II SA/Sz 514/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu odwołania A. R. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], nakazującej rozbiórkę kominka opalanego paliwem stałym, zainstalowanego samowolnie w mieszkaniu przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w piśmie z dnia [...] r. A. R. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z prośbą o zalegalizowanie kominka na paliwo stałe, zamontowanego w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...]. Wraz z wnioskiem inwestor przedłożył dokumentację techniczną kominka. Organ I instancji pismem z dnia [...] r., znak: [...] zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego o udzielenie informacji w sprawie zgodności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Organ administracji architektoniczno – budowlanej w piśmie z dnia [...]r., znak: [...] udzielił informacji, iż na obszarze, obejmującym między innymi lokalizację przedmiotowego budynku mieszkalnego, obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta przyjęły w dniu [...] r. przez Radę Miejską w Szczecinie uchwałą nr XLIII/540/98, a ponadto nieruchomość zlokalizowana jest na terenie elementarnym [...], dla którego istnieje zakaz instalowania w obiektach nowych i modernizowanych lokalnych systemów grzewczych na paliwa stałe. Z uwagi na powyższe, organ administracji budowlanej stwierdził, że instalowanie nowych lub modernizowanie istniejących systemów grzewczych na paliwo stałe jest zakazane na terenie objętym planem. Jednocześnie, stosownie do zawiadomienia z dnia [...]r. znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...]r. przeprowadził oględziny mieszkania nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że w dużym pokoju, w miejscu uprzednio rozebranego pieca kaflowego zamontowany został wkład kominkowy, obudowany płytkami klinkierowymi z odprowadzeniem spalin do przewodu dymowego, wykorzystywanego wcześniej na potrzeby pieca kaflowego. Inwestor oświadczył do protokołu, iż powyższe roboty budowlane wykonał w [...] r. bez zgłoszenia, bądź pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Mając na względzie powyższe okoliczności, organ I instancji w dniu [...]r. wydał decyzję o nakazie rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył A. R., wskazując, że podjęte rozstrzygnięcie narusza ustawę zasadniczą poprzez nierówne traktowanie i wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji i wydanie pozwolenia na użytkowanie kominka. A. R. wskazał, że lokal mieszkalny nr [...] wynajął od Gminy Miasto w [...] r. i wykonał roboty budowlane polegające na rozbiórce wszystkich pieców kaflowych i zainstalowaniu kominka, który jest podłączony w sposób prawidłowy do przewodu dymowego, co potwierdza przedłożona przez niego opinia kominiarska. Nadto podał, że w tym budynku mieszkalnym gmina jest właścicielem 10 mieszkań, z czego w połowie zamontowane są piece kaflowe nieobjęte nakazem rozbiórki. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego , po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 51 ust.1 pkt 1 i ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego i wskazał, że niezgodność zrealizowanych robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłącza możliwość doprowadzenia przedmiotowych robót do stanu zgodnego z prawem. W ocenie organu II instancji decyzja organu powiatowego wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że nie jest właściwy do oceny zgodności obowiązujących przepisów z Konstytucją RP. Natomiast sprawa istniejących pieców kaflowych w innych lokalach przedmiotowego budynku pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, ponieważ ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą nowych i modernizowanych lokalnych systemów grzewczych na paliwa stałe. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. R., wnosząc o jej uchylenie w całości, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 i 77 Kpa przez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób należyty całego materiału dowodowego oraz - przepisów prawa miejscowego, przez niewłaściwe zastosowanie uchwały nr XLIII/540/98 Rady Miasta Szczecin z dnia 23 lutego 1998 r. W uzasadnieniu skargi A. R. podniósł, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że jego lokal ogrzewany jest gazowym systemem grzewczym. Jest to instalacja nowa, zamontowana w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę. Jednocześnie w lokalu tym, jak też w innych lokalach położonych w budynku istnieje pierwotny system ogrzewania piecowego, który został przez skarżącego zachowany. Jeden z istniejących pieców kaflowych został przebudowany w ten sposób, że dotychczasowy system zamknięty pieca został zamieniony na system otwarty (wkład kominkowy). Piec ten z zamontowanym wkładem kominkowym nie służy ogrzewaniu pomieszczeń, pełni funkcję raczej ozdobną i jest użytkowany okazjonalnie. Zdaniem skarżącego intencją uchwałodawcy było wyeliminowanie lokalnych systemów ogrzewania i systemów technologicznych używających paliw stałych, o czym stanowi § 3 pkt 16.10 Uchwały nr XLIII/540/98 Rady Miasta Szczecina z dnia 23 lutego 1998 r., co w przypadku lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w [...] zostało dokonane. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. skarżący dodatkowo wskazał, że jego zdaniem w pkt 16.10 i 13.3 uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostało zdefiniowane pojęcie systemu grzewczego, organ również nie wyjaśnił tego pojęcia w zaskarżonej decyzji. Zdaniem A. R. jest to jakiś sposób ogrzewania całego mieszkania poprzez rozprowadzenie jednego źródła ciepła na inne pomieszczenia np. o płaszcz wodny w kominku lub rozprowadzenie grawitacyjne. W jego lokalu tego nie ma. Odnosząc się do opisu terenu elementarnego S.T.04.MC w pkt 13 dot. ustalenia obsługi inżynieryjnej planu, a mianowicie zapisu, "że rozwiązania indywidualne dopuszcza się jedynie pod warunkiem, że nie pogorszą one stanu środowiska" – zdaniem skarżącego uchwałodawca dopuszczał możliwość rozwiązań indywidualnych pod warunkiem nie pogorszenia stanu środowiska. Skarżący podkreślił, że zlikwidował trzy piece i w miejsce jednego z nich zamontował kominek, w jego opinii nie pogorszył stanu środowiska, a kominek ten wykorzystuje okazjonalnie. Skarżący podniósł nadto, iż aktualnie obowiązuje uchwała Rady Miasta Szczecin z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Płonia - Oleszno" w Szczecinie, w której nie jest wyłączona możliwość instalowania kominków. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę i podał, że w ocenie organu pojęcie systemu grzewczego sprowadza się w tym przypadku do oceny sposobu ogrzewania i sposobu rozprowadzania ciepła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Odnosząc się do zasadności podniesionych w skardze zarzutów należy uznać, że nie ma podstaw do ich uwzględnienia. Organy nadzoru budowlanego działały w granicach określonych prawem, a stan faktyczny w sprawie został prawidłowo ustalony. Nie naruszono zatem przepisu art. 7 Kpa, ani 77 Kpa. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że skarżący w lokalu mieszkalnym nr [...], położonym przy ul. [...] w [...], w dużym pokoju w miejscu uprzednio zamontowanego pieca kaflowego zamontował wkład kominowy z odprowadzeniem spalin do przewodu dymowego, wykorzystywanego wcześniej na potrzeby pieca kaflowego. Fakt wykonania powyższych robót wynika zarówno z treści pisma skarżącego z dnia [...] r., skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie legalizacji kominka na paliwo stałe oraz z załączonej do niego dokumentacji technicznej, jak i z treści protokołu oględzin wykonanych robót budowlanych, przeprowadzonych w dniu [...] r. w związku ze złożonym wnioskiem. W tym miejscu wskazać trzeba, że kominek nie stanowi przyłącza i urządzenia instalacyjnego, lecz podlega realizacji wewnątrz obiektu. Sam komin stanowi zaś część obiektu budowlanego. W zależności od faktycznego zakresu robót, niezbędnych do realizacji kominka, wymagały one co do zasady pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, bądź stanowiłyby remont, podlegający zgłoszeniu. W niniejszej sprawie skarżący nie ubiegał się o udzielenie pozwolenia na budowę kominka, a jedynie złożył wniosek o jego legalizację, dopiero po uprzednim wykonaniu wyżej wskazanych robót. Słuszne było zatem stanowisko organów, że przedmiotowe roboty stanowiły samowolę budowlaną. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego faktu samowolnej realizacji jakichkolwiek robót budowlanych obliguje ten organ do podjęcia działań, mających na celu likwidację samowoli na gruncie Prawa budowlanego. Nie ma przy tym znaczenia akcentowana przez skarżącego kwestia, iż lokal posiada inne ogrzewanie (gazowy system grzewczy), a sporny kominek spełnia jedynie funkcję ozdobną i jest użytkowany okazjonalnie, gdyż niewątpliwie jest on opalany drewnem lub brykietami. Bezzasadny jest również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organy przepisów prawa miejscowego, a mianowicie uchwały Rady Miasta Szczecina Nr XLIII/540/98 z dnia 23 lutego 1998 r. w sprawie II edycji zmian Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Szczecina na obszarze dzielnicy Śródmieście. Z opisu do wyżej wskazanego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obszar między ulicami: [...] oznaczony został symbolem "S.19", a tym samym nieruchomość, w której znajduje się lokal mieszkalny skarżącego położona jest w terenie elementarnym oznaczonym symbolem "S.T.04.MC", typ morfoplanistyczny "MC". Natomiast w § 4 pkt 7) opisu do planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącym obsługi inżynieryjnej (13.3) ustalony został zakaz instalowania w obiektach nowych i modernizowanych lokalach systemów grzewczych na paliwa stałe. W kwestii znaczenia pojęcia "system grzewczy" użytego w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego trzeba stwierdzić, że w planie tym nie ma definicji tego pojęcia. Skoro uchwałodawca nie sformułował definicji to znaczy, że pojęcie to należy rozumieć w takim znaczeniu, w jakim funkcjonuje w języku powszechnym. Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi zbiór przepisów prawa miejscowego i przy jego wykładni należy stosować te same reguły, jakie stosuje się przy wykładni prawa powszechnie obowiązującego. Tak więc przyjęcie przez organ, że kominek to rodzaj systemu grzewczego, było prawidłowe z uwagi na sposób ogrzewania i rozprowadzania ciepła. Co do ustaleń planu przyjętego uchwałą Rady Miasta Szczecina z dnia 18 kwietnia 2011r. dla terenu "Płonia - Oleszno", to jest on planem dla innej dzielnicy i nie może być podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Należy w związku z tym zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wykonane roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezgodność zrealizowanych robót budowlanych z ustaleniami planu wyłączyła tym samym możliwość doprowadzenia przedmiotowych robót do stanu zgodnego z prawem. W świetle powyższego procedura budowlana zastosowana przez organy orzekające w sprawie była prawidłowa. Odnośnie interpretacji i znaczenia § 12 pkt 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (teren elementarny S.T.04.MC) wskazać należy, że nie modyfikuje on § 4 pkt 7) opisu do planu w zakresie zakazu instalowania w obiektach nowych i modernizowanych lokalach systemów grzewczych na paliwa stałe. Tym samym propozycja wykładni ustaleń planu przedstawiona przez skarżącego nie znajduje uzasadnienia. W kwestii natomiast zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 i 77 Kpa stwierdzić trzeba, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem organy w sposób wyczerpujący zebrały, a następnie rozpatrzyły zebrany materiał dowodowy. Nadto skarżący uznany za stronę postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomieniem z dnia [...] r., miał możliwość wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze należało orzec, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).