I OSK 2150/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 492/11 w sprawie ze skargi M. J. i A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) lutego 2011 r. nr (...) w przedmiocie negatywnej opinii wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 492/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. J. i A. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) lutego 2011 roku Nr (...) w przedmiocie negatywnej opinii wstępnego projektu podziału nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżonym postanowieniem nr (...) z dnia (...) lutego 2011 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia M. i A. małż. J., na postanowienie Wójta Gminy Nowosolna z dnia (...) listopada 2010 r. znak: (...) opiniujące negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 93 ust. 4 ustawy gospodarce nieruchomościami utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wnioskiem z dnia 9 listopada 2010 roku M. i A. J. wystąpili do Wójta Gminy Nowosolna o zaopiniowanie projektu podziału działek o nr (...) stanowiących współwłasność skarżących. Postanowieniem z dnia (...) listopada 2010 r. znak: (...) Wójt Gminy Nowosolna negatywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w miejscowości (...). W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że przedłożony przez skarżących projekt podziału nieruchomości jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nowosolna nr XXXIII/225/05 z dnia 13 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego nr 260, poz. 2592), a konkretnie z § 67 pkt 9 i 21 tego planu, z uwagi na brak bezpośredniej dostępności projektowanych do wydzielenia działek gruntu do istniejących lub projektowanych ulic pokazanych na rysunku planu. Zaznaczył ponadto, iż kształt działki nr (...) znacznie utrudniałby jej zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), a zatem wyodrębnienie tej działki nie służyłoby realizacji przeznaczenia terenu, na którym jest ona położona. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie M. i A. J. wyrazili pogląd, iż załączony do wniosku wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działki nr: (...) uwzględnia minimalne parametry przewidziane dla nowych działek w § 67 pkt 9 planu miejscowego, jak również szczególne uwarunkowania związane z zapewnieniem możliwości właściwego użytkowania wskazanej wyżej nieruchomości. Odnosząc się zaś do kwestii dostępu projektowanych do wydzielenia działek gruntu do drogi publicznej podnieśli, iż obowiązujące przepisy prawa (art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) za dostęp do drogi publicznej uznają nie tylko dostęp bezpośredni, lecz także dopuszczają inne jego formy, np. dostęp za pośrednictwem drogi wewnętrznej. Zdaniem skarżących przedstawiona przez nich koncepcja podziału nieruchomości przewiduje wydzielenie drogi wewnętrznej, którą to funkcję ma w założeniu spełniać działka nr (...). Wydzielenie tej działki zapewni dostęp innych wydzielonych działek gruntu do drogi publicznej. Ponadto strona wskazała, że obecnie istniejące działki ewidencyjne: (...) są pozbawione bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a ich obsługa komunikacyjna wymaga przejazdu przez działkę nr (...), posiadającą taki dostęp (w stosunku do działki nr (...) - także przez działkę nr (...)). W tym kontekście zawarta we wstępnym projekcie podziału koncepcja obsługi komunikacyjnej projektowanych do wydzielenia działek gruntu jest – w ocenie skarżących - "uporządkowaniem prawno-przestrzennym " obowiązujących postanowień planu miejscowego. Dalej skarżący wskazali, że kształt i inne cechy fizyczne działki nr (...) są dostosowane do funkcji, jaką ma ona spełniać (droga wewnętrzna). Ponadto, w złożonym w dniu 10 grudnia 2010 r. piśmie uzupełniającym zażalenie M. i A. J. podnieśli zarzut naruszenia przez organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia przepisów: art. 126 w związku z art. 107 K.p.a. oraz art. 93 ust. 1-3 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uchybienie powołanym przepisom procedury administracyjnej ma - ich zdaniem - polegać na niepełnym uzasadnieniu prawnym i faktycznym podjętego rozstrzygnięcia, tj. nieustosunkowaniu się do okoliczności, że parametry projektowanych do wydzielenia działek gruntu odpowiadają wymogom określonym w § 67 pkt 9 planu miejscowego, dotyczącym powierzchni działek i szerokości frontu, a także nieustosunkowaniu się do kwestii możliwości zagospodarowania wszystkich projektowanych do wydzielenia działek gruntu, nie tylko działki nr (...). Skarżący argumentowali, że przedłożony przez nich wstępny projekt podziału nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, albowiem działki nr: (...) będą służyć przeznaczeniu określonemu w planie miejscowym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) i spełniają także niezbędne wymogi warunkujące możliwość ich zagospodarowania zgodnie z tym przeznaczeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wspomnianym na wstępie postanowieniem utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ zażaleniowy zauważył, iż we wniosku z dnia 9 listopada 2010 r. skarżący przedstawili wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr: (...) w obrębie ewidencyjnym (...) , przewidujący wyodrębnienie w wyniku podziału działek nr: (...) zaś koncepcja ta zakłada, iż wydzielenie działek nr: (...) nastąpi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zaś działka nr (...) stanowić będzie teren użytków rolnych. Obsługa komunikacyjna wydzielonych działek budowlanych miałaby się odbywać za pośrednictwem działki nr (...), posiadającej bezpośredni dostęp do drogi publicznej, zaprojektowanej jako droga wewnętrzna. Następnie Kolegium stwierdziło, że będąca własnością M. i A. J. nieruchomość, obejmująca działki nr: (...) w obrębie ewidencyjnym (...) znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Nowosolna nr XXXIII/225/05 z dnia 13 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 260, póz. 2592). Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego przeznaczenie działek nr: (...) nie jest jednolite, gdyż są one położone na terenach oznaczonych w planie następującymi symbolami: a) 6.MN.13 - o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (dot. projektowanych do wydzielenia działek nr: (...), odpowiadających działkom nr: (...) części działki nr (...)), b) 6.R.2, 6.RŁ.3 - o przeznaczeniu podstawowym jako tereny użytków rolnych i łąk (dot. projektowanej do wydzielenia działki nr (...) odpowiadającej części działki nr (...)). Badając zgodność podziału nieruchomości zaproponowanego przez skarżących z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna, Kolegium wyjaśniło, iż szczegółowe ustalenia dla terenu oznaczonego symbolem 6.MN.13 są zamieszczone w § 67 tego planu. W punkcie 9 tego przepisu ustalono dopuszczalność podziałów istniejących własności na działki budowlane lub wtórnych podziałów po połączeniu własności pod warunkiem bezpośredniej dostępności do istniejących lub projektowanych ulic na rysunku planu z jednoczesnym zastrzeżeniem, iż dla nowych działek obowiązują następujące parametry: a) minimalna powierzchnia działki -1000 m , b) minimalna szerokość frontu działki - 20 m. W § 67 pkt 21 ustalono zaś obsługę komunikacyjną nieruchomości od istniejących i projektowanych ulic zgodnie z rysunkiem planu. Interpretacja cytowanych wyżej przepisów prawa miejscowego – w ocenie Kolegium - prowadzi do następujących konkluzji: 1) w stosunku do terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 6.MN.13 bezwzględnym warunkiem dopuszczalności podziału nieruchomości jest, aby wydzielone w jego wyniku działki budowlane miały bezpośredni dostęp do dróg publicznych lub wewnętrznych, bądź to już istniejących bądź dopiero projektowanych, jednakże w każdym przypadku uwidocznionych na rysunku planu; 2) działki te muszą spełniać określone wymogi dotyczące wielkości ich powierzchni oraz szerokości frontu; 3) wytyczanie nowych dróg, w tym dróg wewnętrznych, nie jest dopuszczalne, jeżeli na rysunku planu nie przewiduje się w danym miejscu ich utworzenia. W rezultacie organ zażaleniowy stwierdził, iż analizowana koncepcja podziału nieruchomości uwzględnia wyłącznie warunek określony w punkcie 2 i to jedynie w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu nr: (...) Nie spełnia natomiast wymogów, o których mowa w punktach 1 i 3, albowiem zakłada powstanie drogi wewnętrznej na obszarze, na którym na rysunku planu nie przewidziano jej istnienia, a ponadto zmierza do wydzielenia działek budowlanych nieposiadających bezpośredniego dostępu do istniejących lub projektowanych dróg, uwidocznionych na rysunku planu. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nadto, że nie dopatrzyło się naruszenia art. 93 ust. 3 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami ani art. 126 w związku z art. 107 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. i A. J. , podtrzymując dotychczasowe stanowisko, zarzucili organowi naruszenie następujących przepisów: - art.6 i art.7 K.p.a., - art.93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż proponowany podział jest niezgodny z planem zagospodarowania, - art.93 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego nie zastosowanie, - art.93 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez taką wykładnię przepisów planu zagospodarowania, która zmienia w sposób zasadniczy w/w przepis dotyczący pojęcia "dostępu do drogi publicznej", - art.2 pkt 12 i art.2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez taką wykładnię przepisów planu zagospodarowania, która zmienia w sposób zasadniczy w/w przepis dotyczący definicji "działki budowlanej" oraz przepis dotyczący definicji "dostępu do drogi publicznej", - wykładni §67 pkt 9 i pkt 21 planu zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna poprzez ich niewłaściwą interpretację, - § 6 pkt 22 planu zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna poprzez jego nie zastosowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, iż szczegółowe zasady podziału nieruchomości dla terenu oznaczonego symbolem 6.MN.13 są zamieszczone w § 67 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nowosolna nr XXXIII/225/05 z dnia 13 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 260, poz. 2592). W przepisie tym ustalono dopuszczalność podziałów istniejących własności na działki budowlane lub wtórnych podziałów po połączeniu własności pod warunkiem bezpośredniej dostępności do istniejących lub projektowanych ulic na rysunku planu z jednoczesnym zastrzeżeniem, iż dla nowych działek obowiązują następujące parametry: a) minimalna powierzchnia działki -1000 m , b) minimalna szerokość frontu działki - 20 m. W § 67 pkt 21 ustalono zaś obsługę komunikacyjną nieruchomości od istniejących i projektowanych ulic zgodnie z rysunkiem planu. W ocenie Sądu pierwszej instancji przepis ten sformułowany jest jasno, precyzyjnie i nie może budzić jakichkolwiek, sugerowanych przez skarżących wątpliwości w zakresie jego rozumienia, czy też interpretacji. Użyte w nim kluczowe dla rozstrzygnięcia sformułowania, takie jak: "bezpośrednia dostępność", "pokazanych na rysunku planu", czy "zgodnie z rysunkiem planu", nie nasuwają wątpliwości interpretacyjnych co do ich zakresu znaczeniowego. Sąd pierwszej instancji uznał, iż trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wskazało, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna wprowadził konkretne wymogi dotyczące obsługi komunikacyjnej gruntów położonych na terenie oznaczonym symbolem 6.MN.13 oraz dostępu nowopowstałych działek do istniejących lub projektowanych dróg. Bezwzględnym warunkiem podziału nieruchomości na terenie oznaczonym symbolem 6.MN.13 jest, aby wydzielone w jego wyniku działki budowlane miały bezpośredni dostęp do dróg publicznych lub wewnętrznych, ale istniejących bądź dopiero projektowanych i uwidocznionych na rysunku planu. W konsekwencji wytyczanie nowych dróg, w tym wewnętrznych nie jest dopuszczalne, jeżeli na rysunku planu nie przewiduje się w danym miejscu ich utworzenia. Projektowany przez skarżących podział nieruchomości prowadzi zaś do wydzielenia nowej drogi wewnętrznej, poprzez którą możliwy stanie się dostęp nowopowstałych działek do istniejącej już drogi, co jest niezgodne z powołanymi powyżej ustaleniami planu. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż osobne zagadnienie stanowi podnoszona przez skarżących niezgodność postanowień planu z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazane przepisy definiują pojęcie dostępu do drogi publicznej dopuszczając możliwość wydzielenia drogi wewnętrznej, z tym że art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mówiąc o dostępie do drogi publicznej rozróżnia "bezpośredni dostęp do tej drogi" albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W przepisie tym ustawodawca posłużył się zatem, podobnie jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna pojęciem bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, które nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości w zakresie jego wykładni, co oznacza "przyleganie", "graniczenie" z drogą publiczną. Skarżący jako właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym ustaleniami planu, w tym odnoszących się do zasad i warunków podziału nieruchomości, mogą zakwestionować konkretne przepisy planu w trybie przewidzianym przepisami prawa, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też ustawy o samorządzie gminnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. J. oraz A. J. zarzucając mu: 1. naruszenie §67 pkt 9 i pkt 21 planu zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna w związku z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest dopuszczalne dokonanie podziału nieruchomości, jeżeli projektowane działki gruntu nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, podczas gdy ustawowa definicja dostępu do drogi publicznej zawarta w przepisie art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami za dostęp do drogi publicznej nakazuje przyjąć także dostęp pośredni polegający na wydzieleniu drogi wewnętrznej na działce będącej współwłasnością nabywców wydzielonych działek lub ustanowieniem dla wydzielonych działek służebności drogowych, 2. naruszenie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na pominięciu przy orzekaniu w sprawie oceny co do przeznaczenia terenu objętego planem zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż zaskarżony wyrok narusza prawo materialne - przepis art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i prowadzi do nieuzasadnionego naruszenia uprawnień skarżących. Powołany przepis określa dopuszczalność podziału nieruchomości. Nie może zatem dochodzić do sytuacji kiedy decyzja administracyjna w sposób sprzeczny z ustawą, określającą uprawnienia właściciela nieruchomości w razie zamierzonego jej podziału, uznaje podział nieruchomości za niedopuszczalny. Z ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie wynika by zamierzony przez skarżących podział nieruchomości był niezgodny z przeznaczeniem terenu lub uniemożliwiał zagospodarowanie wydzielonych działek. Dopuszczalność określonego w art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości, o zaopiniowanie, którego występowali skarżący, ma charakter warunkowy w tym znaczeniu, że ostateczna decyzja zatwierdzająca ów podział ma miejsce po spełnieniu warunku stworzenia dostępności nowo utworzonych działek do drogi publicznej w sposób określony w warunku przy ich zbyciu (przykładowo art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zgodnie z powołanym przepisem ustawy o gospodarce gruntami nie sposób uznać, że dopuszczalność podziału nieruchomości może być określona surowiej w planie zagospodarowania przestrzennego będącego prawem miejscowym, a zatem prawem niższego rzędu niż regulacja ustawowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzutach prawa materialnego, jednak żaden z nich nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się art. 94. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Natomiast z ustępu 4 ww. przepisu wynika, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucają przede wszystkim pominięcie przez Sąd pierwszej instancji brzmienia art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym za dostęp do drogi publicznej uznaje się także dostęp polegający na wydzieleniu drogi wewnętrznej. Na tej podstawie skarżący podnoszą argument, iż przepisy prawa miejscowego, nakazujące zapewnienie wydzielanym działkom bezpośredniego dostępu do drogi publicznej nie mogą być sformułowane surowiej niż regulacja ustawowa. Powyższy zarzut nie może zostać uznany za słuszny już ze względu na brzmienie powołanego art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z którego wynika, iż to właśnie podział nieruchomości spełnia służebną rolę w zakresie realizacji ustaleń planu miejscowego. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia za dopuszczalne wyłanianie w drodze podziału nieruchomości, które nie będą miały zapewnionego bezpośredniego dostępu do dróg publicznych lub wewnętrznych, ujętych na rysunku planu miejscowego W niniejszej sprawie § 67 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nowosolna nr XXXIII/225/05 z dnia 13 czerwca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 260, poz. 2592) przewidywał dopuszczalność podziałów nieruchomości na działki budowlane, pod warunkiem bezpośredniej dostępności do istniejących lub projektowanych dróg publicznych. Wydzielone w wyniku podziału działki budowlane musiały mieć zapewniony bezpośredni dostęp do dróg publicznych lub wewnętrznych, ale istniejących lub projektowanych i uwidocznionych na rysunku planu miejscowego. Tworzenie nowych dróg, w tym wewnętrznych, nie było więc dopuszczalne, bowiem obowiązujący na nieruchomości skarżących plan miejscowy takiej możliwości nie przewidywał. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, iż podział nieruchomości skarżących nie spełniał wymogów, o których mowa w obowiązującym na jej obszarze miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zakładał on bowiem powstanie drogi wewnętrznej na obszarze, na którym nie przewidziano jej istnienia oraz zmierzał do wydzielenia działek budowlanych nieposiadających bezpośredniego dostępu do istniejących lub projektowanych dróg publicznych. Ze względu na jednoznaczne brzmienie postanowień planu, zaistnienie powyższych okoliczności musiało skutkować negatywną opinią wstępnego projektu podziału nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 p.p.s.a.