II SA/Rz 445/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] o odmowie przyznania M. C. zasiłku celowego na pokrycie kosztów remontu budynku po powodzi w 2010r. w kwocie powyżej 20 000 zł. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej w skrócie jako k.p.a.) oraz art. 40 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że M. C. w dniu [...] maja 2010r. złożył do wniosek o pomoc finansową na pokrycie kosztów remontu budynku mieszkalnego położonego w T., na osiedlu [...], ul. [...]. Decyzją z dnia [...] października 2010r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie odmówił M. C. udzielenia pomocy finansowej na pokrycie kosztów remontu budynku mieszkalnego w T. przy ul. [...]. Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2010r. znak: [...] uchyliło ww. decyzję a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie decyzją z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] odmówił przyznania M. C. zasiłku celowego na pokrycie kosztów remontu budynku po powodzi w 2010r. w kwocie powyżej 20 000 zł. Organ I instancji ustalił, że M. C. jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w T., którą odziedziczył po rodzicach. Budynek mieszkalny usytuowany na ww. nieruchomości uległ zalaniu w czasie powodzi w maju 2010r. Przed i w trakcie powodzi w maju i czerwcu 2010r. M. C. nie zamieszkiwał na terenie dotkniętym powodzią. Potrzeby mieszkaniowe wnioskodawca wraz z rodziną zaspokajał w miejscowości Z., gdzie rodzina realizowała swoje potrzeby życiowe, a dzieci uczęszczały do szkoły. Podkreślono, że wnioskodawca we wniosku o udzielenie pomocy jako adres zamieszkania wskazał: Z. [...], a nie ul. [...] w T. Również przeprowadzone oględziny potwierdziły, że budynek mieszkalny przy ul. [...] jest niezamieszkały. Powyższe powodowało wydanie decyzji odmownej z uwagi na stwierdzony fakt nie zamieszkiwania i nie prowadzenia przez wnioskodawcę gospodarstwa domowego przy ul. [...] w T. Odwołanie od tej decyzji wniósł M. C. zarzucając, że jest ona krzywdząca i niesprawiedliwa. Wskazał, że w wyniku powodzi uszkodzeniu uległ budynek mieszkalny znajdujący się przy ul. [...] w T., który decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego został przeznaczony do rozbiórki. Rzeczoznawca majątkowy oszacował koszty rozbiórki i odbudowy na kwotę 110 254 złote. Jego zdaniem wystąpiła zatem strata w wyniku zdarzenia losowego tj. powodzi, uzasadniająca przyznanie zasiłku celowego. Nie zgodził się z ustaleniami organu jakoby budynek zniszczony przez powódź był niezamieszkały. Oględziny przeprowadzone zostały w tydzień po opadnięciu wody, gdy prace porządkowe były już prowadzone tj. ze względów sanitarnych wyniesiono zalane i zniszczone przedmioty. Podkreślił, że od 15 lat w domu tym prowadzone było gospodarstwo, w okresie intensywnych prac polowych (od wiosny do jesieni) przebywał tam "niemal bez przerwy", zaś w okresie zimy przebywał tam w celu ogrzania budynku. Wskazał, że na zalanej nieruchomości oprócz budynku mieszkalnego znajdowały się budynku gospodarcze, w których przechowywał maszyny rolnicze i magazynował zbiory z upraw. Organ zatem niezasadnie uznał, że w budynku tym nie było prowadzone gospodarstwo, bowiem mimo, że jest zameldowany w Z., jego życie koncentrowało się również w S. Miał zatem dwa miejsca zamieszkania. Fakt zamieszkiwania przy ul. [...] potwierdzili sąsiedzi. Dotknięty powodzią dom "był dla niego niezbędny do życia i prowadzenia prac polowych". Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 40 i art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej podniósł, że zasiłek celowy może by przyznany osobie lub rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego, może być on przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. Zasiłek może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Jeżeli właściciel budynku nie prowadził w nim gospodarstwa domowego w dniu wystąpienia zdarzenia losowego nie jest on uprawniony do uzyskania tego zasiłku. W przypadku gdy właściciel dotkniętego powodzią budynku prowadził gospodarstwo domowe w innym obiekcie, a budynek będący jego własnością został zalany, lub też osoba ta posiada inny lokal mieszkalny w którym prowadzi gospodarstwo domowe, to nie zachodzi przesłanka w postaci zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych oraz art. 2 i art. 3 ustawy o pomocy społecznej Kolegium stwierdziło, że jakkolwiek poniesienie szkody na skutek powodzi stanowi podstawę do ubiegania się o zasiłek wymieniony w art. 40 cyt. ustawy to okoliczność ta sama w sobie nie przesądza o konieczności jego przyznania. Świadczenia z pomocy społecznej nie mają bowiem charakteru odszkodowawczego i nie mogą być traktowane jako rekompensata za straty spowodowane zdarzeniem losowym. W ocenie organu II instancji powstanie na skutek powodzi straty w budynku będącym w posiadaniu osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy ma ona zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w innym miejscu, nie uzasadnia udzielania takiej pomocy, W niniejszej sprawie M. C. nie zamieszkiwał w budynku dotkniętym skutkami powodzi. Czynności życiowe jego i jego rodziny koncentrowały się w miejscowości Z. [...], gdzie w czasie powodzi przebywali. W budynku dotkniętym powodzią przebywał okazjonalnie, podczas wykonywania prac polowych. Podkreślono, że przepisy ustawy o pomocy społecznej ukierunkowane są na udzielenie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym i nie dopuszczają wykorzystywania środków przez osoby mające możliwość zaspokojenia niezbędnych potrzeb w inny sposób, jak ma to miejsce w przypadku odwołującego się. Mając na względzie całokształt zebranego materiał dowodowego i uznaniowy charakter świadczenia, cele i zadania pomocy społecznej, ograniczoność środków jakimi dysponuje organ oraz fakt, że odwołujący się miał wraz z rodziną zaspokojone niezbędne potrzeby bytowe w trakcie powodzi w innej miejscowości, gdzie koncentrują się ich czynności życiowe Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, M. C. – zastępowany przez adwokata P. O. i wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie M. C.zasiłku celowego w kwocie 100 000 zł na remont i odbudowę budynku mieszkalnego w T., obr. [...], ul. [...], ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w całości, z racji zaistnienia przyczyn z art. 156 k.p.a. Skarżący decyzji organu II instancji zarzucił: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 i art. 87 Konstytucji RP poprzez bezprawne pozbawienie go prawa do całkowicie należnego mu zasiłku celowego na pokrycie kosztów remontu budynku mieszkalnego położonego w T., obr.[...], ul. [...], który uległ zniszczeniu w czasie powodzi, w wyniku której skarżący stracił dorobek całego swojego życia oraz majątek matki, która podarowała wnioskodawcy tzw. ojcowiznę, na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 27.02.1995r. Na skutek błędnej decyzji skarżący stracił dorobek całego życia, bez podstawy prawnej; 2/ rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 40 ust. 2 i 3, art. 101, art. 106 ust. 1 i 4, art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej poprzez bezzasadne uznanie, że M. C. nie należy się zasiłek celowy na pokrycie kosztów remontu budynku mieszkalnego z uwagi na fakt, że nie została spełniona przesłanka w postaci zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Skarżący podkreślił, że zniszczony budynek stanowił centrum życiowe jego i jego rodziny. Był to budynek mieszkalny z pełnymi zabudowaniami gospodarczymi i nieruchomościami użytkowymi. Fakt zamieszkiwania M. C. w budynku przy ul. [...] potwierdzają: adres widniejący w ewidencji gruntów i budynków, adres wskazany w decyzji rozbiórkowej wydanej przez PINB w T. oraz oświadczenia złożone przez mieszkańców i sąsiadów zamieszkujących przy ul. [...] w T. (M. S., Z. W., S. J.). Podniesiono, że jego rodzina dotknięta była przemocą ze strony skarżącego i w związku z tym objęta była w okresie od kwietnia do maja 20111r. pomocą psychologa w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w T. Te okoliczności (przemoc wobec żony, kłótnie i awantury) powodowały incydentalne wizyty M. C. w Z. Pozostaje to jednak bez wpływu na fakt, że miejscem zamieszkiwania całej rodziny jest S. ul. [...]. W dalszej części zarzucono nieuprawnioną zmianę poglądu przez SKO w porównaniu ze stanowiskiem wyrażonym w decyzji Kolegium z [...] listopada 2010r. i wskazano, że bez pomocy ze strony państwa M. C. nie przezwycięży tragedii materialnej i osobistej jaka go dotknęła; 3/ naruszenie art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszono słuszny interes wnioskodawcy; 4/ naruszenie art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia sprzecznego z materiałem dowodowym. Dodatkowo skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z wszelkich dokumentów dołączonych do skargi oraz dopuszczenie dowodu z zeznań świadków tj. M. S., Z. W., S. J., D. C. i M. C. na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w zniszczonym budynku, także w dniu wystąpienia zdarzenia losowego. Wskazano, że wytyczne Ministra MSWiA oraz pisma Wojewody nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji. Raz jeszcze podkreślono, że od chwili otrzymania darowizny, nieruchomość przy ul. [...] w T. stanowi centrum życiowe skarżącego i jego rodziny. Tam opłaca opłaty, podatki, były i są wykonane wszelkie przyłącza i doprowadzone media. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego raz trafność wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny nie rozważa zatem kwestii, czy zaskarżony akt administracyjny (tu decyzja) jest zgodny z zasadami słuszności lub współżycia społecznego, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W myśl przepisu art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich niezgodności, ewentualnie niezgodności z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych ustawach. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Stan faktyczny sprawy pozostaje między stronami niesporny. M. C. wraz z rodziną (żona i czworo dzieci) zamieszkuje w miejscowości Z., [...], gdzie jest zameldowany na pobyt stały, natomiast w T. przy ul. [...] posiada odziedziczoną po rodzicach nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym (drewniany, parterowy) i budynkami gospodarczymi. W 2010 r. (maj/czerwiec) na skutek anomalii pogodowych m.in. jego budynek mieszkalny przy ul. [...] w T., w następstwie powodzi doznał szkód (zniszczenia) i zgodnie z decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. /[...]/ podlega "wyłączeniu w całości z użytkowania". W związku z tym skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego na remont tego budynku. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Przepis art. 40 ustawy stanowi: " 1. Zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. 2. Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. 3. Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2 może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi." Przepis powyższy stanowi uzupełnienie przepisu art. 39 ust. 1 ustawy z którego wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zawarta w tych przepisach regulacja oparta jest na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że właściwy w sprawie organ administracji po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych (zgodnych z rzeczywistością), mając na względzie zasady udzielenia pomocy z pomocy społecznej, ma swobodę w podjęciu decyzji co do przyznania takiej pomocy. Konstrukcja wspomnianej wyżej regulacji prawnej obliguje organy administracji do należytego i przekonującego uzasadnienia, które nie może mieć charakteru dyskryminującego. Powinno zostać oparte na jasnych i czytelnych, a więc poddających się kontroli kryteriach. Samo bowiem uznanie administracyjne nie podlega kontroli Sądu, skoro z woli ustawodawcy organy administracji publicznej zostały wyposażone w pewien zakres swobody decyzyjnej. Natomiast kontroli podlega sposób korzystania z tego uprawnienia. W rozpoznawanej sprawie zadaniem organów było ustalenie potrzeby po stronie wnioskodawcy oraz dokonanie oceny czy jej charakter, w świetle zasad udzielenia pomocy społecznej, uzasadnia przyznanie żądanej pomocy. W myśl przepisu art. 2 ust. 1 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 1, 3 i 4 ustawy). Natomiast bez wątpienia nie jest rolą pomocy społecznej zaspokojenie każdej zgłoszonej potrzeby, świadczenie w celu usunięcia skutków doznanej straty, jeżeli potrzeby z nią związane są lub mogą zostać zaspokojone własnym wysiłkiem wnioskodawcy i przez wykorzystanie posiadanych możliwości. W ocenie Sądu, z formalnego punktu widzenia (art. 7 pkt 14 i art. 40 ust. 1 ustawy) skarżącej spełnił wymogi ustawowe do ubiegania się o pomoc społeczną. Jednakże okoliczności, że domagał się tej pomocy na remont budynku mieszkalnego wykorzystywanego okresowo na własne potrzeby (który jest dla niego miejscem pobytu czasowego, gdy zajmuje się uprawą gospodarstwa, str. 2 oświadczenia o stanie majątkowym z dnia [...].09.2010 r.) w sytuacji posiadania zarazem innego budynku mieszkalnego (w innej miejscowości), w którym zaspokaja swoje i swojej rodziny potrzeby mieszkaniowe, dawały organom podstawę do jednoznacznej odmowy przyznania żądanej pomocy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest przekonujące, zaś zasady wspierające rozstrzygnięcie są obiektywne i poddają się kontroli. Organy orzekające w sprawie przyjęły, że pomocy udzielać będą osobom, które doznały strat na skutek powodzi w budynkach lub lokalach mieszkalnych stanowiących jedynie ich miejsce zamieszkania (w którym prowadzą gospodarstwo domowe). Takie kryterium jest prawnie dopuszczalne i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Nie jest ono dyskryminujące, ani tym bardziej dowolne, ponieważ przyjęto założenie, że pomoc udzielana będzie osobom najbardziej potrzebującym, które na skutek powodzi doznały strat uniemożliwiających, albo znacznie utrudniających zaspokojenie jednej z zasadniczych potrzeb, jaką jest miejsce zamieszkania. Oczywistym jest, że jeżeli dana osoba posiada więcej niż jedno miejsce, w którym może zaspokoić swoją potrzebę mieszkaniową, przy czym chociaż jedno z tych miejsc nie doznało szkód i możliwym jest zaspokojenie w nim tej potrzeby, to brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że zachodzi konieczność udzielenia pomocy społecznej w celu umożliwienia przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej. W warunkach rozpoznawanej sprawy skarżący nie znajdował się w sytuacji uzasadniającej udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy). Fakt posiadania innego budynku mieszkalnego w sposób uzasadniony wyłączył go z kręgu osób uprawnionych do przyznawanej pomocy. Sąd w związku z powyższym ocenił zarzuty skarżącego wobec wytycznych Wojewody oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które stanowiły podstawę przyjętego przez organ pomocy społecznej kryterium "pomocowego". Przepis art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy określa jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej realizowane przez gminę przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych na pokrycie wydatków związanych z klęską żywiołową lub ekologiczną. Środki na ten cel zapewnia budżet państwa. Natomiast do zadań wojewody należy ustalenie sposobu wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego (art. 22 pkt 1 ustawy). Gmina (ośrodki pomocy społecznej) zaś realizując żądania zlecone z zakresu administracji rządowej kieruje się ustaleniami przekazywanymi przez wojewodę (art. 110 ust. 2 ustawy). Wspomniane środki zostały przekazane z rezerwy celowej budżetu państwa przeznaczonej na przeciwdziałanie klęskom żywiołowym i usuwanie ich skutków, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.; zob. art. 154 ust. 1, art. 150) oraz w ustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (j.t. Dz.U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.; zob. art. 49 ust. 1, 4, art. 50-51). Środki otrzymane przez Wojewodę od właściwego ministra zostały następnie przekazane gminie. Jednocześnie Wojewoda – korzystając z ustawowych uprawnień – przekazał gminie wytyczne dotyczące sposobu podziału przekazywanych środków z przeznaczeniem na zasiłki celowe w związku z udzielaną pomocą na usuwanie skutków powodzi. Uwzględniając zasadę legalizmu i praworządności (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.) gminy zobowiązane były przestrzegać określonych zasad wydatkowania środków otrzymanych z budżetu państwa. Przepis art. 110 ust. 2 ustawy stanowi bowiem, że gmina realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, kieruje się ustaleniami przekazanymi przez wojewodę. Na tej podstawie zostało przyjęte kryterium udzielania pomocy osobom, które doznały strat w jedynym miejscu zamieszkania. Takie działanie organów orzekających w sprawie jest zgodne z literą prawa i świadczy o tym, że nie można im skutecznie zarzucać przekroczenia granic uznania administracyjnego. W świetle tego, co wyżej przedstawiono, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera a P.p.s.a., zarzut skargi o naruszeniu art. 2 i 87 Konstytucji RP, w konsekwencji nie zasługuje na akceptację. Nie mógł jej też uzyskać zarzut nieuprawnionej – według skarżącego – zmiany poglądów przez SKO w porównaniu z wyrażonymi w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. ([...]). Wymieniona ostatnio decyzja została podjęta w trybie art. 138 § 2 k.p.a. i nie zawiera zatem w swej treści rozstrzygnięcia merytorycznego organu odwoławczego, a który wskazał w niej jedynie na konieczność przeprowadzenia postępowania w trybie instancji. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszono art. 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie jej w sprzeczności z materiałem dowodowym. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i pozostałych wolności, a to poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszono słuszny interes skarżącego. Trzeba w związku z tym przypomnieć, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 litera c P.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszenia prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawnicze Lexis-Nexis Warszawa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa procesowego w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera c P.p.s.a. W szczególności spodziewanego przez skarżącego rezultatu nie mogły odnieść zarzuty kwestionujące prawidłowe ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, jak również twierdzenia w niej zawarte, a odbiegające w istocie od wcześniejszych twierdzeń skarżącego z postępowania administracyjnego. Wówczas w składanych oświadczeniach (z dnia [...].09.2010 r.), jak i wniosku o udzielenie pomocy na remont budynku mieszkalnego przy ul [...] w T. konsekwentnie podawał, że wraz z żoną i dziećmi zamieszkuje w domu jednorodzinnym z Z. Gm. [...], natomiast budynek mieszkalny odziedziczony po rodzicach (ul. [...]) jest dla niego miejscem pobytu czasowego, gdy zajmuje się gospodarstwem rolnym. Zameldował się w nim na pobyt czasowy, jak wynika z akt sprawy, po powodzi (na okres [...].06.2010 r. – [...].06.2014 r.). Odmiennie niż w skardze, oświadczył też, że czasie powodzi przebywał w Z. Jednocześnie z materiału zebranego w pierwszej instancji wynika jednoznacznie, że skarżący nie zamieszkuje na posesji przy ul. [...] w T., od wielu lat mieszka w Z. (k.IX-X). Załączony do odwołania kosztorys robót budowlanych z dnia [...] sierpnia 2010 r., którego przedmiotem jest budynek mieszkalny przy ul. [...] decyzją organów nadzoru budowlanego przeznaczony do rozbiórki, zawiera w swej treści opis stanu technicznego tegoż budynku; jest to budynek (wybudowany w 1936 r.) parterowy, niepodpiwniczony, drewniany na ceglanym fundamencie, wyposażony tylko w instalację elektryczną (pow. użytkowa 51,61 m2). W tej sytuacji chybione jest stanowisko skargi o wydaniu kwestionowanej w niej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. z naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a. Nadto wyciągnięcie w skardze wniosku o zamieszkiwaniu skarżącego przy ul. [...] w T. z faktu, iż taki właśnie adres widnieje w ewidencji gruntów i budynków, czy też decyzji rozbiórkowej skierowanej do skarżącego, nie jest uprawnione, bowiem w żaden sposób ani ewidencja gruntów ani decyzja organu nadzoru budowlanego nie dotyczą kwestii zamieszkania kogokolwiek w przedmiotowym budynku. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.