IV SA/Po 353/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2011r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę A.S. reprezentowana przez radcę prawnego M.S., wystąpiła z wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla leśniczówki wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie maszyn i narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz przechowywanie sadzonek na działce nr [...] obręb U. w rejonie ul. H. M. w P. Prezydent Miasta P, działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1, w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm. - dalej upzp) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji stwierdził, że działka stanowi użytek gruntowy LsV o powierzchni 49876 m2. Jest to działka leśna, niezabudowana, położona w peryferyjnej części miasta, w sąsiedztwie terenów leśnych, rolnych oraz terenów zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Teren, na którym planuje się inwestycję, objęty jest projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Morasko - Radojewo - Umultowo", (Uchwała Rady Miasta Poznania nr XXVII/203/IV/2003, z dnia 09.09.2003 r.), a także znajduje się w granicach Zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Morasko" (Uchwała Nr CV/610/94 Rady Miejskiej Poznania z dnia 10.05.1994 r.). Odnosząc się do kwestii poruszanych przez pełnomocnika inwestora przytoczono definicję lasu zawartą w art. 3 ustawy o lasach z dnia 28.09.1991 r. (j. t. Dz. U. Nr 45 poz. 435 z 2005 r. ze zm.), zgodnie z którą lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków; związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W świetle ustaleń z organem zajmującym się nadzorem nad gospodarką leśną w lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa (ZZM) oraz z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów leśnych (RDLP) stwierdzono, że realizacja planowanego zamierzenia budowlanego (budowa leśniczówki wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie maszyn i narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz przechowywanie sadzonek, przewidzianej do realizacji na terenie działki nr [...] ark. [...] obręb U.) na działce należącej do spółki handlowej, stanowiącej grunt leśny nie jest związana z funkcją produkcyjną tego lasu, albowiem wielkość terenu leśnego oraz zakres działań niezbędnych do pielęgnacji lasu nie wymaga budowy budynków mieszkalnych oraz gospodarczych. Tym samym, zdaniem organu I instancji, zamierzenie wnioskowane przez inwestora stanowi próbę obejścia obowiązujących przepisów, które mają za zadanie ochronę gruntów leśnych. Tym bardziej, że las rosnący na działce nr [...], jak dotąd, ma charakter lasu ochronnego, a zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych: "W lasach ochronnych nie mogą być wznoszone budynki i budowle, z wyjątkiem służących gospodarce leśnej, obronności kraju i bezpieczeństwu wewnętrznemu, oznakowaniu nawigacyjnemu, ochronie zdrowia oraz wypoczynkowi i obsłudze turystów". A.S., kwestionując powyższą decyzję, wniosła odwołanie. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 art. 61 ust. 2 upzp. W odwołaniu wskazano również na naruszenie zasad zawartych w art. 6-8 kpa i naruszenie art. 64 § 2 kpa, polegające na podjęciu merytorycznego rozstrzygnięcia przy jednoczesnym stawianiu zarzutu wnioskodawczyni, że nie uzupełniła wniosku o ustalenie warunków zabudowy, pomimo braku wezwania. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy zaznaczono, że zamierzeniem jest realizacja inwestycji związanej z produkcją leśną, którą określono jako budowa leśniczówki wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie maszyn i narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz sadzonek. Dodatkowo wskazano, iż w uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że zamierzeniem jest zrealizowanie inwestycji o charakterze produkcyjnym, a więc inwestycji, która ze względu na swój charakter korzysta z uprzywilejowania płynącego z art. 61 ust. 2 upzp, polegającego na wyłączeniu stosowania do niej art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Skarżąca wskazała, że organ I instancji nie przytoczył powyższego przepisu, ani nie wyjaśnił wnioskodawczyni, w jaki sposób rozumie powyższy przepis i nie wyjaśnił też powodów dla których odmówił zastosowania normy z tego przepisu do załatwienia sprawy z jej wniosku. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 kpa skarżąca wskazała, że organy administracji nie mogą oceniać, czy zamierzenie inwestora ma uzasadnienie ekonomiczne, albo merytoryczne, ani czy pozostaje ono w proporcji, czy też w dysproporcji wobec ".. .niezbędnych do wykonania na danym terenie prac...". Odnosząc się do naruszenia art. 7 kpa skarżąca zarzuciła, że organ I instancji bezkrytycznie przyjął jako własne poglądy Zarządu Zieleni Miejskiej i Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Z pewnością stanowisko takie nie uwzględnia zamierzenia wnioskodawczyni, która nie zamierza wzorować się w zakresie prowadzenia gospodarki leśnej na Lasach Państwowych. Zamierza bowiem prowadzić gospodarkę leśną zasadniczo odmienną, o wiele bardziej intensywną od tej, jaką prowadzą Lasy Państwowe. Organ I instancji nie wziął pod uwagę powyższych uwarunkowań. W szczególności nie uwzględnił tego, że gospodarki leśnej nie można prowadzić racjonalnie w taki sam sposób na 5 ha, co i na l000 ha. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 kpa skarżąca wskazała, że organ I instancji przyjął założenie, iż wnioskodawczyni, wnosząc o ustalenie warunków zabudowy, chce obejść prawo. Nie pogłębia także zaufania obywateli, ale wręcz przeciwnie - podważa to zaufanie - twierdzenie, stanowiące przeinaczenie sensu przepisów art. 11 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W odwołaniu stwierdzono również, że organ uznając, że skarżąca nie uzupełniła wniosku o ustalenie warunków zabudowy o stanowisko dostarczycieli mediów, pomimo wezwania jej do takiego uzupełnienia, powinien dojść do wniosku, że nie dysponuje wszystkimi przesłankami koniecznymi do podjęcia w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia i na podstawie art. 64 § 2 kpa powinien pozostawić wniosek bez rozpoznania, a nie podejmować rozstrzygnięcie merytoryczne tak, jak gdyby chciał doprowadzić do zaistnienia w przedmiotowej sprawie stanu powagi rzeczy osądzonej i uniemożliwić tym samym ponowne procedowanie w tej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu II instancji, postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z prawem, zaś zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Jak podniósł organ II instancji, dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan gospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 upzp wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazując na art. art. 61 ust. 1 upzp stwierdził, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia ściśle określonych warunków określonych w tym przepisie. Wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zostały określone w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Kolegium odnosząc powyższe przepisy do niniejszego postępowania, stwierdziło, że organ I instancji wyznaczył obszar analizowany w odległości wskazanej przepisami ww. rozporządzenia, tj. nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy tzn. w odległości 50 m i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Kolegium, analiza urbanistyczna została przygotowana prawidłowo, w szczególności w części graficznej porównano parametry wszystkich nieruchomości zabudowanych znajdujących się w wyznaczonym obszarze, objętym analizą, zgodnie z §3 ust. 1 rozporządzenia. Wyniki analizy zostały określone przez urbanistę zgodnie z przepisami rozporządzenia (§ 4 - § 8), a projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego urbanistów i architektów, a dowód potwierdzający jej członkowstwo dołączono do akt. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że dla oceny prawidłowości postępowania nie ma znaczenia nazwanie we wniosku przez inwestora planowanego przedsięwzięcia jako budowa leśniczówki wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej. W istocie, przedmiotem postępowania jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego wraz z zabudowaniami gospodarczymi, tyle, że położonym na gruntach leśnych. Samo bowiem usytuowanie inwestycji na takich gruntach nie może zmieniać jej charakteru, na związanego z prowadzoną na terenie Lasów Państwowych produkcją leśną, miejscem zamieszkania leśniczego. Dlatego organ I instancji zobowiązany był do ustalenia warunków zabudowy dla przyszłej inwestycji według wymogów przewidzianych w art. 61 ust. 1 upzp, z których cztery wymienione w przepisie muszą zostać spełnione łącznie aby ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji było dopuszczalne. W związku z powyższym, nie mają w niniejszej sprawie zastosowania przepisy art. 61 ust 2 i 4 ustawy, wyłączające badanie w sprawie tzw. dobrego sąsiedztwa dla przyszłej inwestycji, z tego mianowicie względu, że wnioskowana inwestycja nie jest inwestycją produkcyjną zlokalizowaną na terenie przeznaczonym na ten cel w planie miejscowym, który obowiązywał na tym obszarze i utracił moc z końcem 2003 r., nie stanowi też zabudowy zagrodowej, którą można sytuować na terenach poddanych produkcji rolnej. A zatem, organ przeprowadzając analizę urbanistyczną słusznie doszedł do wniosku, że inwestycja ta nie spełnia wymogu przewidzianego w pkt.1 art.61 ust.1 ustawy, dotyczącego konieczności nawiązania planowanej zabudowy do już istniejącej na danym terenie, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ II instancji stwierdził również, iż w niniejszym przypadku przedmiotowa nieruchomość, jako grunt leśny, objęta była wymogiem uzyskania zgody na jej przeznaczenie na cele nieleśne – pod zabudowę mieszkaniową, co powinno zostać skonkretyzowane w planie miejscowym, a ponieważ wymóg ten nie został spełniony, ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji należy uznać za niedopuszczalne. A.S. reprezentowana przez radcę prawnego M.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz orzeczenie o kosztach. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż obie decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7 kpa oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez bezzasadne, wbrew intencji wnioskodawcy oraz wbrew treści złożonego przez niego wniosku jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie art. 61 ust. 2 ustawy poprzez bezzasadną odmowę jego zastosowania, a nadto zignorowanie zasady wolności zabudowy i zagospodarowania terenu, przysługującej każdemu, komu przysługuje do danej nieruchomości tytuł prawny, wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy. Pełnomocnik skarżącej argumentuje, iż przepis art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy ustanawia zasadę wolności zagospodarowania terenu, która przysługuje temu, kto ma tytuł prawny do nieruchomości. W jej świetle, prawo do zagospodarowania terenu, w tym i prawo do jego zabudowy, nie jest nikomu dawane przez władzę publiczną w formie planu miejscowego, czy decyzji o warunkach zabudowy, lecz wchodzi w zakres uprawnień właścicielskich. Każdy posiada je z racji posiadania tytułu własności nieruchomości. Ograniczenia wynikające z przepisów obowiązującego prawa, z planów miejscowych oraz z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozostające w opozycji do wspomnianej wolności winne być interpretowane ściśle, co znajduje oparcie w takim stanowisku zarówno orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i nauki prawa. Zadaniem organu lokalizacyjnego jest, według pełnomocnika skarżącej, jedynie odniesienie się do wniosku inwestora. Tymczasem w niniejszej sprawie, w opinii pełnomocnika skarżącej, organ zmodyfikował zamierzenie skarżącej wyrażone we wniosku. Pełnomocnik skarżącej stwierdza, że w szczególności organ II instancji potraktował inwestora jak oszusta, który występuje z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla leśniczówki, a tymczasem chodzi mu o inne zamierzenie. Organ lokalizacyjny II instancji nie wziął też pod uwagę, że obowiązujące prawo przewiduje cały szereg instytucji, które umożliwiają zapobieganie nadużyciom tego rodzaju, o jaki posądza inwestora – m.in. przepisy prawa budowlanego, przepisy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz przepisy podatkowe. Pełnomocnik skarżącej konstatuje, że w sytuacji, gdy wcześniej skarżąca spotkała się z odmową ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej, obecnie zmieniła zamierzenie i chciałaby zrealizować taką inwestycję, której realizacja na terenie objętym wnioskiem jest dopuszczalna. W opinii pełnomocnika skarżącej, sformułowania zastosowane w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazują na to, iż organ ten nie kierował się przepisami określającymi prawne uwarunkowania dla wydania rozstrzygnięcia lokalizacyjnego, lecz tym, w jaki sposób inwestor zechce w przyszłości zrealizowaną inwestycję użytkować, co pozostaje poza obszarem zadań i kompetencji organów lokalizacyjnych. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, planowana inwestycja ma bez wątpienia charakter produkcyjny, o czym świadczy jej charakterystyka oraz położenie, natomiast każdy właściciel lasu, będący także osobą fizyczną, ma tę produkcję prowadzić zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasu oraz pod nadzorem organów administracji publicznej. Tym samym, inwestycja ta jest inwestycją uprzywilejowaną w rozumieniu ustawy i nie dotyczą jej obostrzenia związane z tzw. "dobrym sąsiedztwem". W opinii pełnomocnika skarżącej, organy lokalizacyjne nie uwzględniły przywołanych okoliczności, błędnie natomiast oparły się na pozaprawnej analizie ekonomicznej racjonalności planowanego przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Podstawą materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych a także zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 upzp. Oznacza to, że niespełnienie chociażby jednego ze wskazanych w tym przepisie warunków prowadzić musi do wydania w sprawie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Jednym z warunków jest to, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (art. 64 §1 pkt 4 upzp.). W pierwszym przypadku znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie (teren planowanej inwestycji nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 upzp), strona występująca o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może uzyskać pozytywną decyzję, jeśli teren, na którym ma być realizowana inwestycja w ogóle nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Chodzi więc o sytuacje, gdy żaden przepis obowiązujących ustaw nie przewiduje obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organy właściwe w sprawie ustalenia warunków zabudowy muszą więc zbadać czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Powyższej oceny należy dokonać z uwzględnieniem art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j. t. Dz. U. z 2004r. nr 121, poz. 1266 ze zm.). Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. A zatem, zmiana przeznaczenia wszystkich gruntów leśnych na cele nieleśne wymaga zgody właściwego organu i to niezależnie od powierzchni obszaru gruntu projektowanego do zmiany przeznaczenia i formy własności. Zmiana przeznaczenia gruntu leśnego może jednak nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (zob. uchwała NSA z dnia 29.11.2010r., sygn. akt II SA 1/10). Jak słusznie zatem zauważył organ odwoławczy, przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego wraz z garażem nie spełnia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja ma charakter produkcyjny nie znajduje potwierdzenia w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z wniosku, inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego opisanego jako leśniczówka wraz z budynkiem przeznaczonym na przechowywanie maszyn i narzędzi koniecznych do prowadzenia gospodarki leśnej oraz przechowywanie sadzonek na działce nr [...] obręb U. w rejonie ul. H. M. w P. Skarżący powołując na treść art. 61 ust. 2 upzp podnosi, że planowana inwestycja ma charakter produkcyjny. Zwrócić należy uwagę, że planowana inwestycja położona jest na terenie uznanym z mocy prawa za ochronny na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. nr 11, poz. 79). Ochronny charakter lasu, na terenie którego skarżąca planuje inwestycję, utrzymany został na podstawie art. 77 ustawy z dnia 28.09.1991r. o lasach (j. t. z 2011r. Dz. U. nr 12, poz. 59). Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.), w lasach ochronnych mogą być wznoszone budynki i budowle służące gospodarce leśnej, obronności lub bezpieczeństwu państwa, oznakowaniu nawigacyjnemu, geodezyjnemu, ochronie zdrowia oraz urządzenia służące turystyce. Z przepisów art. 3 ust. 2 ustawy o lasach oraz z art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, iż na terenie objętym wnioskiem dopuszczalne jest zlokalizowanie budynków i budowli służących "gospodarce leśnej". Pojęcie "gospodarka leśna" oznacza, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o lasach, działalność leśną w zakresie urządzenia, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nie przerobionym. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z §1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk w Służbie Leśnej, na których zatrudnionym pracownikom przysługuje bezpłatne mieszkanie albo równoważnik pieniężny, oraz sposobu i trybu przyznawania i zwalniania tych mieszkań, a także ustalania i wypłaty równoważnika pieniężnego (Dz.U. nr 221, poz. 1751) wydanego na podstawie art. 46 ust. 4 ustawy o lasach, bezpłatne mieszkanie przysługuje pracownikowi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe zaliczanemu do Służby Leśnej, zatrudnionemu na stanowisku nadleśniczego albo leśniczego. Z powyższych przepisów wynika, że przez budynki służące "gospodarce leśnej" należy również rozumieć budynki mieszkalne dla osób, których obowiązki wymagają stałej obecności w miejscu wykonywania ich zadań służbowych związanych z gospodarką leśną. Dotyczy to jednak tylko mieszkań funkcyjnych wraz z budynkami gospodarczymi położonych w miejscu wykonywania pracy przez uprawnione osoby zatrudnione w konkretnym nadleśnictwie . Projektowana zabudowa nie spełnia powyższych wymogów i nie pozostaje w związku z celami określonymi w art. 1 ustawy o lasach, gdyż po pierwsze przedmiotowy las nie stanowi własności Skarbu Państwa, w związku z czym nie mają w sprawie zastosowania przepisy powołanego wyżej rozporządzenia. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach, starosta (prezydent miasta) sprawuje nadzór nad lasami niestanowiącymi własności Skarbu Państwa. W lasach nie stanowiących własności Skarbu Państwa gospodarkę leśną prowadzi się na podstawie uproszczonego planu urządzania lasu (art. 7 ust. 1 ustawy o lasach), który w przypadku lasów ochronnych nastawiony jest na trwałość utrzymania i powszechną ich ochronę. Powyższe wyklucza budowę budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym na terenie lasu posiadającego status lasu ochronnego. Jego powierzchnia (4,99 ha) oraz ochronny charakter nie uzasadnia uznania budowy budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczym za służące gospodarce leśnej. Projektowana budowa na terenie lasu, w dodatku objętego szczególną ochroną, pozostaje w wyraźnej sprzeczności m.in. z dyrektywą ustawową wyrażoną w art. 6 pkt 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ustawy o lasach (zob. wyrok NSA z dnia 3 marca 1999r. sygn. akt IV SA 1960/98, LEX nr 47290). Skoro więc budowa budynku objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu będącym obszarem leśnym nie została ujęta w postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym można zmienić przeznaczenie gruntu leśnego i nie mieściła się w pojęciu budynków związanych z gospodarką leśną, to nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, iż zaskarżone decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie na ruszają prawa. W związku z czym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.