III SA/Wa 2330/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant specjalista Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. sprawy ze skargi I. spółka z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier oddala skargę Skarżąca – I. sp. z o.o. w W., 26 lutego 2010 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od gier. Przedstawiła następujący stan faktyczny: 3 listopada 2009 r. Skarżąca wystąpiła do Izby Celnej w W. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na urządzenie loterii audioteksowej "BMW od Orange Druga Edycja" w terminie od 26 grudnia 2009 r. do 4 kwietnia 2010 r. Na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), Dyrektor Izby Celnej w W. [...] grudnia 2009 r. wydał decyzję zezwalającą Skarżącej na urządzenie tej loterii. W dniu 28 grudnia 2009 r. Skarżąca poinformowała Wydział Podatku Akcyzowego i Gier Izby Celnej w W. o rozpoczęciu loterii audioteksowej. Tym samym wydanie decyzji oraz rozpoczęcie loterii nastąpiło w czasie, gdy obowiązywały przepisy ww. ustawy, które nie nakładały na Skarżącą obowiązku podatkowego z tytułu przeprowadzanej loterii audiotekstowej. Skarżąca zadała pytanie, czy uzyskując decyzję zezwalającą na przeprowadzenie loterii audioteksowej, a także rozpoczynając tę loterię przed wejściem w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), podlega obowiązkowi podatkowemu wynikającemu z art. 71 ust. 4 i nn. tej ustawy? Zdaniem Skarżącej, ponieważ decyzja zezwalająca na przeprowadzenie loterii audioteksowej oraz rozpoczęcie loterii miały miejsce pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, Skarżącą obowiązują przepisy tej ustawy, które nie nakładały obowiązku podatkowego na podmioty organizujące loterie audioteksowe. Wniosek ten Skarżąca oparła na treści art. 117 ustawy o grach hazardowych, stanowiącego o dalszym obowiązywaniu decyzji wydanych na podstawie poprzedniej ustawy i tym samym uznaniu obowiązywania jej zasad względem tych decyzji, W interpretacji indywidualnej z [...] czerwca 2010 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Powołując się na obowiązujące do 31 grudnia 2009 r. przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. art. 40 ust. 1-4 (obowiązek podatkowy w podatku od gier), art. 2 ust. 1 pkt 9 i 10 (loterie promocyjne i audiotekstowe) Minister Finansów wyjaśnił, że do tego dnia loterie audioteksowe korzystały ze zwolnienia z podatku od gier. Natomiast od momentu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, tj. od 1 stycznia 2010 r., urządzanie gier audioteksowych (zdefiniowanych w art. 2 pkt 11) nie korzysta już ze zwolnienia od podatku od gier i na podstawie przepisów tej ustawy, tj. art. 71 ust. 1 (podatnik) i ust. 2 pkt 1 (przedmiot opodatkowania) oraz art. 74 pkt 4 (stawka), podlega opodatkowaniu według 25% stawki podatku. Zdaniem Organu z art. 117 ustawy o grach hazardowych wynika, iż podmiot, który uzyskał zezwolenie przed dniem jej wejścia w życie nie musi ubiegać się o nowe zezwolenie lub też dokonywać zmian w już posiadanym zezwoleniu, ponieważ zachowuje ono ważność do czasu wygaśnięcia. Ważność do czasu ich wygaśnięcia zachowały również zatwierdzone regulaminy gier i zakładów wzajemnych. Minister Finansów wyjaśnił, że zezwolenie jest to uprawnienie do wykonywania oznaczonej działalności w sposób i na warunkach przewidzianych przepisami prawa. Zezwolenie na urządzanie i prowadzenie gier nie określa zasad opodatkowania danej gry podatkiem od gier. Są one bowiem uregulowane przepisami ustawy. Zezwolenia wydane przed 1 stycznia 2010 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych, nie określają, że przepisy w zakresie podatku od gier obowiązujące w dniu wydania zezwolenia zachowują moc obowiązującą i mają zastosowanie w stosunku do danego podmiotu do czasu wygaśnięcia zezwolenia. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów przejściowych regulujących kwestię opodatkowania loterii audioteksowych rozpoczętych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a kontynuowanych w trakcie obowiązywania nowej ustawy. Ma to ten skutek, że urządzanie loterii audioteksowych do 31 grudnia 2009 r. korzystało ze zwolnienia od podatku od gier, natomiast urządzanie loterii audioteksowych po 1 stycznia 2010 r., tzn. wykonywanie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od gier po tej dacie, powoduje obowiązek rozliczenia podatku według przepisów obowiązujących w dniu wykonania czynności. Minister Finansów stwierdził zatem, że Skarżąca mogła korzystać ze zwolnienia z podatku od gier, ale tylko do 31 grudnia 2009 r. Od 1 stycznia 2010 r., jako że przepisy zwalniające z podatku od gier loterii audioteksowych utraciły moc obowiązującą i urządzanie loterii audioteksowej nie korzysta już ze zwolnienia, a nie wprowadzono żadnych przepisów przejściowych warunkujących zwolnienie od tego podatku po wejściu w życie nowych uregulowań, Skarżąca zobowiązana jest do zastosowania regulacji obowiązujących po 1 stycznia 2010 r. Oznacza to, że przychód uzyskiwany z loterii audiotekstowej od 1 stycznia 2010 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od gier, według zasad przewidzianych w rozdziale 7 ustawy o grach hazardowych. Pismem z 20 maja 2010 r. Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie z 25 czerwca 2010 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu ustawy o grach hazardowych oraz niezastosowaniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 14a Ordynacji podatkowej polegające na tym, że Minister Finansów nie uwzględnił orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego praw nabytych [zgodnie ze sprostowaniem na rozprawie – wyjaśnienie Sądu]. Ponadto na rozprawie pełnomocnik Skarżącej zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji RP, zasady praw nabytych, zasady zaufania do państwa i prawa, zasady ochrony interesów w toku oraz zasady swobody działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że do 31 grudnia 2009 r. loterie audiotekstowe nie podlegały opodatkowaniu, co Organ określił jako zwolnienie od podatku. Przyznała, że zgodnie z art. 71 ust.1 i 2 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, od 1 stycznia 2010 r. urządzanie gier audioteksowych podlega opodatkowaniu podatkiem od gier. Z treści art. 117 ustawy o grach hazardowych Skarżąca wywiodła, że do loterii rozpoczętej na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy stosować przepisy tej ustawy. W przeciwnym razie doszłoby do naruszenia wyrażonej w Konstytucji RP zasady praw nabytych, której rolę i znaczenie podkreślał Trybunał Konstytucyjny. Zarzuciła, iż okoliczności tej Minister Finansów nie wziął pod uwagę. W ocenie Skarżącej pomimo, że w ustawie o grach hazardowych nie określono stosowanych przepisów przejściowych, uznać należało, iż loterie audiotekstowe rozpoczęte przed 1 stycznia 2010 r. nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od gier na podstawie tej ustawy, która w momencie rozpoczęcia loterii nie obowiązywała. Skarżąca nie mogła bowiem przewidzieć skutków finansowych nałożonych po dniu rozpoczęcia loterii wskutek następnie uchwalonego aktu prawnego. Jednym z warunków uzyskania zezwolenia na urządzenie loterii jest dokładne sprecyzowanie wartości nagród, która to wartość i zasady przeprowadzania loterii ulegają zmianie w przypadku obciążenia podatnika ciężarem ekonomicznym w postaci podatku od gier w wysokości 25%. Zdaniem Skarżącej, przychody osiągnięte z loterii organizowanej przez nią na podstawie zezwolenia wydanego 24 grudnia 2009 r. według ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od gier w całości, tj. od przychodów osiągniętych w ramach tej loterii. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. W piśmie procesowym z 19 lipca 2011 r. Skarżąca podtrzymała wniosek skargi i przedstawioną w niej argumentację. Ponadto zarzuciła naruszenie: - art. 2 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 129 ust. 1 i art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych przez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady sprawiedliwości społecznej w zakresie, w jakim narusza zasadę ochrony praw nabytych oraz zasadę zaufania do państwa i prawa; – art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 129 ust. 1 i art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w wyniku naruszenia zasady równości wobec prawa, w tym zasady równego traktowania przez władze publiczne; – art. 20 i art. 22 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 129 ust. 1 i art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wskutek naruszenia zasady wolności działalności gospodarczej; – art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przejawiające się naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz brakiem zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponadto Skarżąca wniosła o rozważenie wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich ("TSUE") z pytaniem prawnym, czy art. 71-77 ustawy o grach hazardowych nakładając 25% stawkę podatku od gier na loterie audioteksowe uniemożliwiając podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą kontynuowanie przedsięwzięć podjętych przed 1 stycznia 2010 r. narusza art. 2 Konstytucji oraz czy art. 71-77 ustawy o grach hazardowych poprzez nałożenie podatku od gier na loterie audioteksowe, na które wydano zezwolenie na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęły realizację wieloletnich przedsięwzięć gospodarczych. Zdaniem Skarżącej wydanie "skarżonej decyzji" jest powszechnie oceniane jako naruszające Konstytucję RP i prawo unijne m.in. z uwagi na niezgłoszenie do notyfikacji zawartych w niej przepisów technicznych. W sprawie dotyczącej Grecji, Komisja Europejska i TSUE w podobnym stanie faktycznym, zakwestionowały greckie ustawodawstwo, nakazując zapłatę wysokich kar. Naruszenie przez ustawę o grach hazardowych zasad, wyrażonych w art. 2, art. 20, art. 22 i art. 32 Konstytucji RP wynika z pośpiechu towarzyszącego uchwalaniu tej ustawy, potwierdzając polityczny wymiar prac legislacyjnych i dowodzi realizacji populistycznych haseł po wybuchu tzw. "afery hazardowej". W opinii Skarżącej głównym powodem uchwalenia tej ustawy było zwiększenie ochrony społeczeństwa przed negatywnymi skutkami gier hazardowych. W procesie legislacyjnym nie przeprowadzono żadnych obiektywnych badań w tym zakresie, pod pozorem ważnego interesu publicznego, naruszono w stosunku do podmiotów, które uzyskały koncesję na prowadzenie działalności hazardowej, konstytucyjne prawo wolności gospodarczej. Gwałtowny i nieuzasadniony wzrost podatku od gier w rzeczywistości miał na celu doprowadzenie do upadku działających legalnie przedsiębiorstw, co wynika m.in. z opinii, w której Najwyższa Izba Kontroli negatywnie oceniła prace legislacyjne. Na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. Skarżąca wniosła również o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na pytanie prejudycjalne skierowane do TSUE przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 oraz pytanie prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania sądowego, postanowienie w tym przedmiocie wpisując do protokołu rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. I. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w zakresie podatku od gier. Zagadnieniem budzącym wątpliwości Skarżącej było opodatkowanie podatkiem od gier, na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, loterii audiotekstowej, na której przeprowadzenie Skarżąca uzyskała zezwolenie i której realizację rozpoczęła pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Skarżąca uważała, że przychody z tej loterii nie podlegają opodatkowaniu, ponieważ zezwolenie na jej prowadzenie zachowało moc do czasu jego wygaśnięcia w roku 2010. Zdaniem Ministra Finansów, z uwagi na brak przepisów przejściowych dotyczących opodatkowania loterii audiotekstowych oraz charakter zezwolenia na zorganizowanie takich loterii, od 1 stycznia 2010 r. przychody Skarżącej z powyższej loterii opodatkowane były podatkiem od gier. II. Nie ulega wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu stron okoliczność, że odmiennie niż to miało miejsce w okresie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych, od 1 stycznia 2010 r., kiedy to weszła w życie ustawa o grach hazardowych, przychody uzyskane z loterii audiotekstowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od gier. Jednoznacznie wynika to z treści art. 71 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania podatkiem od gier jest urządzanie gier hazardowych, z wyłączeniem loterii promocyjnych i pokera rozgrywanego w formie turnieju gry pokera. Definicję pojęcia "gry hazardowe" zawiera natomiast art. 4 ust 2. Są to gry losowe, zakłady wzajemne i gry na automatach, o których mowa w art. 2. Loterie audiotekstowe wskazane zostały w art. 2 pkt 11 ww. ustawy. Jakkolwiek zasadnie Skarżąca wskazała wadliwość użytego w zaskarżonej interpretacji sformułowania "zwolnienie od podatku" na określenie sytuacji, gdy działalność polegająca na urządzaniu loterii audiotekstowych nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od gier (art. 40 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych), uchybienie to nie miało żadnego znaczenia dla prawidłowości dokonanej przez Ministra Finansów oceny stanowiska Skarżącej. Z treści wniosku o wydanie interpretacji wynikało, że 24 grudnia 2009 r. Skarżąca uzyskała od Dyrektora Izby Celnej w W. zezwolenie na prowadzenie loterii audiotekstowej. Uzyskanie takiego zezwolenia wymagane było zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, stanowiącym że loterie fantowe, gry bingo fantowe, loterie promocyjne i loterie audioteksowe mogą być urządzane przez osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej na podstawie udzielonego zezwolenia. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż było to zezwolenie na przeprowadzenie określonej gry losowej. Zezwolenie to nie miało natomiast związku z opodatkowaniem takiej działalności podatkiem od gier. Zgodnie z art. 35 ust. 3a ustawy o grach i zakładach wzajemnych zezwolenie na urządzenie loterii promocyjnej oraz loterii audioteksowej obejmowało nazwę podmiotu urządzającego loterię; nazwę loterii, nazwiska osób zarządzających podmiotem urządzającym loterię; obszar, na którym loteria będzie urządzana; czas urządzania loterii oraz nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. W zezwoleniu nie ma zatem mowy o zasadach opodatkowania loterii. Prawidłowo Minister Finansów wyjaśnił, że zasady te określone zostały przepisami ustawy. Pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych Skarżąca jako organizator loterii audiotekstowej nie płaciła podatku od gier nie dlatego, że uzyskała zezwolenie na prowadzenie tej loterii, a dlatego, że konkretny przepis ww. ustawy – art. 40 ust. 4, wyłączał loterie audiotekstowe spod opodatkowania podatkiem od gier. Przepis art. 117 ustawy o grach hazardowych, wskazany przez Skarżącą na uzasadnienie jej stanowiska, w ust. 1 stanowi, że udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Zgodnie zaś z ust. 2, zatwierdzone przed dniem wejścia w życie ustawy regulaminy gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Znaczenie tego przepisu sprowadza się do tego, że po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych podmiot, który uzyskał zezwolenie na prowadzenie między innymi konkretnej loterii audiotekstowej, nie musi ponownie ubiegać się o zezwolenia dotyczące tej konkretnej loterii. W ten sposób ustawodawca zabezpieczył prawa organizatorów loterii, które nabyli oni na podstawie zezwoleń wydanych w oparciu o przepisy uchylonej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zważyć przy tym należało, że art. 117 ustawy o grach hazardowych nie stanowi, iż do loterii audiotekstowej oraz innych gier i zakładów, na które zezwolenia uzyskano pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zastosowanie mają przepisy tejże poprzednio obowiązującej ustawy. Przepis ten nie odnosi się również w żaden sposób do kwestii opodatkowania gier i zakładów wzajemnych. Sąd stwierdza zatem, że na podstawie zezwolenia uzyskanego w 2009 r. w oparciu o przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych, Skarżąca nie nabyła żadnych praw do korzystania ze zwolnienia podatkowego, czy też do "niepodlegania" opodatkowaniu. Ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie zawierała żadnych gwarancji, że loterie audiotekstowe w przyszłości nie zostaną objęte podatkiem od gier. Jak zauważyła Skarżąca, ustawa ta nie przewidywała również "zwolnienia" loterii audiotekstowych z podatku od gier, do którego prawo mogła była ona nabyć. W wyroku z 27 lutego 2002 r. sygn. akt K 47/01 (OTK-A 2002/1/6) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że bez pozytywnej podstawy prawnej, zawartej w ustawie, nie może powstać (być respektowane) prawo do osiągania dochodów w sposób nie podlegający opodatkowaniu, swoiste "prawo do zwolnienia podatkowego", skoro zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy obywatel obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w tym przytoczone przez Skarżącą, wskazuje i to, że zmienność prawa jest elementem, z którym jego adresaci winni się liczyć. W wyroku z 25 listopada 1997 r. sygn. akt K 26/97 (OTK 1997/5-6/64) Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że ochrona praw nabytych występuje w sytuacjach, gdy przepisy prawa wyznaczały pewien horyzont czasowy dla zaplanowania i przeprowadzenia określonego przedsięwzięcia finansowego czy gospodarczego, nie można zmieniać takich "reguł gry" przed upływem okresu czy terminu, który przewidział sam ustawodawca. Unormowań odpowiadających powyższym cechom, dotyczących podatku od gier z tytułu loterii audiotekstowych, ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie zawierała. Wprowadzenie opodatkowania określonych rodzajów działalności jest uprawnieniem ustawodawcy. Ustawa o grach hazardowych uchwalona 19 listopada 2009 r. opublikowana została w Dzienniku Ustaw z 30 listopada 2009 r., a weszła w życie dopiero 1 stycznia 2010 r. Przewidywała zatem stosowne vacatio legis. Rozpoczynając loterię audiotekstową 28 grudnia 2009 r. Skarżąca znała zasady opodatkowania tej loterii w roku 2010. Akceptacji stanowiska Skarżącej nie uzasadnia podniesiona przez nią okoliczność, że jednym z warunków uzyskania zezwolenia na urządzenie loterii jest dokładne sprecyzowanie wartości nagród, która to wartość i zasady przeprowadzania loterii ulegają zmianie w przypadku obciążenia podatnika ciężarem ekonomicznym w postaci podatku od gier w wysokości 25%. Zgodnie bowiem z art. 73 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, podstawę opodatkowania podatkiem od gier w loterii audioteksowej stanowi przychód organizatora loterii audioteksowej uzyskany z tej loterii. Podstawa opodatkowania nie ma zatem bezpośredniego związku z wysokością nagród. Zasadnie Minister Finansów przyjął, że opodatkowaniu podatkiem od gier będą podlegały przychody z opisanej we wniosku loterii audiotekstowej, uzyskane przez Skarżącą od 1 stycznia 2010 r. Jakkolwiek zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, obowiązek podatkowy w podatku od gier powstaje z dniem rozpoczęcia wykonywania działalności, w przypadku, gdy działalność ta została rozpoczęta wcześniej, zastosowanie znajdzie data wejścia tej ustawy w życie. Niedopuszczalne byłoby bowiem stosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych do przychodów uzyskanych przed tą datą. Zgodnie zaś z art. 75 ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, z wyłączeniem podatników w pokerze rozgrywanym w formie turnieju gry pokera, są obowiązani, bez wezwania, do składania właściwemu naczelnikowi urzędu celnego deklaracji podatkowych dla podatku od gier, według ustalonego wzoru, obliczania oraz wpłacania podatku od gier na rachunek właściwej izby celnej za okresy miesięczne, w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy rozliczenie. III. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że w rozpoznanej sprawie nietrafiony był zarzut naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona została w art. 191 Ordynacji podatkowej. Rozpoznana sprawa jest sprawą z zakresu interpretacji indywidualnych. Specyfika tej instytucji polega między innymi na tym, że w postępowaniu interpretacyjnym Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, nie gromadzi dowodów i nie czyni żadnych ustaleń faktycznych. Dokonuje interpretacji przepisów prawa na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku o wydanie interpretacji. Prowadzenie przez Ministra Finansów postępowania dowodowego w celu zweryfikowania twierdzeń wnioskodawcy w oparciu o materiały dowodowe jest wręcz niedopuszczalne. Okoliczność, że podstawą ocen w postępowaniu interpretacyjnym jest stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) opisane we wniosku o wydanie interpretacji, uniemożliwia skuteczne uzupełnienie tego opisu na późniejszych etapach postępowania. Uzupełnienie takie jest też niedopuszczalne w postępowaniu sądowym. Sąd, tak jak Minister Finansów, bierze pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji. Chybione były zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP w związku z art. 129 ust. 1 i art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Powyższe przepisy ustawy o grach hazardowych nie dotyczą bowiem loterii audiotekstowych, a tzw. "gier na automatach o niskich wygranych". Nie miały zatem zastosowania w rozpoznanej sprawie. Bez znaczenia są powody, dla których ustawa o grach hazardowych została uchwalona. Stała się ona obowiązującym aktem prawnym. Skarżąca nie wykazała wpływu pośpiesznego procesu legislacyjnego na regulacje w zakresie opodatkowania loterii audiotekstowych. Sąd wpływu takiego nie dostrzegł. Kwestia braku notyfikacji przepisów technicznych nie ma wpływu na opodatkowanie loterii audiotekstowych podatkiem od gier. Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 14a Ordynacji podatkowej, nakładającego na Ministra Finansów obowiązek dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, w szczególności poprzez jego interpretację z uwzględnieniem orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis ten dotyczy interpretacji ogólnych. Nie oznacza to wprawdzie, że orzecznictwo może być pomijane przy wydawaniu interpretacji indywidualnych, tym niemniej – jak już Sąd wskazał – na podstawie zezwolenia na zorganizowanie loterii audiotekstowej oraz ustawy o grach i zakładach wzajemnych Skarżąca nie nabyła żadnych praw w zakresie braku opodatkowania tej loterii podatkiem od gier. Ponieważ nie została naruszona zasada ochrony praw nabytych i interesów w toku, nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa. Sąd nie stwierdził też, aby opodatkowanie przychodów z loterii audiotekstowych w czymkolwiek naruszało zasadę swobody działalności gospodarczej. IV. Wskazane przez Skarżącą pytanie prejudycjalne skierowane do TSUE przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański (sygn. akt III SA/Wa 352/10) nie dotyczy opodatkowania loterii audiotekstowych, a kwestii przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Opodatkowania podatkiem od gier loterii audiotekstowych nie dotyczy również pytanie prawne skierowane go Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt II SA/Po 549/10). Pytanie to także wiąże się z działalnością w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i dopuszczalnych zmian w zezwoleniach na taką działalność. Brak zatem było podstaw, aby z uwagi na powyższe wystąpienia zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie. Okoliczność, że w określonym zakresie zgodność z Konstytucją RP lub prawem unijnym budzi wątpliwości, nie oznacza że przepisy tego aktu nie mogą być stosowane w pozostałym zakresie. IV. Sąd nie znalazł również podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE oraz z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 71-77 ustawy o grach hazardowych w zakresie stawki podatku na loterie audiotekstowe z art. 2 Konstytucji RP z uwagi na okoliczność, że przepisy te uniemożliwiają kontynuowanie przedsięwzięć podjętych przez 1 stycznia 2010 r. oraz sprzeczne są z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą ochrony interesów w toku podmiotów, które rozpoczęły realizację wieloletnich przedsięwzięć gospodarczych. Dopuszczalność tego rodzaju wystąpień zależy od znaczenia objętego nimi zagadnienia dla rozstrzygnięcia przez sąd sprawy, w jakiej pytanie ma być zadane, a konkretny przepis prawa zastosowany. Sąd zauważa, że TSUE nie jest władny badać zgodności przepisów polskiej ustawy z Konstytucją RP, a Skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa unijnego, z którym podatek od gier z tytułu loterii audiotekstowych miałby być sprzeczny. Nie sposób również uznać, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji, tj. obejmującym loterię audiotekstową rozpoczętą 28 grudnia 2009 r. i trwającą do 4 kwietnia 2010 r., wystąpiły wieloletnie przedsięwzięcia gospodarcze. VI. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca otrzymała interpretację zawierającą prawidłowe stanowisko co do opodatkowania prowadzonej przez nią loterii audiotekstowej podatkiem od gier. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).