I OZ 48/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata S. M. na postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 445/11 przyznające wynagrodzenie adwokatowi S. M. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi I. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: uchylić postanowienie zawarte w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 445/11 i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Postanowieniem zawartym w pkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 445/11, przyznano adwokatowi S. M. kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi I. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Jako podstawę prawną Sąd wskazał art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz § 2 ust. 2 i 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Na to postanowienie zażalenie złożył adwokat S. M. podnosząc, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, zatem Sąd błędnie naliczył kwotę należnego mu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Pełnomocnik wskazał, że opłatę adiacencką organy ustaliły na kwotę 3.025,25 zł, co oznacza, że podstawą do obliczenia wynagrodzenia w niniejszej sprawie powinien być § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, a nie lit. c – jak wskazał Sąd. Zdaniem pełnomocnika skarżących oznacza to, że należne mu wynagrodzenie liczone od kwoty 3.025,25 zł wynosi 600 zł. Dalej adwokat wskazał, że skoro z jego pomocy prawnej z urzędu korzystało oboje skarżących z osobna, to stawka jego wynagrodzenia powinna być dwukrotnie powiększona, zatem wynosi 1.200 zł, powiększona o podatek VAT, stanowi kwotę 1.476,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W § 18 tego rozporządzenia określone zostały stawki wynagrodzenia pełnomocnika działającego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest opłata adiacencka naliczona w kwocie 3.025,25 zł, a zatem należność pieniężna, toteż wysokość wynagrodzenia, na co zasadnie powołał się pełnomocnik skarżących, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a, powinna być obliczona na podstawie § 6 powołanego rozporządzenia. Nie można natomiast zgodzić się z pełnomocnikiem skarżących, że opłata naliczona we wskazany wyżej sposób powinna być pomnożona dwukrotnie z tego powodu, że pełnomocnik reprezentował obydwoje skarżących. Jak bowiem wynika z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 445/11, skarżącym I. P. i S. P. przyznano prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu, a Okręgowa Rada Adwokacka w Bydgoszczy w sprawie ze skargi I. i S. P. przyznała to prawo przez ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata S. M. Zatem, jak z powyższego wynika, nie jest tak, jak twierdzi pełnomocnik skarżących, że reprezentował każdego ze skarżących oddzielnie i że z tego tytułu należy mu się powiększone wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Skarga dotyczyła bowiem decyzji administracyjnej, którą skarżący zaskarżyli mając wspólny interes prawny i do tej konkretnej sprawy został im przyznany adwokat z urzędu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.