III SA/Wa 3333/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant specjalista Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi R. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia z egzekucji wierzytelności zajętych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę I Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") prowadził wobec R. (dalej "Klub") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez siebie a także przez Z. i M.. W toku postępowania dokonał 21 października 2009r. (k. 315, 317 akt administracyjnych), skutecznego zajęcia rachunku bankowego Klubu w D. Bank [...] SA (dalej "Bank") i przekazał 175.327,45 zł na poczet należnych kosztów egzekucyjnych, zaległości podatkowych oraz składek ZUS. Klub poinformowano o zajęciu rachunku bankowego 26 października 2009r. (k. 316 akt administracyjnych). 2. Klub 27 października 2009r. w piśmie "dotyczącym zwolnienia spod zajęcia i egzekucji oraz blokady na rachunku bankowym dotacji przekazanych Klubowi na realizację zadań publicznych" wniósł o "wyłączenie spod zajęcia i egzekucji blokady przekazanych na rachunek bankowy Klubu (o nr ...) tytułem dotacji na realizację zadań publicznych, sportowo-szkoleniowych..." Wyjaśnił, że zostały zajęte i zablokowane środki z tytułu dotacji – 176.275 zł. Pozbawienie Klubu możliwości dysponowania tymi środkami już powoduje opóźnienie w realizacji powierzonych zadań pożytku publicznego, a także w opłatach świadczeń stanowiących konieczne koszty realizacji tych zadań (np. wynagrodzeń trenerów, mediów, kosztów eksploatacji, rewitalizacji, zakupów art. sportowych i innych). Klub, zważywszy na art. 1a pkt 21 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz.1954 ze zm., dalej "u.p.e.a."), wniósł o jak najszybsze uwzględnienie wniosku (k. 337 akt administracyjnych). 3. Do NUS 5 listopada 2009r. wpłynęło pismo Klubu z 4 listopada 2009r., "dotyczące zwolnienia spod zajęcia dotacji wpłaconych Klubowi przez Miasto W. i Dzielnicę Z.", w którym zwrócono się o natychmiastowy zwrot dotacji. Do pisma załączono opinię Banku z 3 listopada 2009r., że Klub zgłosił Bankowi otwarcie rachunku wydzielonego do obsługi ww. dotacji (k. 373-374 akt administracyjnych). W piśmie z 12 listopada 2009r. Klub, w nawiązaniu do ww. pism z 27 października i 4 listopada 2009r. po raz kolejny zwrócił się o natychmiastowy zwrot dotacji. Do wniosku załączono umowę obsługi zajętego rachunku bankowego, dowody przelewów dotacji i historię rachunku (k. 432-449 akt administracyjnych). 4. Banku, w odpowiedzi na wezwanie NUS, w piśmie z 26 listopada 2009r. wyjaśnił, że zajęty rachunek bankowy jest rachunkiem bieżącym dla przedsiębiorców, ale z historii ww. rachunku wynika, że odnotowane wpływy dotyczą dotacji (k. 456 akt administracyjnych). 5. NUS postanowieniem z [...] grudnia 2009r. odmówił zwolnienia wierzytelności zajętych na ww. rachunku, w podstawie prawnej wskazując art. 17 § i art. 13 § 1 u.p.e.a. Wyjaśnił także, że aby skorzystać z wyłączenia wskazanego w art. 8 § 1 pkt 15 u.p.e.a. muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: środki muszą pochodzić z dotacji przyznanej z budżetu państwa na określony cel oraz muszą znajdować się na wyodrębnionym rachunku bankowym. Z pisma Banku z 26 listopada 2009r. wynika, że drugiej przesłanki Klub nie spełnił. NUS podkreślił także, że Klub posiada zaległości podatkowe w łącznej wysokości 125.326,21zł oraz zobowiązania wobec Z. i M.. Zajęcie rachunku bankowego jest jedynym zastosowanym i skutecznym środkiem egzekucyjnym, gdyż Klub nie posiada żadnego majątku, NUS zwalniając ww. rachunek bankowy, pozbawiłby się możliwości wyegzekwowania należności. 6. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej "DIS") postanowieniem z [...] marca 2010r. - po rozpatrzeniu zażalenia Klubu - uchylił ww. postanowienie NUS, uznając, że uzasadnienie faktyczne i prawne nie zawiera elementów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. Nie wskazano ani faktów, którym odmówiono wiarygodności ani dowodów, na których się oparto. NUS nie odniósł się w ogóle do przesłanek z art. 13 § 1 u.p.e.a. 7. NUS postanowieniem z [...] czerwca 2010r. umorzył postępowanie prowadzone z wniosku Klubu z 27 października 2009r. w sprawie zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z ww. rachunku bankowego, z uwagi na bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu wskazał, że Bank 10 maja 2010r. poinformował NUS, że ww. zajęty rachunek bankowy Klubu zlikwidowano 30 kwietnia 2010r. NUS nie mógł więc podjąć merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego i umorzył postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., skoro zajęty rachunek bankowy został zlikwidowany. 8. DIS postanowieniem z [...] października 2010r. - po rozpatrzeniu zażalenia Klubu z 13 lipca 2010r., w którym zarzucono naruszenie przez NUS art. 104 § 1 w związku z art. 126 k.p.a., art. 105 § 1 i art. 124 § 2, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. - utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] czerwca 2010r., podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu DIS, po przedstawieniu stanu sprawy, wskazał że zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego zobowiązanego reguluje art. 13 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Postępowanie egzekucyjne, prowadzone przez NUS obejmuje własne jego należności, jak i należności pieniężne inne niż pozostające we właściwości urzędów skarbowych. W toku postępowania 19 maja 2010r. do NUS wpłynęło postanowienie ZUS Inspektorat W., w którym wierzyciel nie wyraził zgody na zwolnienia spod egzekucji ww. rachunku bankowego. NUS 20 maja 2010r. skierował ponaglenie do wierzyciela M. w W. celem niezwłocznego udzielenie odpowiedzi w zakresie wypowiedzi wierzyciela w kwestii wyrażenia zgody na zwolnienie spod egzekucji wierzytelności na rachunku bankowym Zobowiązanego. W aktach sprawy brak odpowiedzi w powyższym zakresie. DIS, odwołując się do treści art. 105 § 1 k.p.a. stwierdził ponadto, że skoro przedmiotem postępowania prowadzonego przez NUS w sprawie zwolnienia z egzekucji rachunku bankowego był rachunek bankowy, który zlikwidowano 30 kwietnia 2010r., prawidłowo NUS umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe. Art. 105 § 1 k.p.a. jest podstawą obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego. Postanowienie o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości jest orzeczeniem o formalnym charakterze, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Bezprzedmiotowość może dotyczyć każdego z elementów stosunku admninistracyjnoprawnego, tj. podmiotu, przedmiotu postępowania, a także sytuacji, gdy stosunek, którego ustalenie jest przedmiotem wszczętej sprawy administracyjnej, nie jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Skoro przedmiotem postępowania w zakresie zwolnienia z egzekucji jest rachunek bankowy Klubu, prowadzony przez Bank, na podstawie zawartej umowy, która została wypowiedziana 30 kwietnia 2010r., od tego dnia wystąpił brak przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. DIS nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutów zażalenia, uznając je za bezzasadne. 9. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie Klub wniósł zarówno o uchylenie ww. postanowienie DIS z [...] października 2010r. oraz poprzedzającego go postanowienia NUS i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ze względu na naruszenie: 1) art. 61 § 1 k.p.a., ze względu na niedokładne ustalenie treści żądania Klubu, które wyznacza rodzaj sprawy stanowiącej jej przedmiot oraz przepis mający znaczenie do ustalenia zakresu postępowania dowodowego, przy czym "żądanie Strony" było rozumiane w zasadzie prawidłowo przez oba organy do chwili uchylenia pierwszego postanowienia NUS i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) art. 7 k.p.a., ze względu na zmianę kwalifikacji żądania Klubu w toku ponownego sprawy, wykorzystując zlikwidowanie rachunku bankowego Klubu oraz ze względu na nie przeanalizowanie okoliczności sprawy z należytą starannością i nie ustalenie w sposób zgodny z art. 7 k.p.a. stanu faktycznego, mając na względzie także interes społeczny i, ważny w sprawie, interes Strony, 3) art. 8 § 1 pkt 15 w związku z art. 13 § 1 u.p.e.a. przez nieuwzględnienie dowodów i żądania o zwolnienie zajętej kwoty, co narusza zasady z art. 8 i 9 k.p.a. (pogłębiania zaufania i informowania stron); 4) art. 23 § 4 pkt 2 u.p.e.a., gdyż DIS jako organ nadzoru i sprawując kontrolę przestrzegania przepisów u.p.e.a. w toku czynności egzekucyjnych, wykonał to tylko w części, dając zalecenia i krytyczne uwagi w postanowieniu z [...] marca 2010r., uchylającym "pierwotne" postanowienie NUS, nie odniósł się jednak do zwrotu dotacji, a w dodatku akceptując umorzenie sprawy przez NUS, z uwagi na bezprzedmiotowość, nie doprowadził sprawy do końca w kontekście art. 13 § 1 u.p.e.a. Uzyskał tylko negatywne stanowisko jednego wierzyciela – Z., nie uzyskał stanowiska M., oraz NUS, który w dniu przekazania dotacji (22.10.2009r.) rozliczył 60% na zaległości z tytułu VAT, nie mając wówczas nawet czasu na ocenę co to są za dotacje (art. 8 u.p.e.a), a w czerwcu 2010r. umorzył sprawę, nie rozpatrując czy "nierentowny" podmiot prowadzący działalność wyłącznie w zakresie sportu i rekreacji, ze 100-letnią tradycją, zasługuje na zwolnienie z egzekucji otrzymanych dotacji "ze względu na ważny jego interes" (art. 13 § 1 u.p.e.a). Klub wniósł także o zobowiązanie DIS do przedłożenia pełnej dokumentacji sprawy, w tym dokumentacji posiadanej przez NUS oraz o dopuszczenie przez Sąd dowodów z przesłuchania w charakterze strony prezesa zarządu L. K. oraz świadka dyrektora-członka zarządu A. G., na okoliczność realizowanych przez Klub zadań publicznych ze środków stanowiących dotacje, przedkładanych NUS dokumentów i wniosków i prowadzonych z tym wierzycielem rozmów w celu zwolnienia zajętych dotacji, a także sytuacji ekonomiczno-finansowej Strony. 10. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2.1 Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim bądź do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). 2.2. W świetle akt sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą. 3. Sąd stwierdza, że na rozprawie w dniu 13 lipca 2011r., ustosunkowując się do wniosków dowodowych, zawartych w skardze, korzystając z treści art. 106 § 3 P.p.s.a. odmówił ich przeprowadzenia. Po pierwsze odmówił przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów, bliżej nie określonych przez stronę reprezentowaną przez fachowego pełnomocnika (w skardze posłużono się sformułowaniem "pełnej dokumentacji sprawy"), gdyż DIS załączył do odpowiedzi na skargę wszelkie dokumenty wiążące się ze sprawą (materiał dowodowy zawarty w trzech segregatorach). Po drugie Sąd stwierdza, że odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka dyrektora-członka zarządu Klubu na okoliczność realizowanych przez Klub zadań publicznych ze środków stanowiących dotacje, przedkładanych NUS dokumentów i wniosków i prowadzonych z tym wierzycielem rozmów w celu zwolnienia zajętych dotacji, a także sytuacji ekonomiczno-finansowej. Przeprowadzenie ww. dowodu nie jest dopuszczalne w świetle unormowań P.p.s.a. W treści art. 106 § 3 P.p.s.a. mowa jest bowiem wyłącznie o przeprowadzeniu przez sąd administracyjny dowodów z dokumentów, i to wyłącznie wtedy, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. 4. Sąd stwierdza, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest postanowienie, w którym umorzono postępowanie, korzystając z dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. 4.1. Z treści art. 105 § 1 k.p.a. wynika, że aby możliwe było umorzenie postępowania musi przestać istnieć, którykolwiek z elementów materialnoprawnych stosunku prawnego. Wówczas niemożliwe jest załatwienie sprawy co do istoty. Przesłanka do umorzenia postępowania, jak podkreśla się w doktrynie może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym (por. J. Borkowski w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego, autorstwa B. Adamiak J. Borkowski, wyd. 3 C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 428). 4.2. Pierwsza z wyżej wskazanych okoliczność (przesłanka do umorzenia jeszcze przed wszczęciem postępowania) nie zachodziła w sprawie. Zaszła natomiast okoliczność druga, uzasadniająca umorzenie postępowania – w trakcie postępowania administracyjnego. W trakcie bowiem postępowania w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego, wszczętego wnioskiem Klubu z 27 października 2009r., toczącego się przed NUS, doszło do zamknięcia ww. rachunku. Z art. 1a pkt 21 u.p.e.a. wynika, że przez zwolnienie spod egzekucji należy rozumieć niepodejmowanie lub odstąpienie od egzekucji w całości lub części składników majątkowych zobowiązanego. Z art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a. wynika natomiast, że egzekucję prowadzi się z rachunku bankowego. Skoro zamknięto rachunek bankowy, z którego prowadzono egzekucję, odpadł istotny element materialnoprawnego stosunku prawnego - przestał istnieć rachunek bankowy, z którego prowadzono egzekucję. Organ egzekucyjny, wbrew twierdzeniom skargi nie miał zatem możliwości - podstawy faktycznej i prawnej - do merytorycznie rozstrzygnąć wniosku strony – zwolnienia z egzekucji rachunku bankowego. Zajęciu podlega cały rachunek bankowy, choć z rachunku bankowego przekazywana jest organowi egzekucyjnemu jedynie kwota na pokrycie egzekwowanej należności. 4.3. Sąd wyjaśnia ponadto, że treść art. 105 § 1 k.p.a. nie pozostawia organowi administracyjnemu wyboru rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe. Tym samym, jeśli zajdzie jakakolwiek przesłanka - a w rozpoznawanej sprawie taka przesłanka miała miejsce, na co prawidłowo zwrócił uwagę zarówno DIS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak również NUS w poprzedzającym go postanowieniu (zlikwidowano zajęty przez organ egzekucyjny rachunek bankowy, którego zwolnienia spod zajęcia domagała się strona) - organy egzekucyjne nie mogły zatem rozstrzygać sprawy, co do istoty, tj. odstąpić od egzekucji. Skoro egzekucja z rachunku bankowego, w związku z jego likwidacją nie mogła być prowadzona, tym bardziej nie można było od niej odstąpić. W tym kontekście na uwzględnienie nie zasługiwała argumentacja skargi o braku dobrej woli organów obu instancji do merytorycznego rozpatrzenia wniosku strony o "zwolnienie spod zajęcia i egzekucji oraz blokady na rachunku bankowym". 4.4. W związku z tym stanowisko organów egzekucyjnych obu instancji o potrzebie zastosowania w sprawie dyspozycji art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. jest prawidłowe. 5. W ocenie Sądu w kontekście powyższych uwag, na uwzględnienie nie zasługiwały pozostałe zarzuty skargi. 5.1. Sąd stwierdza, po pierwsze, że niezasadny jest przede wszystkim zarzut naruszenia art. 61 k.p.a. w związku z nie wyjaśnieniem żądania strony, wszczynającego postępowanie w sprawie, w kontekście stwierdzenia skargi, że "żądanie Strony było rozumiane w zasadzie prawidłowo przez oba organy do chwili uchylenia przez DIS pierwszego postanowienia NUS i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia". Skoro zatem sama strona przyznaje, jak również z bezspornych okoliczności sprawy wynika, że w trakcie toczącego się postępowania w sprawie wniosku o zwolnienie z egzekucji rachunku bankowego zaszła okoliczność niezależna od organów podatkowych, uzasadniająca umorzenie postępowania wszczętego ww. wnioskiem (likwidacja rachunku bankowego), czynienie zarzutu naruszenia art. 61 k.p.a. jest bezpodstawne. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela zacytowany w skardze pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zawarty w wyroku z 30 stycznia 2008r. sygn. akt I SA/Bk 511/07, że w sytuacji wszczęcia postępowania egzekucyjnego na wniosek, niezbędne jest dokładne ustalenie treści żądania strony, które wyznacza rodzaj sprawy, będącej przedmiotem postępowania oraz normę prawną, która ma znaczenie do ustalenia zakresu postępowania dowodowego. W takim przypadku na organie spoczywa obowiązek podjęcia z urzędu czynności zmierzających do wyjaśnienia treści żądania strony. Sąd stwierdza jednak, że z akt sprawy wynika, że żądanie skarżącego Klubu zostało sprecyzowane w sposób wystarczający w treści wniosku z 27 października 2009r., który wszczął postępowanie w sprawie, która z uwagi na przedstawione przez organy okoliczności nie mogła zakończyć się merytorycznym rozpatrzeniem sprawy – zbadaniem wystąpienia bądź nie przesłanek z art. 13 § 1 u.p.e.a. 5.2. Sąd w związku z powyższymi uwagami za oczywiście niezasadny uznaje również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Organy administracyjne, wydając podlegające kontroli Sądu postanowienia w sprawie, nie zmieniły bowiem kwalifikacji żądania Klubu. Wydawały postanowienia w sprawie wniosku o zwolnienie z egzekucji rachunku bankowego. Wskazały jednak, że konieczne jest, na mocy art. 105 § 1 k.p.a., wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania, z powodu jego bezprzedmiotowości. Jest to orzeczenie o charakterze formalnym, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W tym przypadku nie sposób uznać, że naruszono ww. art. 7 k.p.a. 5.3. Sąd stwierdza, że skoro przed organami administracyjnymi nie doszło do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (postępowanie umorzono na mocy art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. z wyżej podanych przyczyn), nieskutecznym jest czynienie organom administracyjnym zarzutu naruszenia art. 8 § 1 pkt 15 u.p.e.a. w związku z art. 13 § 1 u.p.e.a. oraz w związku z art. 8 i 9 k.p.a. (zasady pogłębiania zaufania i informowania stron). Przepisy te nie były bowiem stosowane w sprawie, z uwagi na wydanie orzeczenia o charakterze formalnym, o czym mowa wyżej. Powoływanie się zatem w skardze na pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażony w wyroku z 6 maja 2009r. sygn. akt I SA/Po, który Sąd rozpoznający niniejszą sprawę co do zasady podziela, nie mogło przynieść zamierzonego przez stronę skarżącą skutku. 5.4. Zdaniem Sądu oczywiście bezzasadny jest również zarzut skargi o naruszeniu przez DIS art. 23 § 4 pkt 2 u.p.e.a. Sąd, ustosunkowując się do argumentacji Klubu odnoszącej się do ww. zarzutu, stwierdza że stan faktyczny sprawy przed wydaniem przez DIS postanowienia z [...] marca 2010r. był odmienny od stanu faktycznego, który zaistniał w związku z informację przekazaną przez Bank 30 kwietnia 2010r. o likwidacji zajętego rachunku bankowego Klubu. Tym samym DIS, wydając zaskarżone do Sądu w niniejszym postępowaniu postanowienie 20 października 2010r., już po zlikwidowaniu ww. rachunku bankowego Klubu, biorąc powyższą okoliczność pod rozwagę i uznając, że zaszły przesłanki do umorzenia postępowania, nie mógł merytorycznie rozstrzygnąć wniosku strony z uwzględnieniem przesłanek wynikających z dyspozycji art. 13 § 1 u.p.e.a. Nie mógł również uwzględnić wcześniejszych uwag zamieszczonych we własnym postanowieniu z [...] marca 2010r. Uniemożliwiała to istotna zmiana stanu faktycznego spawy. DIS nie naruszył więc, wbrew twierdzeniom skargi, art. 23 § 4 pkt 2 u.p.e.a., który stanowi, że organy sprawujące nadzór są jednocześnie organami sprawującymi kontrolę przestrzegania w toku czynności egzekucyjnych przepisów ustawy przez wierzycieli i nadzorowane organy egzekucyjne. 6. Sąd, mając na względzie powyższe rozważania oraz treść art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 132 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.