II SA/Ol 363/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku – wznowienia postępowania oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją Prezydenta Miasta z dnia 17 marca 2003r. udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego z mieszkaniem na poddaszu i zagospodarowaniem działki nr "[...]" obr. "[...]" przy ulicy M. Z. w O. Pismem z dnia 15 lipca 2007r. Z. i W. W. wnieśli o wznowienie postępowania dotyczącego ww. decyzji Prezydenta opierając swój wniosek na występujących według nich naruszeniach w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym wynikających z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 kpa. Decyzją z dnia 12 września 2007r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta O. odmówił wznowienia postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia 17 marca 2003r. z powodu braku posiadania przez wnioskodawcę czyli p. W. przymiotu strony. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji. Następnie na skutek skargi Z. i W. W. tut. Sąd wyrokiem z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Ol 9/08 uchylił decyzję organu odwoławczego oraz decyzje organu I instancji z dnia 12 września 2007r., wskazując, że w związku z powoływaniem się przez wnioskodawców na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność wydania postanowienia o wznowieniu postępowania przed dokonaniem analizy czy wnioskodawcy rzeczywiście posiadają przymiot strony. Po wydaniu kolejnych rozstrzygnięć w sprawie ostatecznie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta O. decyzją z dnia 19 stycznia 2011r. umorzył postępowanie – wszczęte postanowieniem z dnia 20 października 2008r. – w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia 17 marca 2003r. dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego z mieszkaniem na poddaszu i zagospodarowaniem działki nr "[...]" obr. "[...]" przy ulicy M. Z. w O. Odnosząc się do przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ wskazał, iż mając na względzie, że p. W. dowiedzieli się o wydanym pozwoleniu na użytkowanie w dniu 27 grudnia 2004r. to należy przyjąć, że termin do wznowienia postępowania upłynął 27 stycznia 2005r. Tym samym złożony w dniu 15 lipca 2007r. wniosek należy uznać za przedłożony już po stosownym terminie. Ustosunkowując się zaś do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa organ podniósł, że strony nie wskazały terminu, w którym dowiedziały się o podstawie wznowienia, nie podając przy tym jakie dowody okazały się fałszywe oraz dlaczego uważają, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Organ stwierdził, że w przypadku, gdy wznowienie oparte jest o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, tj. decyzja oparta została o fałszywe dowody bądź wydana została w wyniku przestępstwa, warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania w razie zaistnienia tej przesłanki jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ oraz stwierdzenie faktu popełnienia przestępstwa prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Nie występuje natomiast podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 kpa w sytuacji, gdy brak jest orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego fałszywość dokumentu. Wobec zaś faktu, że brak jest orzeczeń potwierdzających wskazywane przez wnioskodawców okoliczności, nie było możliwym dochowanie przez nich terminu określonego w art. 148 § 1 kpa, skoro okoliczności te w ogóle nie zaistniały. Odnosząc się natomiast do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa (wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji i nie znane organowi) organ wskazał, że wnioskodawca nigdy nie sprecyzował o jakie nowe okoliczności faktyczne i dowody chodzi, nie określając przy tym terminu, w jakim dowiedział się o tych okolicznościach. Odnośnie wskazanej podstawy wznowienia zaś organ podniósł, że wniosek o wznowienie postępowania datowany jest na dzień 15 lipca 2007r., a z akt sprawy wynika, że protokół kontroli sanitarnej, na który powołują się wnioskodawcy, datowany jest na dzień 29 listopada 2006r., problem zaś zaśmiecania działki istniał już w dacie 25 kwietnia 2006r., zatem musiał być wcześniej znany i zgłaszany. Ponadto przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 1 kpa musi dotyczyć okoliczności, które istniały w dacie wydania decyzji, a nie były znane organowi. Tymczasem okoliczności te wystąpiły już po wydaniu decyzji, w trakcie użytkowania obiektu. W tym kontekście organ podniósł, że aktem notarialnym z dnia 31 grudnia 1999r. pomiędzy M. R. oraz S. i M. R. a M. B. oraz W. i Z. W. została zawarta umowa sprzedaży udziałów w użytkowaniu wieczystym działki stanowiącej własność Gminy O. oznaczonej nr ewidencyjnym "[...]" położonej przy ul. W. w O., zabudowanej budynkiem mieszkalnym z przybudówką, stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności. Wskazano, że uprzednio na podstawie decyzji z dnia 12 października 1999r. niniejsza działka została podzielona na działki nr "[...]" i "[...]". Działka nr "[...]" została zaś przeznaczona pod funkcję usługowa nieuciążliwą, a działka nr "[...]" pod funkcję mieszkaniową. Z aktu notarialnego wynika ponadto, że kupujący zapoznali się ze stanem granic działki nr "[...]" oraz, że znany jest im stan techniczny budynku, do którego nie wnieśli zastrzeżeń. Tak więc w ocenie organu, co najmniej w dniu podpisywania aktu notarialnego – tj. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie – wnioskodawcy wiedzieli o stanie granic i odległościach okien od granic wynikających z podziału działki. Otwory okienne w północnej ścianie parteru były wybudowane bowiem jeszcze przed podziałem działki, a w skutek podziału działki, znalazły się w odległości 1,5 m od granicy działki. Tak więc biorąc pod uwagę, że wnioskodawcy dowiedzieli się o istnieniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w dniu 27 grudnia 2004r. z pisma z dnia 2 grudnia 2004r., to należy przyjąć, że ich wniosek o wznowienie postępowania także w tym zakresie jest spóźniony. Odnośnie zaś przesłanki z art. 145 § 1 pkt 6 kpa organ stwierdził, że wnioskodawcy nie sprecyzowali o jakie stanowisko chodzi i w jakim terminie ewentualnie dowiedzieli się o tej podstawie wznowienia. Ponadto według organu decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie wymagała uzyskania stanowiska innego organu. W związku z tym uznał on, że termin określony w art. 148 § 1 kpa nie został zachowany ponieważ nie mógł w sposób oczywisty rozpocząć swojego biegu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. W. Stwierdził, że sporny obiekt jest samowolą budowlaną. Wyraził przy tym niezadowolenie z prowadzonego postępowania w jego sprawie przez urzędników nadzoru budowlanego. Zażądał wznowienia postępowania po to żeby przedmiotowy budynek w budowie podłączyć do kanalizacji miejskiej, a otwory okienne posadowione 1,5 m od granicy, zasłonić, bowiem dopiero wtedy budynek będzie mógł być użytkowany zgodnie z przepisami. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 22 marca 2011r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji zastosował się do zaleceń organu odwoławczego i wystąpił do skarżących z wezwaniem do uzupełnienia wniosku z dnia 15 lipca 2007r. o wskazanie dotrzymania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Wysłane jednak przez organ w tej sprawie pisma z dnia 20 października oraz 1 grudnia 2010r. nie przyniosły oczekiwanego skutku. To strona zaś musi udowodnić kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną wznowienia. Na gruncie niniejszej sprawy tego nie uczyniła więc organ zbadał tą kwestię we własnym zakresie. Według organu odwoławczego treść uzasadnienia decyzji zapadłej w I instancji w sposób wyczerpujący odnosi się do kwestii niezachowania przez stronę terminu w kontekście wszystkich wskazanych przez nią przesłanek wznowienia. Organ wskazał ponadto, że art. 148 § 2 kpa określa, iż bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa rozpoczyna się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a więc na gruncie niniejszej sprawy w dniu 22 grudnia 2004r. Wniosek o wznowienie zaś został złożony po terminie przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 kpa, dlatego też organ zobowiązany był umorzyć postępowanie wznowieniowe. Skargę na ww. decyzję wywiódł W. W. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organy obu instancji mataczą już od 2001r., faworyzując przy tym drugą stronę postępowania. Strona skarżąca podniosła, że w akcie notarialnym sprzedaży domu właściciel zobowiązał się do odłączenia wspólnych mediów. W końcu w wyniku działań skarżącego zostało odłączone centralne ogrzewanie, woda oraz kanalizacja, jednakże w ocenie skarżącego nie było przy tym żadnego wsparcia urzędników nadzoru budowlanego. Tymczasem liczył on, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zajmie się nieprawidłowościami na spornej działce, takimi jak zbyt bliska odległość otworów okiennych od granicy działki i konieczność korzystania z szamba - w wyniku odłączenia kanalizacji miejskiej. Strona skarżąca stwierdziła, że wszystkie nieprawidłowości techniczne spornego budynku nie zostały usunięte tylko faktycznie zalegalizowano je rzeczoną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Według autora skargi organy działały w postępowaniu na rzecz właściciela budynku położonego przy ulicy Z. W skardze zażądano podłączenia budynku do kanalizacji miejskiej zgodnie z przepisami oraz zasłonięcia otworów okiennych w odległości 1,5 m od granicy, co pozwoli dopiero na rzetelne zakończenie postępowania administracyjnego w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania musi mieć przede wszystkim na uwadze art. 148 ustawy z dnia z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) dalej kpa, który stanowi o trybie i terminie wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania. Strona bowiem ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a gdy żąda wznowienia na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Należy pamiętać, że strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA OZ we Wrocławiu z 19 maja 2000r., I SA/Wr 1038/97). Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości innymi dowodami. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to przeprowadza we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin nie został przez stronę zachowany. (por. wyrok NSA z 16 października 1998r., III SA 2802/97). Nie można zaś odmówić wznowienia postępowania, jeżeli żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę w ustawowym terminie i jeżeli została wskazana ustawowa podstawa wznowienia (zob. teza pierwsza wyroku NSA z 30 września 1999r., IV Sa 1532/97). Gdyby organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania pomimo przekroczenia przez stronę miesięcznego terminu z art. 148 § 1 kpa, to przy braku możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia powinien z tej przyczyny należy umorzyć postępowanie wznowieniowe. Na gruncie przedmiotowej sprawy Z. i W. W. wnieśli o wznowienie postępowania dotyczącego ww. decyzji Prezydenta O. opierając swój wniosek na przesłankach wznowieniowych wynikających z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 kpa. Badając zaistnienie w sprawie wskazanych we wniosku przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego należy czynić to zgodnie z przedstawioną na początku rozważań procedurą wskazaną w art. 148, stosowne do którego to przepisu w pierwszym rzędzie trzeba ustalić czy strona złożyła swój wniosek w terminie przewidzianym do jego przedłożenia. Jeśli chodzi o przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 kpa – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to w ocenie Sądu organy właściwie ustaliły, że p. W. dowiedzieli się o decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego z mieszkaniem na poddaszu i zagospodarowaniem działki nr "[...]" obr. "[...]" przy ulicy M. Z. w O., w dniu 27 grudnia 2004r. W tym dniu bowiem W. W. odebrał pismo oznaczone datą 2 grudnia 2004r. skierowane do niego i jego żony, w którym to piśmie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta O. poinformował, że właściciele budynku handlowo-usługowego z mieszkaniem przy ulicy M. Z. w O. posiadają pozwolenie na użytkowanie tego obiektu. Zostało ono wydane decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia 17 marca 2003r. Pismo to znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. W związku z powyższym organ słusznie przyjął, że termin do wznowienia postępowania z tej przyczyny upłynął 27 stycznia 2005r. Tym samym złożony w dniu 15 lipca 2007r. wniosek o wznowienie postępowania należy uznać za przedłożony już po stosownym terminie. Trzeba przy tym podkreślić, że przepis art. 148 § 2 kpa jest klarowny i jasny - ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Kolejną przywołaną na gruncie niniejszej sprawy podstawą wznowieniową była przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa – dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe; decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. W ocenie Sądu wnioskodawcy powołali się na ww. przesłankę w żaden sposób jej nie uprawdopodabniając. Nie wskazali w wyniku jakiego przestępstwa miała być wydana decyzja ani też jakie dowody okazały się fałszywe. Samo wskazywanie na niedozwoloną odległość sąsiedniego budynku od ich działki czy też podnoszenie kwestii ewentualnej nieprawidłowości rury odprowadzającej gazy spalinowe bądź czynienie urzędnikom zarzutu stronniczości w prowadzonym postępowaniu bez oparcia w materiale dowodowym, z pewnością nie jest taką okolicznością. Tymczasem dla zaistnienia w sprawie rzeczonej przesłanki nie wystarczy nawet jej uprawdopodobnienie. Organ słusznie bowiem przyjął, że sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Tak więc strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany, nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Podobnie popełnienie przestępstwa powinno być potwierdzone wyrokiem sądu. Postępowanie może być wyjątkowo wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu ale tylko jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa (zob. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, LEX 2011, Komentarz do art.145 Kodeksu postępowania administracyjnego). Jednak wspomniane wyjątki na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniały. Co najistotniejsze w sprawie wnioskodawcy nie podali terminu, w którym dowiedzieli się o przestępstwie i sfałszowaniu dowodów oraz orzeczeniach potwierdzających sfałszowanie dowodów i wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Zresztą, skoro nie zapadły orzeczenia sądu powszechnego potwierdzające sfałszowanie dowodów i popełnienie przestępstwa, to rację ma organ, że nie było możliwości dochowania terminu z art. 148 § 1 kpa, który jeszcze nie rozpoczął biegu. Odnośnie zaś wskazywanej przez stronę skarżącą przesłanki wznowienia postępowania wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa – wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję – trzeba podzielić stanowisko organów w całej rozciągłości. Wnioskodawcy zdają się wskazywać w kontekście tych nowych okoliczności na fakt zalewania piwnicy ich budynku przez właścicieli spornej posesji położonej przy ulicy Z., zaśmiecania przez nich działki oraz kwestii okien, usytuowanych według p. W. w odległości niezgodnej z warunkami technicznymi. Analiza akt sprawy wskazuje na to, że wszystkie podnoszone przez stronę okoliczności były znane wnioskodawcom na długo przed wywiedzeniem ich wniosku o wznowienie postępowania. Kwestia zaśmiecania posesji w obrębie "[...]" działka "[...]" zaistniała bowiem w co najmniej w kwietniu 2006r. Potwierdza to pismo Komendanta Straży Miejskiej w O. z dnia 25 kwietnia 2006r. (akta adm., k. – 9B) wystosowane do Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w O. na skutek zgłoszenia dotyczącego zaśmiecania terenu - obręb "[...]" działka "[...]" przy ulicy Z., które zostało doręczone także skarżącym. Tym samym wnioskodawcy powołali się na okoliczność, która zaistniała już po wydaniu rzeczonej decyzji. Ponadto – co istotne w sprawie - uczynili to z uchybieniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 § 1 kpa. Podobnie protokół kontroli sanitarnej dotyczący zalania piwnicy, na który powołują się wnioskodawcy, datowany jest na dzień 29 listopada 2006r. (akta adm., k. – 9C). Tak więc również ta okoliczność zaistniała już po wydaniu spornej decyzji, wniosek zaś również był w tym zakresie spóźniony. W kontekście zaś ewentualnych niezgodności z warunkami technicznymi okien usytuowanych w spornym budynku trzeba powtórzyć za organem kluczowy argument. Mianowicie aktem notarialnym z dnia 31 grudnia 1999r. pomiędzy M. R. oraz S. i M. R. a M. B. oraz W. i Z. W. została zawarta umowa sprzedaży udziałów w użytkowaniu wieczystym działki stanowiącej własność Gminy O. oznaczonej nr ewidencyjnym "[...]" położonej przy ul. W. w O., zabudowanej budynkiem mieszkalnym z przybudówką stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności. Uprzednio zaś na podstawie decyzji z dnia 12 października 1999r. niniejsza działka została podzielona na działki nr "[...]" i "[...]". Działka nr "[...]" została przeznaczona pod funkcję usługową nieuciążliwą, a działka nr "[...]" pod funkcję mieszkaniową. Z aktu notarialnego wynika ponadto, że kupujący zapoznali się ze stanem granic działki nr "[...]" oraz, że znany jest im stan techniczny budynku, do którego nie wnieśli zastrzeżeń. Tym samym przyjąć trzeba, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wnioskodawcy wiedzieli o stanie granic i odległościach okien od granic wynikających z podziału działki. Otwory okienne w północnej ścianie parteru były wybudowane bowiem jeszcze przed podziałem działki, a w skutek podziału działki, znalazły się w odległości 1,5 m od granicy działki. Dlatego też wniosek o wznowienie także w tym zakresie jest spóźniony. Co do zaś przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 6 kpa – decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem zagadnienia wstępnego, to trzeba stwierdzić, że wnioskodawcy nie wyjaśnili w toku postępowania administracyjnego o jakie zagadnienie wstępne chodzi. Ponadto należy zaznaczyć, że decyzja o pozwolenie na użytkowanie nie wymaga uzyskania jakiegokolwiek zagadnienia wstępnego. Z uwagi na to organ słusznie uznał, że termin określony w art. 148 § 1 kpa nie mógł być zachowany, gdyż nigdy nie rozpoczął swojego biegu. Reasumując, trzeba jeszcze raz zaznaczyć, że procedura wznowienia postępowania administracyjnego precyzyjnie wyznacza proces badania przesłanek wskazanych we wniosku o takie wznowienie. Tym samym organy ani też sąd nie są zobligowane do badania zgodności z prawem zakwestionowanego wnioskiem o wznowienie postępowania rozstrzygnięcia, tak jak czyniłyby to w trybie odwoławczym. Tym bardziej też nie była możliwa w tym postępowaniu kontrola legalności posadowienia spornego budynku, gdyż przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 17 marca 2003 r. była tylko kwestia pozwolenia na użytkowanie i w sprawie zakończonej tą decyzją wpłynął wniosek o wznowienie postępowania. Tryb wznowieniowy w pierwszym rzędzie wskazuje na konieczność ustalenia czy stosowny wniosek został złożony we właściwym terminie. Dopiero po tym możliwe jest merytoryczne badanie określonych przesłanek wskazanych we wniosku. Na gruncie przedmiotowej sprawy organy precyzyjnie wyjaśniły tą kwestię i zasadnie uznały przedłożenie wniosku o wznowienie postępowania przez p. W. z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Można byłoby jedynie rozważyć w kontekście braku wskazania przez stronę skarżącą sfałszowanych dowodów, popełnionego przestępstwa i wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem zagadnienia wstępnego, czy nie należałoby odmówić uchylenia spornej decyzji z 17 marca 2003 r. z tych przyczyn w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa z powodu braku podstaw do jej uchylenia. Jednakże biorąc pod uwagę całokształt sprawy wraz z uchybieniem terminu do złożenia wniosku co do pozostałych przesłanek, oraz to, że wspomniane rozstrzygnięcie (o odmowie uchylenia decyzji) miałoby dla skarżących de facto skutek taki sam jak decyzja o umorzeniu postępowania, Sąd uznał rozstrzygnięcie podjęte przez organy za właściwe. Ponadto w przypadku gdyby rzeczywiście władający rzeczonym budynkiem przekraczali dopuszczalny poziom immisji (np. przekraczanie dopuszczalnych norm hałasu, zaśmiecanie czy zalewanie) lub nie wykonali innych zobowiązań wynikających z aktu notarialnego z 31 grudnia 1999 r., to skarżący zawsze może rozważyć wystąpienie z powództwem do sądu powszechnego lub zawiadomienia stosownego organu administracji, który będzie właściwy dla tego typu zagadnień. Tutejszy Sąd w tym postępowaniu nie jest władny badać tych kwestii ani też rozstrzygać, czy użytkowanie spornego budynku odbywa się z przekroczeniem pozwolenia na użytkowanie obejmującego usługi nieuciążliwe. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.