II OSK 2499/11

Dnia 12 kwietnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia del. NSA Jerzy Stankowski sędzia NSA Jolanta Rudnicka /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Op 259/11 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 259/11 oddalił skargę A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie M. W. wraz z synem J. W. oraz M. W. wszczęte zostało z wniosku A. K., będącego właścicielem lokalu mieszkalnego w R. nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Burmistrz G. odmówił wymeldowania M. W. wraz z synem J. W. oraz M. W. z miejsca pobytu stałego w miejscowości R. nr [...]. Na skutek odwołania wniesionego przez A. K., W. [...]w dniu [...] września 2010 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, zalecając przesłuchanie wszystkich świadków. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Burmistrz G. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] odmówił wymeldowania M. W. z synem J. W. oraz M. W. z miejsca pobytu stałego w miejscowości R. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na dowody zgromadzone w postępowaniu wyjaśniającym. Powołując się na zeznania oraz oświadczenia stron, a także dowody z przesłuchania świadków w zakresie dokonanych ustaleń wskazał, że nieruchomość w R. nr [...] jest własnością A. K. od 2009 r., a M. W. wraz z dziećmi jest zameldowana pod wskazanym adresem od 1998 r. W odniesieniu do zeznań A. K. organ zaznaczył, iż podał on, że zamieszkiwał wspólnie z M. W. przez jakiś czas, jednakże opuściła ona mieszkanie dobrowolnie, zabierając ze sobą rzeczy osobiste i część mebli. Wymienił zamki w drzwiach lokalu po opuszczeniu mieszkania przez wnioskowanych do wymeldowania. M. W., według jego informacji, najprawdopodobniej przebywa wraz z synem za granicą, a M. W. - u dziadków. Jak podał, nie utrzymuje on jednak kontaktu z rodziną W.. Powołując zeznania M. W. organ wskazał, że w przedmiotowym lokalu mieszka od 12 lat, a A. K., który był jej konkubentem, wprowadził się do niego około 3 lata temu. Co do okoliczności nabycia własności mieszkania przez A.K. wyjaśniła, że stał się on jego właścicielem ponieważ w chwili zakupu lokalu był zatrudniony i otrzymał kredyt z banku. Gdy został zwolniony z pracy to ona jednak wyjechała za granicę w celach zarobkowych i do listopada 2009 r. regulowała spłatę kredytu i wszelkie rachunki. Jak podała, przestała spłacać kredyt i opłacać rachunki bowiem nie chciała utrzymywać A. K.. Następnie pod wpływem szantażu i z powodu dewastacji mieszkania przez A. K., w którym kapitalny remont przeprowadziła jeszcze przed jego wprowadzeniem się, zabrała z mieszkania swoje rzeczy i część mebli. W wyniku wymiany zamków w drzwiach przez A. K., nie mogła wraz z dziećmi wejść do mieszkania. Oświadczyła, że nie podejmowała dotychczas żadnych środków prawnych umożliwiających jej zamieszkanie w spornym lokalu, jednakże miejsca pobytu stałego nie opuściła trwale i zamierza do niego powrócić wraz z dziećmi. Dostarczyła też zaświadczenie potwierdzające, że jest zatrudniona w Danii. Brak dostępu do mieszkania potwierdziła również M. W., która oświadczyła, że nie opuściła trwale miejsca pobytu stałego, a swoje rzeczy osobiste oraz łóżko i biurko zabrała z mieszkania z tego powodu, ze studiuje w J.. W toku dalszego postępowania M. W. poinformowała ponadto, że obecnie studiuje we W., na dowód czego przedłożyła zaświadczenie z Politechniki W.. Wyjaśniła też, że zależy jej na powrocie do mieszkania, jednakże nie może skontaktować się z A. K., nie podejmowała też środków prawnych umożliwiających jej powrót do mieszkania. Organ powołał się w uzasadnieniu decyzji także na zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania w osobach T.. R. (ojca M. W.), J. Z., I. Z., T. J. i S. C., którzy potwierdzili zeznania M. W. dotyczące jej zamieszkiwania w R., a także przeprowadzenia remontu mieszkania. Odnosząc ustalone w toku postępowania okoliczności faktyczne do stanu prawnego Burmistrz G. uznał, powołując się na regulację art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), że brak jest przesłanek uzasadniających wymeldowanie M. W., J. W. i M. W.. Według oceny organu dowody zgromadzone w sprawie świadczą o tym, że rodzina W. nie zamierza definitywnie opuścić miejsca pobytu stałego i wyraża wolę powrotu do niego. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dokonując oceny charakteru opuszczenia mieszkania przez M. W. wraz z dziećmi, organ powołał okoliczności ujawnione w toku postępowania wyjaśniającego w związku z przeprowadzeniem dowodów z zeznań stron i świadków oraz wskazane w oświadczeniach stron, które organ pierwszej instancji przywołał w swej decyzji i które stanowiły podstawę dokonanej oceny. Ponadto wskazał, że na podstawie zbioru meldunkowego ustalono, iż M. W. posiadała zameldowanie na pobyt czasowy: w okresie od 20 kwietnia 2010 r. do 26 października 2010 r. w M. [...], a od 26 października 2010 r. do 30 czerwca 2011 r. we W. przy ul. [...] . M. W. wraz z małoletnim synem J. nie posiada natomiast zameldowania na pobyt czasowy i nie zgłosiła wyjazdu za granicę. W oparciu o ustalone okoliczności, dokonując oceny w zakresie zaistnienia przesłanek do wymeldowania M. W. wraz z synem organ przyjął, że niewykonanie obowiązku zgłoszenia wyjazdu za granicę, o którym mowa w art. 15 ust. 3 ustawy, nie ma żadnego wpływu na ustalenie przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy, bowiem wyjazd za granicę nie jest równoznaczny z opuszczeniem miejsca pobytu stałego. Ponadto, w odniesieniu do dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego organ odwoławczy uznał, że na skutek wymiany zamków przez A. K. i uniemożliwienia stronie powrotu do mieszkania, nie było ono dobrowolne. M. W., w ocenie organu, nie opuściła natomiast miejsca pobytu stałego w sposób trwały, albowiem jej nieobecność w lokalu związana jest z faktem studiowania w innej miejscowości. Decyzja odwoławcza została przez A. K. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została po wyczerpującym zebraniu i wszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego stosownie do art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przeprowadzono obszerne postępowanie wyjaśniające, w szczególności poprzez przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków. Ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który był wystarczający do wydania decyzji. Ponadto merytoryczne stanowisko organu, poparte stosowną argumentacją, znajduje uzasadnienie w przepisach prawa. Sąd wskazał, że podstawę prawną wymeldowania osoby z pobytu stałego bez jej wyraźnego oświadczenia woli o dokonaniu wymeldowania stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stosownie do powołanej regulacji jedyną przesłanką wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca, w którym była zameldowana na pobyt stały. Sąd pierwszej instancji przypomniał, że w orzecznictwie sądowym utrwalony został pogląd, że przesłanka ta zostaje spełniona jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Przywołując treść art. 6 ust. 1 wskazanej ustawy, Sąd wywiódł, że uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Ponadto Sąd wskazał, że uwzględniając zarówno elementy przedmiotowe jak i podmiotowe określone w art. 6 ustawy, przyjąć należy, iż stanowiące hipotezę przepisu art. 15 ust. 2 ustawy "opuszczenie miejsca pobytu stałego", nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym, niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma natomiast to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Sąd stwierdził, że prawidłowo zaskarżoną decyzją organ orzekł o odmowie wymeldowania M. W. wraz z synem J. W. oraz M. W. z pobytu stałego w miejscowości R.. Wskazał ponadto, że ze zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym materiału dowodowego wynika, iż wnioskowane do wymeldowania osoby nie opuściły miejsca pobytu stałego w sposób uzasadniający ich wymeldowanie. W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez organ potwierdzają, że M. W. związana jest z miejscem pobytu stałego. Jednocześnie też zgromadzony materiał dowodowy nie ujawnia okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczeń złożonych przez nią osobiście przed organem. Sąd podkreślił, że samo przebywanie przez M. W. poza granicami kraju nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Ponadto, z jej zeznań wynika, że nie zamierza osiedlić się za granicą na stałe i że cały czas wykazuje wolę powrotu do kraju i przedmiotowego lokalu. Potwierdza to zatem, że nie doszło do opuszczenia przedmiotowego lokalu w sposób trwały. Sąd podzielił ponadto ustalenia organu co do uznania, że przesłanka dokonania wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy nie zaistniała również w odniesieniu do M. W.. Jak ustalono, niewątpliwym jest, że nieprzerwanie w okresie od 20 kwietnia 2010 r. do 30 czerwca 2011 r. była ona dwukrotnie zameldowana na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące w innym miejscu niż miejsce jej pobytu stałego. Okolicznością uzasadniającą to zameldowanie był pobyt w innej miejscowości w związku z kształceniem. Na potwierdzenie okoliczności pobierania nauki w toku postępowania strona przedłożyła zaświadczenie z uczelni, na której studiuje. Sąd podniósł, że posiadanie przez M. W. zameldowania na pobyt czasowy w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wyłączało zatem uznanie, iż zaistniały co do niej przesłanki dokonania wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy. Skoro bowiem organ dokonujący zameldowania na pobyt czasowy uznał, że M. W. spełniła warunki do takiego zameldowania, to organ orzekający w niniejszej sprawie nie mógł podważać czasowego charakteru jej pobytu poza miejscem zameldowania na pobyt stały. Jednocześnie też, z uwagi na jej czasowy pobyt w innym miejscu, brak było podstaw do uznania, że opuściła miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W świetle wskazanej okoliczności nieobecność M . W. w miejscu pobytu stałego była bowiem uzasadniona i nie nosiła znamion zamiaru stałego opuszczenia lokalu mieszkalnego. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł reprezentowany przez pełnomocnika A. K., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: 1) obrazę przepisów prawa procesowego polegającą na naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) i art. 3 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit.c oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), mającą istotny wpływ na wynik sprawy, polegającą na braku należytej oceny stanu faktycznego i nieuzasadnionym przyjęciu za słuszne błędnych ustaleń organu, że: a) adresem stałego pobytu M. W. wraz z małoletnim J. W. oraz M. W. jest miejscowość R. nr [...], b) nie zaszły przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu M. W. wraz z synem J. W. oraz M. W. z miejsca pobytu stałego w miejscowości R. nr [...]. 2) obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji przepisów: a) art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez przyjęcie, że adresem stałego pobytu M. W. wraz z małoletnim J. W. oraz M. W. jest miejscowość R. nr [...], b) art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu M. W. wraz z synem J. W. oraz M. W. z miejsca pobytu stałego w miejscowości R. nr [...], c) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego niezastosowanie w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że twierdzenia M. W. i M. W. na temat chęci powrotu do lokalu pozostają w sprzeczności z obiektywnym stanem faktycznym, tj. sytuacją osobistą stron postępowania, miejscem pracy, nauki, sukcesywnym wywożeniem wszystkich przedmiotów z lokalu. Tym samym błędna jest ocena Sądu dotycząca możliwości i zamiaru powrotu do przedmiotowego lokalu osób, których dotyczy wymeldowanie, w celu zamieszkania w nim. Oparcie rozstrzygnięcia w sprawie jedynie na złożonych przez strony postępowania oświadczeniach o chęci powrotu do lokalu skarżącego stanowi naruszenie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także przepisów k.p.a. dotyczących prawidłowości oceny dowodów dokonywanej przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. t.j. 2012, poz.270), powoływanej dalej, jako "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, powoływanej dalej, jako " p.u.s.a.", art. 3 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. zmierzały do wykazania, że Sąd pierwszej instancji nienależycie ocenił zebrany materiał dowodowy i uznał za słuszne błędne ustalenia stanu faktycznego co do przesłanek wydania decyzji o odmowie wymeldowania i adresu stałego pobytu uczestników postępowania. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, zauważyć należy, że art. 1 p.u.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, która określa funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzut naruszenia powołanego przepisu mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż zgodność z prawem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Art. 3 § 2 p.p.s.a. określa kognicję sądu administracyjnego oraz nakazuje mu stosować przewidziane w ustawie środki, nie wskazując ani tych środków, ani przesłanek ich stosowania. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli działalności administracji publicznej, została ona przeprowadza pod względem zgodności z prawem. Nieprawidłowa - zdaniem autora skargi kasacyjnej – ocena legalności prowadzonego przez organ postępowania, a w konsekwencji uznanie, że nie zachodziły podstawy do wymeldowania uczestników, nie może zatem uzasadniać naruszenia powołanych przepisów. W odniesieniu do zarzutu nienależytej kontroli przez Sąd I instancji materiału dowodowego zebranego w sprawie zauważyć należy, że Sąd ten analizował zeznania świadków przesłuchanych w sprawie oraz wyjaśnienia złożone przez strony postępowania i z zeznań tych wywiódł stosowne wnioski. Analiza ta stanowi o dokonaniu przez Sąd I instancji pełnej kontroli materiału dowodowego zebranego przez organ administracji. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie oparł treści rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniach M. W. i M. W. o zamiarze ulokowania swego centrum życiowego w przedmiotowym lokalu. Sąd bowiem wziął pod uwagę zeznania świadków T. J., I. Z., D. B. – sąsiadów, a także wyjaśnienia złożone przez strony postępowania. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi tego przepisu. Zaskarżonemu wyrokowi nie można także skutecznie przypisać naruszenia przepisów prawa materialnego. W ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie precyzując formy naruszenia (błędna wykładnia, czy niewłaściwe zastosowanie). Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej i przytoczonych w niej orzeczeń sądów administracyjnych wynika, że nie chodzi o błędną wykładnię wskazanych przepisów, lecz o ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Kluczowym zagadnieniem w sprawie jest dokonanie oceny rozstrzygnięcia Sądu I instancji odnośnie braku przesłanek do wymeldowania M. W., M. W. oraz J. W. z lokalu nabytego przez skarżącego. Stosownie do art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w brzmieniu tego przepisu w dacie wydania decyzji i zaskarżonego wyroku, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji dla zaistnienia przesłanki " opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar związania się z tym innym miejscem i urządzenia w nim trwałego centrum życiowego. Postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania wymaga nie tylko ustalenia, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego, ale także zbadania trwałości i dobrowolności zamiaru jego opuszczenia. Słusznie też zauważył Sąd I instancji, że wymeldowanie nie będzie uzasadnione, gdy dana osoba opuściła lokal, lecz jedynie czasowo z zamiarem powrotu. Nie stanowi przesłanki wymeldowania czasowe opuszczenie miejsca pobytu w celu podjęcia pracy zarobkowej za granicą, lecz z zamiarem powrotu do lokalu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że M. W. wielokrotnie od kilkunastu lat wyjeżdżała w celach zarobkowych zagranicę, lecz wracała do przedmiotowego lokalu, poczyniła nakłady na remont tego lokalu, ponosiła opłaty związane z eksploatacją mieszkania i spłatą kredytu, jaki zaciągnął A. K.. Ponadto na czas nieobecności w lokalu upoważniła sąsiadkę D. B. do odbioru korespondencji, co potwierdziła świadek I. Z.. Okoliczność przeprowadzania przez M. W. remontu mieszkania, wymiany okien potwierdzili świadkowie T. J. i Ja. Z.. M. W. wraz z synem J. i córką M. próbowali dostać się do mieszkania w dniu 15 maja 2010 r., lecz nie mieli kluczy, gdyż A. K. wymienił zamki w drzwiach (zeznania świadka J. Z., D. B.). O podjęciu próby wejścia do lokalu i zamiarze zamieszkania w nim M. W. wraz z dziećmi zeznała świadek D. B.. W tych okolicznościach należy zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną, że nie zachodzi przesłanka trwałego opuszczenia lokalu przez M. W.. Nie ma też podstaw, aby nie dać wiary oświadczeniu M. W., która aktualnie mieszka w akademiku w związku z podjęciem studiów, lecz podejmowała próby wejścia do lokalu i nawiązania kontaktu z A. K., odbiera korespondencję od D. B. i wyraża wolę powrotu do lokalu. Słusznie podkreślił Sąd I instancji, że wyjazd za granicę w celach zarobkowych nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego, chyba że w toku postępowania wyjaśniającego wykazane zostało w sposób niebudzący wątpliwości, że nastąpiła zmiana centrum życiowego. Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzenia skarżącego, że M. W. nie zamierza powrócić do kraju, a jej oświadczenia mają charakter odwetowy stanowią polemikę z zeznaniami świadków i wyjaśnieniami uczestników postępowania, lecz nie znajdują poparcia w zebranym materiale dowodowym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.