VII SA/Wa 409/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2010r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2010r. ([...]) stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2007r. ([...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę kotłowni olejowej na gazową w budynku przy ul. [...], w [...] na działce nr [...], km 12, sprostowanej postanowieniem z [...] września 2007r. . Organ wyjaśnił, na czym polega instytucja stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie podał, że przebudowa polegała na m.in. na zachowaniu dwóch kotłów Viessmann Paromat Duplex o mocy Q=260 kW i wymianie palników olejowych na gazowe, dla gazu GZ-50. Organ przytoczył art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i § 176 ust. 1 warunków technicznych wskazując, że pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na paliwa gazowe powinny odpowiadać wymaganiom odnośnie powierzchni (§ 172 ww. rozporządzenia) oraz innym przepisom rozporządzenia, a także wymaganiom Polskiej Normy dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwa gazowe o gęstości względnej mniejszej niż 1. Zgodnie zaś z pkt 2.3.1 z Polską Normą PN-B-02431-1:1999 "w budynku o liczbie kondygnacji większej niż cztery, kotłownie należy lokalizować na najwyższej kondygnacji budynku. W takim przypadku nad kotłownią powinien być założony lekki strop, swobodnie ułożony na konstrukcji nośnej, wykonany z materiałów niepalnych. Tymczasem decyzją z [...] września 2007r zatwierdzono projekt sytuujący inwestycję na najniższej kondygnacji budynku. Organ nie podzielił stanowiska, że stosowanie Polskiej Normy nie jest obligatoryjne oraz zarzutu naruszenia art. 87 Konstytucji RP poprzez utożsamienie podstaw niezastosowania się do Polskiej Normy z naruszeniem przepisów prawa. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy o normalizacji Polskie Normy mogą być powoływane w przepisach prawnych po ich opublikowaniu w języku polskim. Oznacza to, że Polskie Normy będą obowiązujące na podstawie przepisu szczególnego, o ile przepis ten bezpośrednio odwołuje się do wymogu ich stosowania. Podniósł, że z dniem 27 maja 2004r. zaczęło obowiązywać rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, które wprowadziło załącznik zawierający wykaz polskich norm przywołanych w rozporządzeniu. W pozycji 40 została wymieniona PN-B-02431-1:1999 oraz miejsce jej przywołania tj. § 176 ust. 1 warunków technicznych, z jednoczesnym wskazaniem zakresu jej przywołania (obejmującym pkt 2.3.1.). W związku z powyższym decyzja z dnia [...] września 2007r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 176 ust. 1 warunków technicznych, z uwagi na zaprojektowanie kotłowni na najniższej kondygnacji budynku. Narusza to również art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a, b, c) Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że naruszenia to ma ogromny wpływ na zagrożenie życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, a jego oczywistość nie budzi wątpliwości. Za uznaniem stwierdzonych naruszeń za rażące przemawia również charakter naruszonych przepisów. W ocenie organu odwoławczego utrzymanie kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannej tendencji inwestorów, nierespektowania powszechnie obowiązującego prawa oraz godziłoby w tak ważkie i chronione przez ustawę zasadniczą wartości jak: ochrona zdrowia i życia oraz mienia (art. 38, art. 64 oraz art. 68 ust. 1). Organ nie zgodził się też z zarzutem naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku zawiadomienia strony o zebraniu całego materiału dowodowego oraz uniemożliwienia się odwołującej się wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Wojewoda [...] wprawdzie zaniechał ww. czynności, jednak organ II instancji umożliwił Spółce skorzystanie z przysługujących jej uprawnień, z czego skorzystała w piśmie [...] listopada 2010r. Zasadnym nie jest również zarzut naruszenia art. 107 k.p.a., decyzja i jej uzasadnienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwą wykładnię: - art. 5 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji (Dz.U. z 2002r., Nr 169, poz. 1386 ze zm.), w zw. z § 176 ust. 1 warunków technicznych na bezzasadnym przyjęciu, że Polskie Normy z chwilą powołania ich w przepisach prawa uzyskują charakter powszechnie obowiązujących norm prawnych, w związku z czym winny być bezwzględnie stosowane; wg skarżącego stosowanie polskich norm zgodnie z ww. art. 5 ust. 3 jest dobrowolne; - art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na przyjęciu normatywnego charakteru Polskich Norm i uznanie, że normy te stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa, mimo że nie wymieniono ich w katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa RP, zawartym w ww. przepisie - w ocenie strony, delegacja wskazana w art. 5 ust. 4 ustawy o normalizacji jest niewystarczająca do przyjęcia, iż Polska Norma powoływana w przepisach prawnych sama staję się obowiązującym przepisem; - art. 87 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji oraz z § 176 ust. 1 warunków technicznych, polegające na naruszeniu obowiązującej w polskim systemie prawa hierarchii jego źródeł, skutkujące bezpodstawnym zastosowaniem w sytuacji kolizji norm prawnych normy niższego rzędu, tj. § 176 ust. 1 ww. rozporządzenia, zamiast art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji - pomiędzy brzmieniem art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji, a treścią § 176 ust. 1 zachodzi oczywista sprzeczność, która skutkuje niemożnością przyjęcia, że stosowanie Polskiej Normy PB-B- 02431-1:1999 jest obligatoryjne; oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ odwoławczy, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, gdyż decyzję Prezydenta Miasta [...] wydano z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c Prawa budowlanego oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 5 ust. 3 oraz w zw. z art. 5 ust. 4 ustawy o normalizacji w zw. z § 176 ust. 1 warunków technicznych; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające m.in. na niezbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym poprzez nieuwzględnienie zmiany stanu faktycznego po wydaniu decyzji organu I instancji, a przed wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym tj. nieprzeprowadzenie dowodu z akt sprawy VII SA/Wa 871/10, w której to doszło do wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 19 października 2010r., uchylającego postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2010r. unieważniające uzgodnienie projektu budowlanego, jak i poprzedzające je postanowienie, które stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] udzielającej pozwolenia budowlanego; * art. 7 i 8 k.p.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. zaniechanie rozważenia skutków zaskarżonego orzeczenia, a także, nieuwzględnienie słusznego interesu stron oraz interesu społecznego, który przemawiał za uznaniem decyzji z [...] września 2007r. za zgodną z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 176 ust. 1 warunków technicznych; * art. 10 kpa poprzez przyjęcie, iż zaniechanie przez organ I instancji obowiązku zawiadomienia strony o zebraniu całego materiału dowodowego oraz brak umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów nie uniemożliwiło dokonania konkretnych czynności procesowych; * art. 107 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż weryfikowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiada wymogom, o których mowa w przedmiotowym przepisie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Poddaną kontroli Sądu decyzją z [...] grudnia 2010r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2010r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2007r, którą organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę kotłowni olejowej na gazową w budynku przy ul. [...], w [...] na działce nr [...], km 12. Przede wszystkim zatem przypomnienia wymaga, że postępowanie nieważnościowe polega jedynie na zbadaniu, czy decyzja kończąca postępowanie zwyczajne lub nadzwyczajne nie jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Organy nie mogą więc w tym postępowaniu uwzględnić wad - nawet oczywistych -jeśli nie mają one charakteru kwalifikowanego. Należy mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, o rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na jednoznacznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może więc zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa ( wyrok NSA z dnia 17.09.2008r., II OSK 1043/07, LEX nr 508497). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. NSA w wyroku z dnia 8.07.2010r., I OSK. 170/10, oraz z dnia 2.02.2005r., I OSK 1134\04, LEX 165717). Wpływ na rozstrzygnięcie ma również fakt, jak słusznie podkreśliła skarżąca, że zagadnienie stosowania Polskich Norm w niniejszej sprawie było już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 19 października 2010r. w sprawie VII SA/Wa 871/10 uchylił kontrolowane wówczas postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej oraz postanowienie organu I instancji unieważniające uzgodnienie pod względem ochrony przeciwpożarowej projektów budowlanych dotyczących przebudowy kotłowni olejowych na gazowe między innymi w budynku przy ul. [...] Biorąc pod uwagę, że w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postanowienie kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym wydano z rażącym naruszeniem § 176 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), dalej warunki techniczne, z tożsamym uzasadnieniem -stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku - w związku z art. 153 w zw. z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., - wiąże Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Niezależnie, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowane w tym wyroku stanowisko, że analiza przepisu, który w ocenie organu został rażąco naruszony prowadzi do wniosku, że nie jest to przepis jasny, nie pozostawiający wątpliwości. Zgodnie bowiem z jego brzemieniem pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na paliwa gazowe powinny odpowiadać wymaganiom § 172 oraz innym przepisom rozporządzenia, a także odpowiadać wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwa gazowe o gęstości względnej mniejszej niż 1. W dacie wejścia w życie ww. rozporządzenia obowiązywała ustawa o normalizacji z dnia 3 kwietnia 1993r., która w art. 19 ust. 3 wskazywała, że stosowanie Polskich Norm jest obowiązkowe, jeżeli normy te zostaną powołane w ustawach. Przepis § 176 nie budził zatem wątpliwości, skoro ustawodawca wprowadził obowiązek stosowania Polskich Norm, o ile zostały powołane w przepisie. Sytuacja ta zmieniła się z chwilą wejścia w życie ustawy o normalizacji z dnia 12 września 2002r., która nie zawiera analogicznego do art. 19 ust. 3. W art. 5 wskazuje natomiast, że Polska Norma to norma krajowa przyjęta w drodze konsensu i zatwierdzona przez krajową jednostkę normalizacyjną, a w ust. 3 wskazuje, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. Powołana regulacja czyni § 176 ust. 1 niejasnym, wymagającym interpretacji, wykładni. Sąd podkreślił, że w teorii prawa wskazuje się na kilka sposobów wykładni przepisów prawnych. Wprawdzie, co do zasady, pierwszeństwo posiada wykładnia językowa, jednakże ma to miejsce tylko wtedy, gdy jej zastosowanie nie prowadzi do wadliwego zastosowania normy prawnej. Jako trafny Sąd uznał zatem zarzut skarżącej, że zastosowanie wykładni językowej § 176 ust. 1 w rozpatrywanej sprawie doprowadziłoby do niedopuszczalnej sytuacji, gdy przepis niższego rzędu zawarty z rozporządzeniu, miałby pierwszeństwo przed przepisem ustawowym. Dlatego należało dać pierwszeństwo innej niż językowa wykładni ww. przepisu. Sąd podkreślił, że w sposób rażący może być naruszony jedynie przepis prawa jasny treści; natomiast gdy wymaga on wykładni innej niż językowa nie jest możliwe naruszenie go w sposób rażący tylko poprzez inne jego zastosowanie. Sąd nie zgodził się więc z organami, że uzgodnienie projektów budowlanych z dnia [...] lipca 2007r. narusza § 176 ust. 1 warunków technicznych w sposób rażący. W dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia powyższy wyrok był wprawdzie nieprawomocny, jednak z akt wynika, że jego motywy były organowi znane, gdyż skarżąca złożyła jego odpis przy piśmie z dnia [...] listopada 2010r. Organ nie podjął jednak polemiki z argumentacją Sądu. Za taką polemikę nie można bowiem uznać twierdzeń, że Polskie Normy mają bezpośrednie zastosowanie skoro § 176 warunków technicznych bezpośrednio odwołuje się do wymogu ich stosowania. Przy uwzględnieniu nadzwyczajnego trybu w jakim toczyło się niniejsze postępowanie stanowisko organu nie zasługuje na aprobatę. W szczególności chybiony był zarzut naruszenia art. 87 i 88 Konstytucji. W myśl ust. 1 art. 87 źródłami powszechnie obowiązującego prawa RP są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. W art. 88 Konstytucja stanowi, że warunkiem wejścia w życie wyżej wymienionych aktów jest ich ogłoszenie, którego zasady i tryb określa ustawa z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz.U. z 2010r. Nr 17, poz. 95). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. W art. 8 cyt. ustawy wskazuje się jednocześnie, że dziennikami urzędowymi w rozumieniu ustawy są: Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski B", dzienniki urzędowe ministrów kierujących działami administracji rządowej, dzienniki urzędowe urzędów centralnych oraz wojewódzkie dzienniki urzędowe. Kolejne przepisy określają, jakie akty prawne ogłaszane są w poszczególnych dziennikach urzędowych. W żadnym z nich nie są publikowane Polskie Normy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że Polska Norma jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) i jej udostępnienie winno odbywać się w trybie tej ustawy (tak m.in. NSA w wyroku z 2.07.2003r. II SA 837/03 LEX nr 79357). Powyższe wskazuje, że Polska Norma sama w sobie nie może stanowić źródła prawa powszechnie obowiązującego. Nie można bowiem przyjąć - wbrew stanowisku organu - że została ona ogłoszona przez jej przywołanie w załączniku do warunków technicznych, gdyż przez "ogłoszenie aktu" należy rozumieć m.in. podanie jego treści. Tymczasem w załączniku do warunków technicznych nie podaje się treści tych "aktów" a jedynie stanowi on "wykaz Polskich Norm przywołanych w rozporządzeniu". W pkt 40 wskazano, że § 175 ust. 1 powołuje się na PN-B-02431-1:1999 Ogrzewnictwo -Kotłownie wbudowane na paliwa gazowe o gęstości względnej mniejszej niż 1 -Wymagania (w zakresie pkt 2.2 z wyłączeniem 2.2.1.4; 2.2.1.8; 2.2.2.4 i 2.2.2.5 oraz pkt 2.3 z wyłączeniem 2.3.8.1; 2.3.8.2; 2.3.9 i 2.3.14). Z załącznika nie można więc poznać treści Polskiej Normy. W konsekwencji nie można uznać, że Norma Polska została ogłoszona w rozumieniu przepisów Konstytucji i ustawy z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W świetle przedstawionego stanowiska nie można było zgodzić się z organem, że brak zachowania wymogów zawartych w Polskiej Normie uzasadniał stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji, wobec rażącego naruszenia prawa. Podobnie Sąd nie podzielił stanowiska organu, że zaskarżoną decyzję wydano z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno -budowlanymi. Uszło uwadze organu, że przepis ten wskazuje na konieczność zbadania projektu zagospodarowania działki m.in. z warunkami technicznymi nie zaś projektu architektoniczno - budowlanego. Przy czym zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt architektoniczno - budowlany stanowi jedynie cześć projektu budowlanego odrębną od projektu zagospodarowania działki lub terenu. Zatwierdzony wydaną w postępowaniu zwyczajnym decyzją projekt nie zawierał projektu zagospodarowania terenu, gdyż zaplanowane roboty budowlane miały być przeprowadzone wewnątrz istniejącego obiektu budowlanego, co oznacza, że art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w ogóle nie mógł zostać naruszony, a tym bardziej w sposób rażący. Ponadto, organ nie wykazał - wbrew zasadom wyrażonym w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. - że doszło do rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 1 c Prawa budowlanego. Przepis ten ma bowiem charakter ogólny i dopiero przepisy szczególne konkretyzują wymienione w nim obowiązki. Organ winien zatem wskazać szczególny przepis prawa materialnego, który został naruszony, przy czym - jak wskazano wyżej - nie można podzielić argumentu, że doszło do rażącego naruszenia § 176 warunków technicznych, który odnosi się również do bezpieczeństwa użytkowania. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i § 176 ust. 1 warunków technicznych, które miały wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 c Prawa budowlanego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje zarzut naruszenia art. 10 kpa. Wprawdzie przepis ten został naruszony przez organ odwoławczy, jednak skarżąca nie wykazała, aby naruszenie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu spawy będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 i 152 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach stanowiły art. 200 i 205 p.p.s.a.