II OSK 198/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. M. T. i H. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1360/11 w sprawie ze skargi C. M. T. i H. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 marca 2011 r. znak DON/ORZ/7100/357/11 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1360/11 odrzucił skargę C. M. T. i H. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 marca 2011 r. znak DON/ORZ/7100/357/11 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie została wydana w I instancji decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 marca 2011 r., znak DON/ORZ/7100/357/11. Zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a.") od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast przepis art. 107 § 1 k.p.a. stanowi, że składnikiem orzeczenia organu administracji jest pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym organ prawidłowo pouczył skarżących w zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji uznał, iż skarżący nie wyczerpali trybu postępowania określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, mimo zamieszczenia w decyzji prawidłowego pouczenia i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji wnieśli C. M. T. i H. T. reprezentowani przez pełnomocnika z urzędu adwokat A. G. Postanowienie zaskarżono w całości podnosząc na podstawie art. 174 p.p.s.a. zarzut naruszenia: - art. 58 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpali trybu postępowania określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności uznanie, że skarżący zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. nie zwrócili się do organu z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy; - naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie skargi w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w zakresie udziału w postępowaniu przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz przygotowania skargi kasacyjnej w tej sprawie oraz ewentualnego zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął fakt, że w dniu 09 kwietnia 2011 r. skarżący skierowali do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z uwagi na "Niezadowolenie z odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Lubelskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2008 r. znak WINB.ZOA.4070/II-36/06/08. Powyższy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został przez skarżących złożony w terminie, co potwierdza decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 05 maja 2011 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia 28 marca 2011 r. znak: DON/ORZ/7100/357-1/11. W związku z czym odrzucenie skargi skarżących na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. było bezpodstawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występuje. Rozpoznając sprawę w granicach podniesionego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest on niezasadny, zaś zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zaskarżona decyzja została wydana w pierwszej instancji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako "GINB"), środkiem odwoławczym przysługującym stronie niezadowolonej z zawartego w niej rozstrzygnięcia był, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący z tego uprawnienia skorzystali kierując w dniu 09 kwietnia 2011 r. do GINB wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Jednak jak wynika z akt sprawy skarżący pomimo złożenia powyższego wniosku sprawy zakończonej decyzją 28 marca 2011 r. i rozpoznania powyższego wniosku decyzją z dnia 05 maja 2011 r. wnieśli do Sądu skargę ale na decyzję wydaną w I instancji doręczonej skarżącym w dniu 7 kwietnia 2011 r. o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji oraz pismo pełnomocnika skarżących z dnia 31 sierpnia 2011 r. (k- 58 akt WSA). W takiej sytuacji stwierdzić należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną jest chybiony. Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił przedmiotową skargę, skoro niedopuszczalna jest skarga na decyzję organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu rozstrzygnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.