VI SA/Wa 648/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie przepisów art. 59 § 2 k.p.a. w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., nazywanej dalej również: “p.w.p."), po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. złożonego przez J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (nazywanej dalej również “skarżącą spółką") o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącą wpisu w rejestrze znaków towarowych w postaci zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...] poprzez wykreślenie: J. Sp. z o.o., L. i wpisanie: A. Sp. z o.o., L. - odmówił przywrócenia terminu. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w nastepującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2007 r. spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w L., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie rzecznika patentowego L. K. złożyła w Urzędzie Patentowym RP podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Czekolada CLUB & RESTAURANT (nr [...]). Do powyższego podania wnioskodawca załączył w dniu [...] lipca 2007 r. pełnomocnictwo udzielone w dniu [...] maja 2007 r. rzecznikowi patentowemu L. K., które zgodnie z jego treścią obejmowało upoważnienie do działania przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej, sądami administracyjnymi oraz innymi sądami i organami orzekającymi w sprawach własności przemysłowej – "we wszystkich sprawach związanych z postępowaniem i utrzymaniem w mocy ochrony prawnej znaku towarowego "Czekolada CLUB & RESTAURANT" W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] października 2008 r. udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Czekolada CLUB & RESTAURANT na rzecz spółki T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. W dniu [...] stycznia 2009 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynęło pismo spółki J. Sp. z o.o. z siedzibą w L., w którym podmiot ten poinformował organ, że z dniem [...] października 2008 r. nastąpiło połączenie spółek T. Sp. z o.o. (spółka przejmująca) i J. Sp. j. z o.o. (spółka przejmowana). Strona poinformowała, iż w wyniku tego połaczenia spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. zmieniła nazwę na J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. W związku z powyższym strona wniosła o zmianę w rejestrze znaków towrowych, w tym w rejestrze dotyczącym znaku Czekolada CLUB & RESTAURANT – poprzez zmianę nazwy uprawnionego na J. Sp. z o.o. Z uwagi na brak wniesienia opłaty wniosek powyższy nie został uwzględniony przez organ. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. spółka J. Sp. z o.o. ponownie poinformowała Urząd Patentowy RP, że z dniem [...] października 2008 r. nastąpiło połączenie spółek T. Sp. z o.o. (spółka przejmująca) i J. Sp. j. z o.o. (spółka przejmowana). Strona poinformowała, iż w wyniku tego połaczenia spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (spółka przejmująca) zmieniła nazwę na J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. W dniu [...] sierpnia 2009 r. do organu wpłynęła pisemna informacja spółki C. Sp. z o.o. z siedzibą w L., że zarejestrowany na rzecz spółki T. Sp. z o.o. znak towarowy Czekolada CLUB & RESTAURANT został przeniesiony na spółkę C. Sp. z o.o. Następnie do Urzędu Patentowego RP w dniu [...] października 2009 r. wpłynął pisemny wniosek spółki C. Sp. z o.o. o dokonanie zmiany w rejestrze dotyczącym znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...] – polegającej na wykreśleniu firmy T. Sp. z o.o. i wpisanie jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na wskazany znak towarowy spółki A. Sp. z o.o., a nastepnie zmianę nazwy uprawnionego na C. Sp. z o.o. Do akt sprawy spółka wnioskująca załączyła “Umowę sprzedaży prawa ze zgłoszenia znaku towarowego", zawartą w L. w dniu [...] sierpnia 2009 r., pomiędzy J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (sprzedający) a A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (kupujący), na mocy której spółka J. Sp. z o.o. przeniosła na rzecz A. Sp. z o.o. prawo do znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 p.w.p – postanowił w rejestrze dotyczącym znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...] w rubryce A dokonać zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...] poprzez wykreślenie: T. Sp. z o.o., L. i wpisanie: J. Sp. z o.o., L. Jednocześnie w tej samej dacie, tj. [...] listopada 2009 r., Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 p.w.p – wydał decyzję nr [...], na podstawie ktorej postanowił w rejestrze dotyczącym znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...] w rubryce A dokonać zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...] poprzez wykreślenie: J. Sp. z o.o., L. i wpisanie: A. Sp. z o.o., L. Ponadto w tej samej dacie, tj. w dniu [...] listopada 2009 r., Urząd Patentowy RP – działając na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 p.w.p – wydał decyzję nr [...], w wyniku której postanowił w rejestrze dotyczącym znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...] w rubryce A dokonać zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...] poprzez wykreślenie: A. Sp. z o.o., L. i wpisanie: C. Sp. z o.o., L. Będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], na podstawie ktorej organ dokonał w rejestrze dotyczącym znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...] w rubryce A zmiany polegającej na wykreśleniu jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...] skarżacej spółki J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. i wpisanie w jej miejsce, jako uprawnionej – spółki A. Sp. z o.o. w L., została doręczona pełnomocnikowi spółki J. Sp. z o.o. – rzecznikowi patentowemu L. K., który pokwitował odbiór przesyłki w dniu [...] grudnia 2009 r. (vide: informacja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] maja 2011 r. – k. 25 akt sądowych; wraz z załączoną odpowiedzią Poczty Polskiej S.A. na reklamację przesyłki poleconej nr [...] nadanej w dniu [...] listopada 2009 r. – w aktach). W dniu [...] kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego – w aktach administracyjnych) skarżąca spółka J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. złożyła w Urzędzie Patentowym RP wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r. wydaną w przedmiocie wpisu w rejestrze znaków towarowych w postaci zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy Czekolada CLUB & RESTAURANT ([...]) poprzez wykreślenie: J. Sp. z o.o., L. i wpisanie: A. Sp. z o.o., L. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją organu z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca spółka wskazała, że o wydanych przez Urząd Patentowy decyzjach dowiedziała się dopiero w dniu składania powyższego wniosku. Skarżąca powołała się na brak wiedzy o wydaniu przez Urząd Patentowy RP decyzji, jak również o krokach podjętych przez organ, celem ich wysłania i doręczenia spółce. Na brak wiedzy o wydanych decyzjach, jak również na brak ich doręczenia stronie, skarżąca spóka wskazała także we wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. o ponowne rozpoznanie sprawy, podając, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. skarżąca spółka otrzymała od pełnomocnika C. Sp. z o.o. odpowiedź na pozew, do której dołączono decyzje będące przedmiotem wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz wyciągi z rejestru znaków towarowych. Prezes zarządu, reprezentujący skarżącą spółkę - wskazał, że był oszukiwany przez swojego byłego wspólnika i jednocześnie byłego wiceprezesa zarządu spółki, który do dnia wniesienia wniosku ukrywał podejmowane przez siebie działania. Zdaniem skarżącej, zachowanie byłego wspólnika miało wpływ na spóźnione złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez spółkę. Niezaleznie od powyższego strona wskazała, że sporne decyzje Urzędu Patentowego wydane w dniu [...] listopada 2009 r. w przedmiocie wpisu w rejestrze znaków towarowych zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy Czekolada CLUB & RESTAURANT ([...]) poprzez m.in. wykreślenie: J. Sp. z o.o., L. i wpisanie: A. Sp. z o.o., L., nie zostały doręczone skarżącej spółce J. Sp. z o.o., a więc nie rozpoczął biec termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o ktorym mowa w art. 244 ust. 4 p.w.p. Strona wskazała ponadto, iż nie są jej znane okoliczności podpisania umowy sprzedaży prawa ze zgłoszenia znaku towarowego zawartej pomiędzy J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (sprzedający) a A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (kupujący), na mocy której rzekomo spółka J. Sp. z o.o. miała przenieść na rzecz A. Sp. z o.o. prawo do znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...]. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku strony skarżącej, Urząd Patentowy RP - działając na podstawie przepisów art. 59 § 2 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. - postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r. dotyczącą wpisu w rejestrze znaków towarowych w postaci zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...] poprzez wykreślenie: J. Sp. z o.o., L. i wpisanie: A. Sp. z o.o., L. Dokonując oceny argumentacji strony skarżącej, przedstawionej we wniosku z dnia 30 kwietnia 2010 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Urząd Patentowy odwołał się w uzasadnieniu postanowienia do treści art. 58 k.p.a. oraz art. 59 § 2 k.p.a., jak również stanowiska doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którym przy ocenie braku winy, organ administracji publicznej przyjmuje obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Organ podkreślił, że osoba wnosząca o przywrócenie terminu zobowiązana jest uprawdopodobnić brak winy, tj. uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy stwierdził brak podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z tym, że strona skarżąca nieuprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Organ zauważył, że podstawowym argumentem wysuniętym przez stronę skarżącą był brak doręczenia spółce J. Sp. z o.o. decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Tymczasem, jak wskazał organ, materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie potwierdził tej okoliczności. Zdaniem Urzędu Patentowego z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu [...] grudnia 2009 r. na adres: Kancelaria Patentowa [...], ul. [...], [...] L. Według organu pełnomocnik skarżącej spółki pokwitował osobiście odbiór przesyłki. Urząd Patentowy RP wskazał, że pełnomocnictwo do działania przed Urzędem Patentowym w imieniu T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (obecna nazwa spółki, jak wynika z wypisów z KRS znajdujących się w aktach sprawy: J. Sp. z o.o. z siedzibą w L.) zostało udzielone w dniu [...] maja 2007 r. na rzecz rzecznika patentowego L. K. i podpisane przez F. L. (zgodnie z wypisem z KRS) prezesa zarządu tej spółki uprawnionego do jej jednoosobowej reprezentacji, który podpisał się również pod wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. o przywrócenie terminu. Organ stwierdził, że pełnomocnictwo zostało złożone do akt sprawy przez rzecznika patentowego L. K. w dniu [...] lipca 2007 r. (data wpływu do Urzędu) i do dnia wydania postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2011 r. nie zostało odwołane. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu, mając na uwadze przepis art. 40 § 2 k.p.a. - należało stwierdzić, że decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. została prawidłowo doręczona w dniu [...] grudnia 2009 r. pełnomocnikowi skarżącej spółki - rzecznikowi patentowemu L. K., a termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej sporną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. upływał w dniu [...] lutego 2010 r. Odnosząc się do pozostałych argumentów skarżącej spółki podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu, Urząd Patentowy RP uznał, że nie stanowią one o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ uznał, że wskazywane przez stronę twierdzenie o podejmowaniu przez drugiego ze wspólników i jednocześnie wiceprezesa zarządu działań w tajemnicy przed osobą obecnie działającą w imieniu skarżącej spółki, jako okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprany – są całkowicie niezasadne i nie dają podstaw do wydania pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Urząd Patentowy stanął na stanowisku, że decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. została prawidłowo doręczona, a prezes zarządu skarżącej spółki, obecnie powołujący się na brak jej doręczenia, nie mógł nie wiedzieć o udzielonym w sprawie pełnomocnictwie rzecznikowi patentowemu w sytuacji, gdy dokument pełnomocnictwa został przez niego podpisany. W dniu [...] lutego 2011 r. skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2011 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 k.p.a. oraz art. 237 § 3 p.w.p. - poprzez przyjęcie, że strona nieuprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, gdyż decyzje zostały doręczone jej pełnomocnikowi (rzecznikowi patentowemu), zaś uchybienie terminu przez pełnomocnika ma te same walory, co uchybienie przez stronę, podczas, gdy strona nie została zawiadomiona o postępowaniu w sposób, który umożliwiałby jej ustanowienie pełnomocnika; 2) art. 40 k.p.a. w zw. z art. 237 § 3 p.w.p. - poprzez przyjęcie, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, podczas, gdy prawidłowa analiza jurydyczna powinna prowadzić do wniosku, że decyzja nie została prawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego, albowiem doręczenie rzecznikowi patentowemu nie wywołało skutków doręczenia stronie; Zgodnie z art. 237 § 3 p.w.p., strona nie ustanowiła w rozpatrywanej sprawie pełnomocnika, a pełnomocnik nie zgłosił swojego udziału w sprawie w tym charakterze. Pełnomocnikiem jest bowiem podmiot, który zgłosił swój udział w sprawie na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez stronę, a nie podmiot, który organ uznał za pełnomocnika na podstawie pełnomocnictwa ogólnego złożonego w innej sprawie administracyjnej; 3) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - poprzez: a) zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy jej załatwieniu; b) zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia i ocenienia okoliczności podlegających rozpoznaniu w spektrum całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] dotycząca wpisu w rejestrze znaków towarowych, zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...] oraz decyzja tego organu z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] dotycząca wpisu w rejestrze znaków towarowych, zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...], zmiany podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy [...], zostały doręczone rzecznikowi patentowemu L. K. w dniu [...] grudnia 2009 r., który został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej spółki w postępowaniu o zarejestrowanie znaku towarowego, jednakże nie złożył takiego pełnomocnictwa w postępowaniu w przedmiocie zmiany podmiotu uprawnionego. Odbiór pism adresat pokwitował osobiście, jednakże nigdy nie doręczył ich spółce. Skarżąca stwierdziła, że powzięła o nich wiadomość dopiero w dniu [...] kwietnia 2010 r., po doręczeniu odpowiedzi na pozew w sprawie przeciwko spółce C. Sp. z o.o. o wydanie majątku. W ocenie skarżącej spółki, w świetle stanowiska organu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, obowiązkiem Urzędu Patentowego było dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym zbadanie istnienia przesłanek do przywrócenia uchybionego terminu, o którym mowa w art. 58 k.p.a. oraz art. 243 p.w.p., a w szczególności w kontekście podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu braku doręczenia decyzji. Skarżąca spółka podkreśliła, że Urząd Patentowy bezpodstawnie przyjął, że rzecznik patentowy był pełnomocnikiem w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca przyznała wprawdzie, że rzecznik patentowy posiadał upoważnienie do reprezentacji skarżącej spółki w sprawie rejestracji dwóch znaków towarowych, które w oparciu o decyzje z dnia [...] kwietnia 2009 r. wpisano w rejestrze znaków towarowych pod numerami [...] oraz [...], jednakże wyraźnie zaznaczyła, że w związku z uprawomocnieniem się powyższych decyzji, rola tego rzecznika patentowego, jako pełnomocnika spółki - zakończyła się. Zasadność powyższego stanowiska wynika - zdaniem strony skarżącej - z tego, że pełnomocnikiem procesowym jest osoba ustanowiona w sprawie, czyli osoba, która przyjmuje pełnomocnictwo i składa je we właściwym postępowaniu, w celu reprezentacji swojego mocodawcy. Nadto, jak podniosła spółka, pełnomocnika procesowego wybiera sobie strona, a nie organ. W ocenie strony skarżącej, fakt, iż w jednym z postępowań rzecznik patentowy złożył pełnomocnictwo ogólne nie oznacza, że w innych postępowaniach staje się on pełnomocnikiem, mimo braku zgłoszenia się w tym charakterze do sprawy i mimo braku wiedzy o tych postępowaniach po stronie podmiotu będącego ich stroną. Zdaniem skarżącej spółki pełnomocnik może posiadać pełnomocnictwo materialne ogólne, ale staje się pełnomocnikiem procesowym, kiedy korzystając z pełnomocnictwa ogólnego zgłosi swój udział w konkretnej sprawie. Czym innym, zdaniem skarżącej, jest dysponowanie dokumentem pełnomocnictwa (ogólnym), a czym innym skorzystanie z tego pełnomocnictwa i zgłoszenie swojego udziału w postępowaniu w takim charakterze. Strona, powołując się na relację, jaka istnieje pomiędzy zakresem pełnomocnictwa w sensie materialnym, a ukonstytuowaniem się pełnomocnika procesowego w danej sprawie – wskazała, że tak jak art. 33 § 2 k.p.a. tak również i art. 237 § 3 .p.w.p. wymaga, aby pełnomocnictwo było złożone na piśmie do akt sprawy lub zgłoszone do protokołu. Zdaniem strony, ustawodawca wymaga czynności procesowej, jaką jest złożenie pełnomocnictwa w toku postępowania. Bez tej czynności (ściśle procesowej) pełnomocnik dysponuje co prawda dokumentem pełnomocnictwa, jednak nie jest pełnomocnikiem procesowym. Skarżąca uznała w konsekwencji, że dokonana przez nią analiza jurydyczna prowadzić może do dwóch odmiennych wniosków, w zależności od dalszej oceny stanu faktycznego: od przyjęcia, że decyzja o zmianie podmiotu uprawnionego nie została doręczona, a strona dowiedziała się o jej istnieniu i zapoznała się z nią podczas analizy akt postępowania – wówczas wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, o ile został złożony w ustawowym terminie liczonym od daty zapoznania się przez stronę z decyzją, został wniesiony w terminie i podlega merytorycznemu rozpoznaniu, albo decyzja o zmianie podmiotu uprawnionego nigdy nie została prawidłowo doręczona stronie, w rozumieniu art. 40 k.p.a., wówczas - zgodnie z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. - decyzja powinna zostać doręczona stronie z pouczeniem o możliwości skorzystania ze środków ochrony prawnej. Strona stanęła na stanowisku, że wniesiony przez nią wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy winien być rozpoznany merytorycznie, a tym samym postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu winno być uchylone, jako wadliwie rozstrzygające, że doszło do uchybienia terminu. Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dniu [...] czerwca 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżącej spółki z dnia [...] czerwca 2011 r., w którym strona, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w skardze, odniosła się do odpowiedzi organu na skargę. Strona skarżąca stwierdziła, że decyzja Urzędu Patentowego nigdy nie została jej skutecznie doręczona, co oznacza, że wniosek o ponowne rozpoznanie został skutecznie złożony. Według skarżącej spółki organ, przyjmując, iż w trakcie postepowania sporna decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi (rzecznikowi patentowemu), całkowicie pominął brzmienie art. 237 ust. 3 zdanie drugie p.w.p. Istotą rzeczy była bowiem odpowiedź na pytanie, co jest sprawą w rozumieniu ustawy – Prawo własności przemysłowej. Strona nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym od daty zarejestrowania znaku wszystkie czynności są traktowane jako jedna sprawa. Zdaniem skarżącej, sprawą jest pewne zagadnienie materialne, które rozstrzyga o zakresie praw i obowiązków, kończące się merytorycznym rozstrzygnięciem. W tym stanie rzeczy, jak wskazała strona, wniosek o zmianę podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy inicjuje nowe postępowanie (sprawę) kończące się decyzją administracyjną. Pełnomocnikiem strony w takim postępowaniu jest więc tylko taka osoba, która - zgodnie z art. 237 ust. 3 zdanie drugie p.w.p. - złożyła pełnomocnictwo. Rzecznik patentowy takiego dokumentu nie złożył, nie mógł więc reprezentować skutecznie strony skarżącej, a co za tym idzie doręczenie wszelkiej korespondencji na jego adres nie wywoływało skutków prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd, orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości, a także nie ocenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie analizowana pod tym kątem skarga spółki J. Sp. z o.o. z siedzibą w L. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2011 r. - nie narusza prawa. Sporne postanowienie Urzędu Patentowego RP nie narusza przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 58 k.p.a. i art. 59 k.p.a., a ponadto unormowań wskazanych w art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie organu nie narusza także przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, w tym w szczególności art. 237 ust. 3 p.w.p. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 252 p.w.p., w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tej sytuacji Sąd uznał, że rozpatrując wniosek skarżącej spółki o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, organ ten prawidłowo zastosował przepis art. 58 k.p.a., a nie art. 243 p.w.p., który ma zastosowanie do innych sytuacji (podobnie: m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2091/07). Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W świetle przepisu art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Mając na względzie powołane przepisy uznać trzeba, iż organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu wstępnym zadaniem organu jest zbadanie, czy strona wnioskująca o przywrócenie terminu zachowała siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Dopiero po jednoznacznym ustaleniu zachowania powyższego terminu, organ winien przejść do oceny pozostałych dwóch przesłanek koniecznych do przywrócenia terminu, a więc przesłanki braku winy oraz dopełnienia stosownej czynności wraz z wnioskiem. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca wskazała, iż dopiero w dniu [...] kwietnia 2010 r., w wyniku otrzymania odpowiedzi na pozew od pełnomocnika spółki C. Sp. z o.o. - dowiedziała się, że Urząd Patentowy RP wydał decyzje z dnia [...] listopada 2009 r., a więc, że doszło do uchybienia terminu do zaskarżenia owych decyzji. Z tej przyczyny należy uznać, iż skarżąca spółka, wnosząc w dniu [...] kwietnia 2010 r., uzupełniony następnie w dniu [...] listopada 2010 r., wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r., uprawdopodobniła, że zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, albowiem siedmiodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku winien być liczony dopiero od daty powzięcia wiadomości o uchybieniu terminu, np. terminu do złożenia danego środka zaskarżenia. Ponadto należy zauważyć, iż strona skarżąca dopełniła kolejny warunek konieczny do przywrócenie spornego terminu, albowiem wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dopełniła czynności, dla której określony był dany termin. Przechodząc do oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia od spornej decyzji organu z dnia [...] listopada 2009 r., należy – zdaniem Sądu – stwierdzić, iż Urząd Patentowy RP zasadnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] stycznia 2011 r., że okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą w żadnym przypadku nie mogą zostać potraktowane, jako niezawinione przez stronę skarżącą uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r. W konsekwencji uznać trzeba, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Urzędu Patentowego prawidłowo odmawia stronie przywrócenia uchybionego terminu na podstawie art. 59 § 1 k.p.a. i art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. W doktrynie uznaje się zgodnie, że kryterium braku winy, jako przesłanka uzasadniająca wniosek o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328; tak również: m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Zakamycze, 2005 r., s. 398-399 i cyt. tam literatura i orzecznictwo). Skarżąca spółka, uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r., powołała się przede wszystkim na okoliczności związane z nieprawidłowym doręczeniem, czy też wręcz - jak wskazała - brakiem doręczenia w/w decyzji skarżącej spółce, jako stronie postępowania zakończonego wspomnianą decyzją. Otóż należy zauważyć, iż z akt sprawy wynika, że decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], na podstawie której organ dokonał w rejestrze dotyczącym znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...] zmiany polegającej na wykreśleniu skarżącej spółki J. Sp. z o.o. z siedzibą w L., jako podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego i wpisaniu w jej miejsce, jako uprawnionej – spółki A. Sp. z o.o. w L., została doręczona pełnomocnikowi spółki J. Sp. z o.o. – rzecznikowi patentowemu L. K., który pokwitował odbiór przesyłki w dniu [...] grudnia 2009 r. Pełnomocnictwo udzielone w dniu [...] maja 2007 r. rzecznikowi patentowemu L. K., które zostało złożone do akt sprawy dotyczącej zgłoszenia w/w znaku, obejmowało upoważnienie do działania przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej, sądami administracyjnymi oraz innymi sądami i organami orzekającymi w sprawach własności przemysłowej – "we wszystkich sprawach związanych z postępowaniem i utrzymaniem w mocy ochrony prawnej znaku towarowego "Czekolada CLUB & RESTAURANT". Zgodnie z przepisem art. 237 p.w.p., pełnomocnikiem strony do jednej czynności może być tylko jedna osoba fizyczna (ust. 1). Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie i dołączone do akt przy dokonywaniu pierwszej czynności prawnej (ust. 2). Z kolei, jak stanowi przepis ust. 3 art. 237 cyt. ustawy, jeżeli pełnomocnictwo dotyczy więcej niż jednej sprawy, powinno być ono dołączone do akt sprawy, w której pełnomocnik dokonuje pierwszej czynności. Dokonując czynności w pozostałych sprawach objętych pełnomocnictwem, pełnomocnik powinien dołączyć uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu, skoro pełnomocnictwo udzielone w 2007 r. przez skarżącą spółkę rzecznikowi patentowemu L. K. obejmowało swym zakresem działanie przed Urzędem Patentowym "we wszystkich sprawach związanych z postępowaniem i utrzymaniem w mocy ochrony prawnej znaku towarowego "Czekolada CLUB & RESTAURANT", to zgodzić się należy z organem, że wolą mocodawcy nie było zatem ograniczenie udzielanego pełnomocnictwa jedynie do działania w jednej, ściśle określonej sprawie (np. zgłoszenia do ochrony znaku towarowego), lecz do występowania we wszystkich sprawach mających na celu utrzymanie w mocy prawa ochronnego udzielonego na zgłoszony znak towarowy. Nie sposób przyjąć zatem, jak sugeruje strona skarżąca, iż pełnomocnictwo udzielone przez spółkę rzecznikowi patentowemu L. K., które znajdowało się w aktach rejestrowych, nie stanowiło skutecznego umocowania tej osoby do działania w sprawie dotyczącej zmiany stosownych wpisów w rejestrze dotyczącym znaku towarowego "Czekolada CLUB & RESTAURANT". Zdaniem Sądu należy uznać w tej sytuacji, iż Urząd Patentowy RP, wydając decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie zmiany wpisów w rejestrze dotyczącym w/w znaku towarowego, prawidłowo doręczył ją ustanowionemu w sprawie rzecznikowi patentowemu – L. K. Otóż, przyjąć należy, że powyższe działanie organu zgodne było z przepisem art. 40 § 2 k.p.a., który stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W związku z prawidłowym złożeniem do akt sprawy pełnomocnictwa, organ nie mógł postąpić w inny sposób, jak tylko poprzez doręczenie decyzji upoważnionemu pełnomocnikowi strony skarżącej. W konsekwencji nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej spółki, iż Urząd Patentowy, odmawiając zaskarżonym postanowieniem przywrócenia terminu, dopuścił się obrazy art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 40 k.p.a. oraz art. 237 ust. 3 p.w.p., polegającej na rzekomo wadliwym przyjęciu, że strona nieuprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, pomimo, że w/w decyzja organu nie została, zdaniem skarżącej, prawidłowo doręczona stronie, a więc nie została tym samym prawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego. Strona wskazała ponadto, uzasadniając brak swojej winy w uchybieniu terminu, że rzecznik patentowy L. K., który pokwitował odbiór przesyłki zawierającej sporną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., działał nierzetelnie, albowiem nie poinformował skarżącej o otrzymaniu decyzji. Zdaniem Sądu również ta, powołana przez skarżącą spółkę – okoliczność, mająca świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w świetle zarówno orzecznictwa, jak i poglądów doktryny przyjmuje się zgodnie, że zaniedbania samego pełnomocnika obciążają bezpośrednio reprezentowaną przez niego stronę, a więc za zaniechania pełnomocnika w dokonaniu czynności procesowych odpowiedzialność ponosi strona. Ponadto przyjmuje się, że sam fakt pomyłki osoby uprawnionej do odbioru korespondencji, czy też nieprawidłowości organizacyjne jednostki lub zaniedbania pracowników nie spełniają warunku "braku winy", w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a. (tak również: m.in. R. Kędziora /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2001, sygn. akt IV SA 1340/99, Lex nr 54141). W tej sytuacji powołane przez stronę przyczyny uchybienia terminu nie mogą stanowić podstawy do żądania przez skarżącą spółkę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r. Bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy pozostają również powoływane przez skarżącą okoliczności związane zarówno z konfliktem wewnątrz spółki J. Sp. z o.o., jak i działaniem na jej szkodę przez byłego wspólnika i członka zarządu, czego następstwem miało być bezprawne "wyprowadzenie majątku" ze spółki, w tym bezpodstawne przeniesienie prawa do znaku towarowego Czekolada CLUB & RESTAURANT nr [...]. Powyższe okoliczności, według Sądu, nie mogą świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu. W pewnym sensie można wręcz uznać, że okoliczności przywołane przez stronę, świadczą na jej niekorzyść, dodatkowo uzasadniając tezę o nienależytym dbaniu o własne interesy, skoro w okresie otwartego konfliktu pomiędzy wspólnikami i członkami zarządu, skarżąca spółka (jej organ zarządzający) nie zaostrzyła kontroli nad wszelkimi sprawami dotyczącymi jej majątku, celem należytego zabezpieczenia swoich praw majątkowych, m.in. wynikających z rejestracji znaków towarowych, przed bezprawnym działaniem osób trzecich. Zdaniem Sądu uznać trzeba, iż Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżone postanowienie w sprawie odmowy przywrócenia terminu, uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Sądu organ, uwzględniając powyższą zasadę, zobowiązany jest dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Według Sądu przyjąć trzeba, że Urząd Patentowy RP, kierując się owymi nakazami, w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami ustawowymi określonymi w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W związku z tym należy stwierdzić, iż organ zasadnie odmówił stronie skarżącej przywrócenia terminu, ponieważ spółka J. Sp. z o.o. w swym wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia środka zaskarżenia od decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2009 r. wydanej w przedmiocie zmiany wpisu w rejestrze znaków towarowych podmiotu uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny Czekolada CLUB & RESTAURANT [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.