uzyskania przez jej adresata statusu emeryta (rencisty), podstawą wygaśnięcia tejże decyzji administracyjnej staje się interes społeczny, polegający na usunięciu z obrotu prawnego decyzji, która pozostaje w kolizji z obowiązującym prawem. Poza tym formalne pozostawienie tej decyzji w obrocie prawnym mogłoby rodzić spory związane z jej wykonywaniem, wobec czego interes społeczny przemawia za tym, aby taki akt administracyjny nie występował w obrocie prawnym. Niezależnie od powyższego stwierdzono, że uchylone decyzje organów administracji pozostają w zgodzie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz z wyżej wskazanymi przepisami prawa materialnego i jako takie nie podlegały uchyleniu. Zarzucił, że Sąd I instancji ustalił fakt nie mający pokrycia w aktach sprawy, a mianowicie iż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia 3 czerwca 2003 r. nastąpiło w ramach tego samego postępowania administracyjnego, w którym został złożony i był uprzednio rozstrzygany wniosek skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za wskazane w nim lata. Tymczasem z akt administracyjnych takiego stanu faktycznego nie można wyprowadzić., bowiem przed Komendantem Powiatowym Policji w Ś. toczyły się jednocześnie dwa odrębne postępowania, tj. jedno wszczęte na wniosek skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego, drugie zaś wszczęte z urzędu o wygaśnięcie decyzji z dnia [...] czerwca 2003 roku nr [...]. W każdym z tych postępowań, toczących się przed tym samym organem, przedmiotem analizy i ustaleń Komendanta w Ś. były przesłanki wyłącznie właściwe dla danego rodzaju postępowania. W pierwszym postępowaniu organ administracji badał istnienie podstaw prawnych do wyliczenia i wypłaty uposażenia z tytułu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, w drugim z kolei będącym przedmiotem niniejszego postępowania organ przeprowadził weryfikację wydanej już decyzji ostatecznej z punktu widzenia tego czy stała się bezprzedmiotowa oraz czy za jej wygaśnięciem przemawia interes społeczny lub interes strony. Ponadto organ nie połączył tych spraw i nie wydał wspólnej dla nich decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Świadczy o tym chociażby fakt, że sprawa z wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika została zakończona osobną decyzją Komendanta Powiatowego Policji w Ś. nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wlkp. decyzją nr [...] r. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Obecnie na tę ostatnią decyzję wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, rozpoznana wyrokiem z dnia 18 lipca 2011 r. sygn. akt: II SA/Go 444/11. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 141 § 4 zd. pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z powyższego wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy. Sąd ma zatem obowiązek przyjąć stan faktyczny wynikający z administracyjnych akt sprawy, chyba że wykaże, iż w oparciu o znajdujący się w tych aktach materiał dowodowy nie da się ustalić stanu faktycznego. Nie ulega również wątpliwości, że sąd administracyjny co do zasady nie posiada kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Skoro zatem Sąd nie jest uprawniony do czynienia w sprawie własnych ustaleń, które wykraczałyby poza materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej, bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2003 roku nastąpiło w ramach tego samego postępowania administracyjnego, w którym został złożony i był uprzednio rozstrzygany wniosek skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego, narusza wskazane wcześniej przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyżej wskazane błędne ustalenie stanu faktycznego, zdeterminowało z kolei mylną ocenę przez Sąd przeprowadzonego postępowania przez organy administracji, albowiem wbrew tej ocenie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez połączenie trybów postępowania, tj. trybu nadzwyczajnego z art. 162 ustawy kodeks postępowania administracyjnego z uregulowaną w tym kodeksie procedurą zwykłą, w której rozpoznanie wniosku skarżącego następowało na zasadach ogólnych. Przeprowadzone postępowanie administracyjne nie naruszyło także zasady niekonkurencyjności trybów postępowania. Inne bowiem przesłanki decydują o wygaszeniu decyzji, inne zaś o sposobie rozpoznania wniosku wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Z tej różnicy organ zdawał sobie sprawę, dlatego też wymienione przesłanki badał w odrębnych postępowaniach w trybie dla nich właściwym. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Go 765/10 dotyczył zbadania zgodności z prawem decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Komendanta Powiatowego w Ś. nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. dotyczącej odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Przedstawiona w nim ocena prawa co do uprawnienia skarżącego do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkaniowego nie była więc oparta na okolicznościach prawnych tożsamych z okolicznościami prawnymi niniejszej sprawy. Te pierwsze sprowadzały się bowiem oceny uprawnienia do równoważnika, z kolei okoliczność niniejszej sprawy dotyczą zbadania czy zachodzą przesłanki do wygaszenia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Brak tożsamości okoliczności prawnych sprawia, że ocena prawa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażona w wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. II SA/Go 765/10 nie wiąże Sądu ani organów w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to zatem konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia i w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania, przeto Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów i stwierdzić należy, że skarga owa analizowana pod tym kątem, posiada usprawiedliwione podstawy. Przede wszystkim w ocenie Sądu zasadnie skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 i art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu skarżącemu równoważnika za remont lokalu mieszkalnego nastąpiło w tym samym postępowaniu, w którym został złożony i był uprzednio rozstrzygany wniosek skarżącego o wypłatę tego równoważnika za wskazane w nim lata. Należy przypomnieć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – właściwie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji przyznającej K. M. równoważnika zostało wszczęte prawidłowo. Następnie jednak wywiódł, że wadliwość tego postępowania wynika z przyjętego przez organy założenia, że stwierdzenie wygaśnięcia odnosi skutek także w stosunku do wniosku skarżącego o wypłatę tego równoważnika za określone lata, a zatem zaszła tu konkurencyjność trybów postępowania. Tymczasem analiza zaskarżonych decyzji nie wskazuje na to, by w trakcie postępowania dotyczącego wygaszenia decyzji o przyznaniu skarżącemu równoważnika organy policyjne w jakikolwiek sposób odnosiły się, czy rozstrzygały kwestię zasadności wniosku skarżącego o wypłatę mu równoważnika za remont lokalu. Twierdzenia Sądu w tym zakresie są całkowicie gołosłowne i nie znajdują oparcia w aktach administracyjnych sprawy. Co więcej, w momencie wydawania zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, w Sądzie tym znajdowała się skarga K. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i to właśnie ta decyzja dotyczyła merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2008 r. o wypłatę równoważnika. Biorąc pod uwagę powyższy fakt całkowicie niezrozumiałe jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że wskazany wyżej wniosek został rozpoznany także w ramach postępowania dotyczącego wygaśnięcia decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. Oczywistym jest natomiast fakt, że samo rozstrzygnięcie w zakresie wygaśnięcia decyzji przyznającej skarżącemu równoważnik pieniężny będzie potem miało wpływ na sposób rozpoznania wniosku skarżącego o wypłatę tego równoważnika. W tym aspekcie za zasadny należy także uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 lit a i c P.p.s.a. i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez przyjęcie naruszenia zasady niekonkurencyjności trybów postępowania, skoro, jak Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł powyżej, do takiego naruszenia nie doszło. Jedynie częściowo natomiast rację ma skarżący kasacyjnie formułując zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 153 P.p.s.a. poprzez przyjęcie mocy wiążącej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. II SA/Go 765/10 w zakresie uprawnień skarżącego do otrzymywania równoważnika. Przede wszystkim zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że orzeczenie to regulowało kwestię rozpatrzenia wniosku o wypłatę równoważnika za określone lata, a zatem odrębną sprawę niż wygaszenie decyzji przyznającej ten równoważnik i stąd też istotnie nie wiąże ono w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do postanowień art. 171 P.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Z drugiej jednak strony rozważania Sądu dotyczące wygaszenia decyzji przyznającej skarżącemu równoważnik były na tyle ogólne, że Sąd pierwszej instancji nawet biorąc je pod uwagę miał pełną swobodę w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Słusznie również podniesiono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 141 § 1 P.p.s.a. poprzez niewskazanie przepisów prawa materialnego, które miałby naruszyć organ, bowiem faktycznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie sposób się doszukać wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego naruszonych przez organ. Niezasadnie natomiast zarzucono zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 162 § 1 pkt 1 kpa z tego mianowicie powodu, że Sąd I instancji nie analizował czy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wygaszenia decyzji przyznającej skarżącemu równoważnik pieniężny stwierdzając jedynie, że wobec dostrzeżonego naruszenia zasady niekonkurencyjności postępowania, rozważania w tej materii były by przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, biorąc pod uwagę powyższe rozważania przeanalizuję, czy zasadnie w sprawie zaszły wskazane przez organy policyjne przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Ś. o przyznaniu skarżącemu K. M. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżony wyrok narusza prawo, a w konsekwencji skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, to na mocy art. 185 § 1, a w sprawie kosztów na podstawie art. 203 pkt 2 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.