II SA/Wa 430/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R., Z. R., G. R. i L. R. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego, uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania postanawia 1. odrzucić skargę A. R., G. R. i L. R., 2. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie skargi Z. R. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 368 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. nr [...] z dnia [...] września 2010 r. zobowiązującej A. R., Z. R., L. R. i G. R. do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. [...], uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna do dnia zwolnienia lokalu. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem postępowania był lokal nr [...] położony przy ul. [...] w W. Tytuł prawny do lokalu przysługiwał Z. R. jako [...], na podstawie umowy najmu nr [...] z dnia [...] marca 1988 r., zawartej na czas trwania stosunku pracy. Natomiast w dniu [...] lutego 2002 r. ustał stosunek pracy pomiędzy Z. R. a [...]. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. R., Z. R., G. R. i L. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W imieniu skarżących: Z. R., G. R. oraz L. R. występowała ich pełnomocnik – A. R. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2011 r. skarżący: A. R., G. R. oraz L. R. zostali wezwani do uiszczenia wpisu od wyżej wskazanej skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi ww. skarżących. Jednocześnie Sąd nie wezwał Z. R. do uiszczenia wpisu od skargi, gdyż zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Wezwanie do uiszczenia wpisu, zawierające pouczenie co do środków zaskarżenia oraz rygoru jego niewykonania we wskazanym terminie, zostało doręczone stronie skarżącej oraz pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 maja 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach sprawy, k.19 i 20). W piśmie z dnia 19 maja 2011 r. A. R. oświadczyła, że cofa skargę w niniejszej sprawie w imieniu własnym oraz w imieniu Z. R., L. R. i G. R. Do dnia dzisiejszego należny wpis od przedmiotowej skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Powyższe oznacza, że jeśli strona cofnie skargę przed uiszczeniem należnego wpisu, sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi lecz ją odrzuca w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87. OSP z 1990 r. nr 4, poz. 207). Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie pomimo prawidłowego wezwania i upływu wyznaczonego terminu nie uiszczono należnego wpisu sądowego od skargi A. R., G. R. i L. R., co stanowi obligatoryjną przesłankę do odrzucenia skargi przez Sąd. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. Odnosząc się natomiast do skargi Z. R. w niniejszej sprawie, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi, postępowanie sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy). Skoro pismem z dnia 19 maja 2011 r. Z. R. cofnął skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], a w ocenie Sądu, cofnięcie skargi jest dopuszczalne i skuteczne, bowiem nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, to postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Z. R. winno ulec umorzeniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt. 2 sentencji postanowienia.