V SA/Wa 712/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. Sp. z o.o. w C. jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco; Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku E. Sp. z o.o., na podstawie przekazanego mu do realizacji tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. w dniu [...] lipca 2010 r., obejmującego należność z tytułu odpowiedzialności dłużnika zajętej wierzytelności za 2010 rok. W celu wyegzekwowania przedmiotowej należności organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w [...] Banku Spółdzielczym w Ł. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone Stronie wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu [...] lipca 2010r., natomiast bankowi w dniu [...] lipca 2010r. Pismem z dnia [...] lipca 2010r. Spółka zwróciła się z prośbą o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi, którą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. Ośrodek Zamiejscowy w Z., utrzymujące w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., będące podstawą egzekwowanego tytułu wykonawczego. Spółka wskazała, że wyegzekwowanie tak dużej kwoty doprowadzi do wstrzymania jej bieżącej działalności gospodarczej czego bezpośrednim skutkiem będzie konieczność postawienia jej w stan upadłości, utrata miejsc pracy przez ponad 30 pracowników, oraz naruszenie wizerunku i pozycji firmy. Natomiast jako zabezpieczenie do zakończenia postępowania zadeklarowała złożenie weksla lub poręczenia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych wskazując, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałyby to wstrzymanie. W wyniku rozpoznania zażalenia Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż organ I instancji słusznie uznał, iż w sprawie brak było przesłanek do wstrzymania czynności egzekucyjnych i w sposób wyczerpujący wyjaśnił to skarżącej spółce. Organ odwoławczy podniósł także, iż nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że instytucja wstrzymania postępowania egzekucyjnego powoduje przesunięcie w czasie zapłaty należnego zobowiązania podatkowego, co zwiększa kwotę zadłużenia poprzez wzrost odsetek za zwłokę i wpływa na pogorszenie sytuacji finansowej zobowiązanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Finansów w całości, zarzucając brak rzetelności i staranności w prowadzonych postępowaniu. W szczególności podważyła istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zdaniem skarżącej spółki, działania Urzędu Skarbowego w N. związane z prowadzeniem wobec niej postępowania egzekucyjnego godzą w renomę firmy, dyskredytując ją w oczach kontrahentów i narażając na straty finansowe. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę podtrzymał ustalenia faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.) Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. w sprawie wstrzymania czynności egzekucyjnych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. Możliwość wstrzymania czynności egzekucyjnych została przewidziana w art.23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jed. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 ze zm.), przywoływanej dalej jako ustawa. Przepis ten stanowi, że organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ, z zastrzeżeniem § 7. Przepis §7 odnosi się do czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego dotyczącego innych należności pieniężnych niż pozostające we właściwości urzędów skarbowych; w takiej sytuacji wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego może nastąpić wyłącznie za zgodą wierzyciela. Przepis §7 nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem egzekucji w rozpoznawanej sprawie jest kwota [...] zł odpowiadająca kwocie wierzytelności zajętej przez organ egzekucyjny – Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. u dłużnika zajętej wierzytelności E. sp. z o.o., od której przekazania organowi egzekucyjnemu E. sp. z o.o. bezpodstawnie się uchyliła. Stosownie do przepisu art.71 a § 9 ustawy, jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Postanowienie w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zostało wydane dnia [...] kwietnia 2010 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. Postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w L. - Ośrodek Zamiejscowy w Z. Postanowienie z [...].04.2010 r. było podstawą wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego poprzez zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego spółki E. w [...] Banku Spółdzielczym w Ł. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. E. sp. z o.o. wystąpiła do Izby Skarbowej w W. o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Uzasadniając wniosek spółka powołała się fakt wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargi na postanowienie w sprawie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w L. spółka wskazała, że działania egzekucyjne podjęte przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy są przedwczesne i mogą doprowadzić do wielomilionowego odszkodowania z powodu strat finansowych jak i wizerunkowych jakie spółka poniesie w wyniku prowadzenia egzekucji. Wskazała, że podjęcie działań w celu wyegzekwowania tak dużej kwoty może doprowadzić do upadłości spółki i w konsekwencji utraty miejsc pracy przez ponad 30 pracowników. Ponadto zakwestionowała zasadność wydania postanowienia będącego podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, wskazując, że stanowisko Urzędu Skarbowego w C. w przedmiocie wierzytelności B. wobec Spółki jest błędne. W postanowieniu z dnia [...] września 2010 r. , którym Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych, organ orzekający trafnie zauważył, że art.23§6 ustawy nie zawiera katalogu szczególnie uzasadnionych przypadków, które mogą być podstawą wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego, pozostawiając tym samym organowi nadzoru pewną swobodę w ocenie, na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy w sprawie zaistniały okoliczności do wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnych. Wskazał ponadto, powołując się na utrwaloną linię orzeczniczą sądownictwa administracyjnego, że okoliczności szczególnie uzasadnione to takie, na powstanie których zobowiązany nie miał wpływu i które zaistniały niezależnie od jego postępowania. Co do zasady Sąd nie podziela tego stanowiska bowiem mogą zaistnieć takie sytuacje zależne od postępowania strony, które będą mogły zostać uznane za okoliczności szczególne, uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego. Sąd podziela natomiast stanowisko organu orzekającego, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności, którym można by przypisać charakter "szczególnych". Fakt skierowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. - Ośrodek zamiejscowy w Z. nie ma charakteru okoliczności szczególnej. Postanowienie określające wysokość nieprzekazanej kwoty zostało zweryfikowane i zaakceptowane w postępowaniu odwoławczym i podlega wykonaniu. Brak jest podstaw do uznania , że wniesienie skargi do Sądu Administracyjnego może być w rozpoznawanej sprawie uznane za szczególnie uzasadniony przypadek. Zaskarżanie ostatecznych orzeczeń administracyjnych do sądu administracyjnego jest normalną procedurą przewidzianą przez prawo, w toku której możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia może zostać orzeczona przez Sąd, do którego wniesiono skargę lub przez organ, który wydał orzeczenie. Wstrzymanie wykonania orzeczenia następuje wówczas na podstawie przepisu art. 61 p.p.s.a. Wniesienie skargi i oczekiwanie na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd administracyjny nie jest okolicznością szczególną w rozumieniu przepisu art.23§6 ustawy. W zaskarżonym postanowieniu Minister Finansów podzielił stanowisko organu I instancji - Dyrektora Izby Skarbowej w W., wyjaśniając dodatkowo, że przedstawiony przez stronę materiał dowodowy (dot. między innymi porozumienia w sprawie uregulowania zadłużenia pomiędzy skarżącym i spółką B.) może być przedmiotem oceny w wyniku wniesienia zarzutów w trybie art.33 ustawy, a nie w postępowaniu dotyczącym wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Zasadnie również organy orzekające obu instancji stwierdziły, że instytucja wstrzymania postępowania egzekucyjnego powoduje jedynie przesunięcie w czasie obowiązku zapłaty należnego zobowiązania , co zwiększa kwotę zadłużenia poprzez wzrost odsetek za zwłokę i wpływa na pogorszenie sytuacji finansowej zobowiązanego. Stanowisko Organu orzekającego II instancji należy uznać za prawidłowe, bowiem w sprawie nie wystąpiły okoliczności szczególne, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Sąd odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących : naruszenia prawa przez organ samorządowy wydający decyzję podatkową, błędów popełnionych przy wydawaniu i doręczaniu decyzji podatkowych dotyczących spółki B. w latach 2002-2004 oraz faktu, że skarżąca spółka nie była zobowiązana do zapłaty żadnej należności na rzecz spółki B. (dłużnika należności podatkowej egzekwowanej z wierzytelności posiadanej w stosunku do skarżącej), stwierdza, że zarzuty te nie mogą być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu dotyczącym odmowy wstrzymania czynności i postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art.134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, tzn., że nie może dokonywać oceny aktów administracyjnych wydanych innych postępowaniach niż to, które zostało zakończone zaskarżonym do Sądu Administracyjnego orzeczeniem. Z wyżej omówionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.