II OSK 2878/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Protokolant starszy asystent Anna Sidorowska - Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Gminy Rabka – Zdrój o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 460/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej Rady Miasta Rabka - Zdrój od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 795/11 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Rabka - Zdrój z dnia 31 maja 2010 r. nr LVII 390/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę o wznowienie postępowania. Gmina Rabka-Zdrój wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 460/12 oddalającym skargę kasacyjną Rady Miasta Rabka-Zdrój od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 795/11 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta Rabka–Zdrój z dnia 31 maja 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Rabka-Zdrój. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w tej sprawie Rada Miasta Rabka-Zdrój posiada zdolność sądową oraz jest uprawniona do reprezentowania Gminy, z uwagi na to że przedmiotem zaskarżenia jest uchwała tej Rady. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budziło również wątpliwości uprawnienie Wojewody Małopolskiego do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż wynika to wprost z art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że doszło do naruszenia trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gmina nie ponowiła procedury planistycznej, mimo tego, że na skutek uwzględnienia ponad 300 uwag, wprowadzono zmiany polegające na zmianie przeznaczenia pojedynczych działek, grup sąsiadujących ze sobą działek (w sytuacji gdy części tych działek nie była przedmiotem zgłaszanych uwag) lub całych obszarów. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można było uznać, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego był zgodny ze studium. Jako podstawę wznowienia postępowania Gmina podniosła zarzut nieważności postępowania, o którym mowa w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Zdaniem gminy nieważność postępowania polegała na tym, że w postępowaniu zakończonym zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 460/12 w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Rabka–Zdrój z dnia 31 maja 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Rabka-Zdrój, jako strona występowała Rada Miasta Rabka-Zdrój poprzez ustanowionego przez Radę pełnomocnika a nie Gmina Rabka-Zdrój reprezentowana przez Burmistrza Miasta Rabka-Zdrój, podczas gdy rada gminy nie ma zdolności sądowej i zdolności procesowej w sprawie ze skargi na uchwałę rady gminy lub bezczynność rady gminy. W obszernym uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania Gmina podniosła, że w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 3/12 wyjaśniono, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), a nie rada gminy. Zdaniem Gminy z uchwały tej wynika, że rada gminy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na uchwałę rady gminy, nie ma zdolności sądowej i procesowej, co oznacza, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2011 r. oraz wyrok Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. zostały wydane wobec podmiotu, który nie ma zdolności sądowej i procesowej, a gmina nie była należycie reprezentowana. W skardze o wznowienie postępowania podniesiono, że o tej przyczynie wznowienia postępowania Gmina dowiedziała się po ogłoszeniu uchwały z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 3/12. Wojewoda Małopolski wniósł o odrzucenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i jest wniesiona w terminie. Odnosząc się do zarzutów Gminy podniesionych w skardze o wznowienie postępowania należy stwierdzić, że nie są uzasadnione i skarga podlega oddaleniu (art. 282 § 2 P.p.s.a.) Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska gminy co do tego, że rada gminy nie ma zdolności sądowej. Z art. 32 P.p.s.a. wprost wynika, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stroną jest organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skoro organ jest stroną, to ma zdolność sądową. Tego stanu rzeczy w niczym nie zmienia to, że organ administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, nie został wprost wymieniony w art. 25 P.p.s.a. Nie można więc podzielić stanowiska Gminy, że rada gminy nie ma zdolności sądowej, ponieważ nie została wymieniona w art. 25 P.p.s.a. Z uwagi na to, że organy gminy wykonują zadania gminy i w tym zakresie podejmują uchwały i zarządzenia w sprawach z zakresu administracji publicznej, można mówić, iż także sama gmina ma zdolność sądową w tych sprawach. Takie rozumienie zdolności sądowej w sprawach ze skarg na uchwały organów gminy zostało przyjęte w uchwale NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 3/12, na którą powołuje się Gmina w skardze o wznowienie postępowania, jednakże wyprowadza z tej uchwały wadliwe wnioski. Uchwała dotyczy wprost zdolności procesowej a nie zdolności sądowej w tych sprawach. W uchwale tej wyjaśniono, że w postępowaniu w sprawach skarg na uchwałę rady gminy zdolność procesową (art. 26 § 2 w związku z art. 28 § 1 i art. 32 P.p.s.a.) ma co do zasady wójt (burmistrz, prezydent miasta), co nie oznacza, że sama rada gminy nie ma w tych sprawach zdolności procesowej. Powołując się na uchwałę z dnia 13 listopada 2012 r. Gmina pomija końcowy człon sentencji tej uchwały oraz te fragmenty uzasadnienia, które przemawiają przeciwko stanowisku prezentowanemu prze Gminę. W tym stanie rzeczy nie można podzielić stanowiska Gminy, że kwestionowane skargą o wznowienie postępowania wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2011 r. zostały wydane w sprawie, w której Rada Miasta Rabka-Zdrój nie miała zdolności sądowej i zdolności procesowej oraz wystąpił brak reprezentacji strony, ponieważ stroną powinna być Gmina Rabka Zdrój, reprezentowana przez Burmistrza Miasta Rabka Zdrój. Z akt sprawy wynika, że Rada Miasta Rabka-Zdrój podjęła uchwałę o ustanowieniu pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który był umocowany do występowania w postępowaniu sądowym w imieniu Rady Miasta Rabka-Zdrój, jako organu, którego działanie było przedmiotem skargi. Oznacza to, że zarzut braku zdolności sądowej i procesowej strony i braku należytej jej reprezentacji nie jest zasadny, ponieważ Rada w tej sprawie posiadała zdolność sądową i procesową oraz była należycie reprezentowana. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a. oddalił skargę o wznowienie postępowania.