VI SA/Wa 2456/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na uchwałę nadzwyczajną Zarządu Polskiego Związku Karate Fudokan z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie pozbawienia licencji egzaminatora postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia września [...] września 2010 r. skarżący, M. G. powołując się na art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nadzwyczajną Zarządu Polskiego Związku Karate Fudokan (dalej: Zarząd PZKF) z dnia [...] czerwca 2010 r. w przedmiocie pozbawienia licencji egzaminatora. W odpowiedzi, Polski Związek Karate Fudokan wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania uchwały sportowej organizacji pozarządowej. Nadto, Pismem z dnia 15 listopada 2010 r. PZKF podkreślił, że skarga M. G. nie kwestionuje sposobu podjęcia uchwały nadzwyczajnej lecz jej zawartość merytoryczną, która wynikała z uchwały władz Word Traditional Fudokan - Shotokan Karate - Do Federation z siedzibą w Z., tak więc do ewentualnej drogi odwoławczej mają zastosowanie przepisy Konfederacji Szwajcarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do drogi sądowej, a więc czy mieści się w granicach objętych kontrolą sądową. Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach prawem określonych. W tej sytuacji, rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy przedmiot skargi - w tym przypadku pozbawienie skarżącego licencji egzaminatora - należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy te orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Odnosząc powyższy przepis na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż uchwała nadzwyczajna Zarządu PZKF z dnia [...] czerwca 2010 r. nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Ewidentnie nie jest ona decyzją ani postanowieniem wydawanym w postępowaniach wymienionych w pkt 2 - 3. Tym samym kluczową kwestią dla określenia możliwości poddania ww. uchwały kontroli sądu administracyjnego pozostaje ustalenie, czy można je uznać za określony w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej, jest skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek miedzy przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej". Kolejnym elementem aktów i czynności jest element władztwa administracyjnego. Działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, adresat jest związany tym jednostronnym działaniem, a jednostronne działanie jest zagwarantowane możliwością stosowania środków przymusu państwowego. Te trzy elementy nie zawsze muszą wystąpić łącznie. Mając na uwadze powyższe kryteria, stwierdzić należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała ich nie spełnia. Nie dotyczy bowiem uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązujacego. Podkreślić należy, iż sformułowanie "dotyczy" użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem bądź obowiązkiem. Polski Związek Karate Fudokan działa na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857 ze zm.). Zawarty w Rozdziale 12 "Przepisy przejściowe i końcowe" niniejszej ustawy art. 93 stanowi, że tracą moc: ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675, z późn. zm), z wyjątkiem art. 43 oraz ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298, z późn. zm). Ponadto art. 82 ust. 1 ustawy o sporcie stanowi, że polskie związki sportowe oraz podmioty o statusie polskiego związku sportowego stają się polskimi związkami sportowymi w rozumieniu niniejszej ustawy. Natomiast w świetle art. 83 ust. 2 związki sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów stają się związkami sportowymi w rozumieniu niniejszej ustawy. Zatem na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek a także do reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych (ust. 1 pkt 4). Należy zauważyć, że art. 82 ust. 2 niniejszej ustawy stwierdza, że polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 1, a także osoby prawne będące ich członkami dostosują swoją działalność, w szczególności obowiązujące w nich statuty oraz regulaminy, do wymagań niniejszej ustawy w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Tym samym należy stwierdzić, że w sprawie ma zastosowanie statut Polskiego Związku Karate Fudokan z dnia 4 kwietnia 2008 r., w którym określono, że Związek realizuje swoje cele w szczególności poprzez występowanie na forum publicznym, jako reprezentant dyscypliny Karate Fudokan na obszarze RP i podejmowanie decyzji we wszystkich sprawach jej dotyczących, o ile decyzje te nie są zastrzeżone przepisami prawa dla administracji rządowej lub innych podmiotów, reprezentowanie dyscypliny w międzynarodowych strukturach sportowych, prowadzenia postępowań dyscyplinarnych na zasadach określonych regulaminem. Zaskarżona uchwała, dotycząca pozbawienia skarżącego licencji egzaminatora mieści się w przedstawionym powyżej zakresie działalności PZKF(m.in. prowadzenie postępowań dyscyplinarnych), zatem nie podlega kontroli sądu administracyjnego, a droga sądowa w niniejszej sprawie była niedopuszczalna. Należy również zgodzić się ze stanowiskiem PZKF zawartym w odpowiedzi na skargę, że powyższe "rozstrzygnięcie" PZKF nie mieści się w zakresie jakichkolwiek aktów o charakterze publicznoprawnym. Zdaniem Sądu, uchwały Zarządu PZKF z dnia [...] czerwca 2010 r., nie można zaliczyć do zewnętrznego władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o prawach lub obowiązkach prawnych konkretnych osób w indywidualnej sprawie. Na marginesie rozważań Sąd wskazuje, iż powołany w skardze art. 30 ustawy o sporcie kwalifikowanym, dotyczył tylko i wyłącznie licencji zawodniczych. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak sentencji postanowienia, działając w tym zakresie w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.