II OSK 2413/11

Dnia 11 kwietnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Po 237/11 w sprawie ze skargi [...] S.A. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę "[...]" S.A. w W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a. nakazał inwestorowi "[...]" S.A. w W. rozbiórkę wolno stojących, trwale związanych z gruntem siedmiu urządzeń reklamowych, zlokalizowanych na terenie Ogrodu Jordanowskiego nr 1 przy ulicy Solnej 2 w Poznaniu: - urządzenia reklamowego nr 1 - oznaczonego numerem [...], - urządzenia reklamowego nr 2 - oznaczonego numerem [...], - urządzenia reklamowego nr 3 - oznaczonego numerem [...], - urządzenia reklamowego nr 4 - oznaczonego numerem [...], - urządzenia reklamowego nr 5 - oznaczonego numerem [...], - urządzenia reklamowego nr 6 - oznaczonego numerem [...], - urządzenia reklamowego nr 7 - oznaczonego numerem [...]. W swej decyzji organ stwierdził, że przeprowadzone w dniu 10 listopada 2009 r. na terenie Ogrodu Jordanowskiego nr 1 przy ul. Solnej 2 w Poznaniu czynności kontrolne ujawniło istnienie 7 urządzeń reklamowych: - urządzenia reklamowego nr 1, składającego się z podstawy betonowej o wym. 3 m x 2,4 m, słupa stalowego o wysokości 2,50 m oraz z podświetlanej tablicy reklamowej (taśma obrotowa), które powstało w październiku 2006 r., - urządzenia reklamowego nr 2, składającego się z podstawy betonowej o wymiarach 2,55 m x 3,35 m, słupa stalowego o wysokości 6,90 m oraz z podświetlanej tablicy reklamowej, które powstało w 2009 r., - urządzenia reklamowego nr 3, składającego się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (4 odciągi) usytuowanego na gruncie, które powstało w 1999 r., - urządzenia reklamowego nr 4, składającego się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (4 odciągi), powstało w 1999 r., - urządzenia reklamowego nr 5, składającego się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (4 odciągi), powstało w 1999 r., - urządzenia reklamowego nr 6, składającego się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (3 odciągi), które powstało w 1999r., - urządzenia reklamowego nr 7, składającego się z tablicy reklamowej oraz betonowych podstaw (3 odciągi), które powstało w 2007 r. Ustalono, że inwestorem powyższych urządzeń reklamowych jest " [...]" S.A w W. i na przedmiotowe inwestycje nie uzyskano pozwolenia na budowę ani nie dokonano zgłoszenia. Zdaniem organu, powyższe urządzenia są budowlami w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, dla których zrealizowania niezbędne było uprzednie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jego brak stanowi o samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W momencie wszczęcia niniejszego postępowania (30 grudnia 2009 r.) dla nieruchomości przy ul. Solnej 2 w Poznaniu (działka nr [-A-], arkusz nr [...], obręb [...]), na której wybudowano przedmiotowe obiekty budowlane, obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "Śródmieście Poznań Centrum 1 - Fragment" (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 69, poz. 1727). Plan ten zabrania sytuowania, budowy i rozbudowy reklam na wskazanej nieruchomości, co uniemożliwia prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka "[...]", zarzucając jej naruszenie art. 10, art. 7 i art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Nadto zakwestionowano czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 10 listopada 2009 r. oraz odmowę legalizacji obiektów. Zdaniem Spółki niezasadnym było objęcie wszystkich urządzeń zapisami miejscowego planu, gdyż co najmniej dwie reklamy posadowione są na obszarze innej działki (nr [-B-]). Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił pogląd, iż przedmiotowe urządzenia reklamowe stanowią samowolę budowlaną. Obiekty te znajdują się na terenie zespołu urbanistyczno- architektonicznego Śródmieścia Poznania, wpisanego do rejestru zabytków pod nr A231 decyzją z dnia 14 marca 1980. Z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na terenie którego znajdują się urządzenia, zabronione jest sytuowanie, budowa i rozbudowa reklam, co przesądza o niemożności przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Skargę na powyższą decyzję złożyła "[...]" S.A., wnosząc o uchylenie jej oraz decyzji organu I instancji i zarzucają jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 48 § 1 i 2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za niezasadną. Sąd pierwszej instancji, wskazując na art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego stwierdził, iż można wyróżnić dwa rodzaje urządzeń reklamowych- wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę oraz tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie, których jest wymagane dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy, a w szczególności protokołu przeprowadzonej w dniu 10 listopada 2009 r. przez organ I instancji kontroli, wskazuje, że wszystkie urządzenia reklamowe objęte przedmiotową decyzją stanowią obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Są to, wbrew twierdzeniu skarżącej Spółki, wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. W tej sytuacji za nieuzasadnione i wadliwe Sąd uznał stanowisko skarżącej, że część obiektów objętych zaskarżoną decyzją stanowi części składowe nieruchomości. Co więcej z przedłożonych przez Dyrektora Ogrodu Jordanowskiego umów wynika, że właścicielem przedmiotowych obiektów, a co za tym idzie podmiotem, na którego może zostać nałożony obowiązek ich rozbiórki, jest skarżąca Spółka. Z tych też przyczyn, za wadliwą uznał Sąd pierwszej instancji argumentację skarżącej, iż adresatem decyzji winno być Miasto Poznań, jako właściciel Ogrodu Jordanowskiego. Przyjęcie, że obiekty budowlane znajdujące się na terenie Ogrodu Jordanowskiego wymagały uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje, że organy prawidłowo rozważyły możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, o jakim mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Poza sporem pozostaje, iż inwestor nigdy nie wystąpił do właściwego organu z wnioskiem o wydanie takiego pozwolenia dla przedmiotowych urządzeń. Wskazując na normę art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, Sąd podkreślił, że jednym z koniecznych warunków do zalegalizowania obiektu budowlanego jest zgodność jego lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego wskazuje, że skutki samowoli należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Jak ustaliły organy administracji publicznej działka nr [-A-], na której znajdują się przedmiotowe obiekty budowlane (w liczbie 7 sztuk), usytuowana jest na terenie oznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście Poznań Centrum 1 - Fragment" (uchwała Rady Miasta Poznania z dnia 7 marca 2006 r.), symbolem CaA03/Zb1. Dla tego terenu, zgodnie z ustaleniami identyfikatora nr 2.2 i 2.2.5 nie jest możliwe sytuowanie, budowa i rozbudowa reklam. Zdaniem Sądu prawidłowo też ustalił organ II instancji, iż przedmiotowe obiekty budowlane należy zakwalifikować, zgodnie z § 2 pkt 1.7 planu do reklam. Skoro, więc obowiązujący obecnie miejscowy plan nie zezwala na lokalizację obiektów reklamowych, to niemożliwym stało się spełnienie przesłanki określonej w art. 48 ust. 2 pkt 1 lit b. Prawa budowlanego i organy zasadnie orzekły na podstawie art. 48 ust. 1 o nakazie ich rozbiórki. Za nieuzasadniony uznał także Sąd pierwszej instancji zarzut braku ustalenia faktycznej lokalizacji spornych nośników reklamowych. Skarżąca wywodzi, iż część nośników zlokalizowana jest poza granicami działki nr [-A-]. Zdaniem jednak Sądu w świetle poczynionych przez organy ustaleń, w szczególności przeprowadzonej w dniu 10 listopada 2009 r. kontroli oraz załączonej do akt dokumentacji fotograficznej, za okoliczność udowodnioną uznać należy, że wszystkie nośniki objęte przedmiotowym postępowaniem znajdują się na nieruchomości położonej przy ul. Solnej 2 w Poznaniu, działka nr [-A-], arkusz mapy nr [...], obręb [...]. Nie budziło również wątpliwości Sądu prawidłowość przypisania obowiązku rozbiórki poszczególnym nośnikom, z których każdy został oznaczony w sposób pozwalający na jego identyfikację. W tych okolicznościach sprawy za chybione uznał Sąd pierwszej instancji zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu błędnego kierowanie korespondencji na p. adres Spółki, Sąd wskazał, iż zgodnie z odpisem KRS istotnym jest doręczanie korespondencji na adres centrali, jako siedziby zarządu Spółki (zgodnie z art. 41 k.c.), która znajduje się w W. Z akt sprawy wynika, że zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i o jego zakończeniu, doręczane były na dwa adresy Spółki, co oznacza, że w toku postępowania stronie został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu (art. 10 K.p.a.). Wobec skutecznego doręczenia tych pism, wcześniejsze doręczenie zawiadomienia o terminie kontroli wyłącznie na adres poznański, nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem w toku postępowania Spółka miała zapewniony czynny udział. Nadto w czynnościach kontrolnych w dniu 10 listopada 2009 r. uczestniczył dyrektor oddziału regionalnego Spółki, co wynika z podpisanego przez tą osobę protokołu kontroli. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "[...]" S.A. w W., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. naruszenie: a. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez to, że wyrok nie został wydany w oparciu o całość akt sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia że wszystkie nośniki reklamowe skarżącej znajdują się na działce [-A-] oraz czy nośniki te są trwale związane z gruntem, b. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku przedstawienia wyjaśnienia przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, c. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewykazanie, że nośniki reklamowe skarżącej znajdują się na działce [-A-], d. art. 145 § 1 pkt 1 litera c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w ten sposób, iż: - WSA błędnie przyjął, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego / Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i że słusznie Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego / Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że wszystkie reklamy skarżącej znajdują się na jednej działce [-A-] oraz że reklamy oznaczone nr 3-7 są trwale związane z gruntem, jak również że brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (naruszenie art. 7 K.p.a.), - WSA błędnie przyjął, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego / Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, chociaż Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego / Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zbadał czy wszystkie nośniki reklamowe skarżącej faktycznie znajdują się na działce [-A-] i czy wszystkie są trwale z gruntem związane (naruszenie art. 77 § 1 K.p.a.), - WSA błędnie przyjął, że Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego / Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie ocenił, iż wszystkie reklamy skarżącej znajdują się na działce [-A-], że wszystkie reklamy są trwale związane z gruntem oraz że wykluczona jest możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, została oparta na podstawie całokształtu materiału dowodowego (naruszenie art. 80 K.p.a.). 2. naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. naruszenie: a. art. 28 K.p.a. poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że stroną postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego w odniesieniu do reklam nr 1 i 2 winna być jedynie skarżącą, chociaż postępowanie to dotyczy praw właściciela gruntu, tj. Miasta Poznań, b. art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż bezprzedmiotowe jest wydawanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 48 ust. 2 postanowienia o nałożeniu obowiązku przedłożenia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 ww. ustawy, c. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie (polegające na zastosowaniu tych przepisów do nośników reklamowych nr 3-7), chociaż należało zastosować do tych nośników art. 49b Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie twierdzeń Sądu, że funkcjonowanie siedmiu nośników reklamowych potwierdza treść protokołu sporządzonego w dniu 10 listopada 2009 r., skarżąca stwierdziła, że brak jest w nim takiej informacji, a okoliczność ta była kwestionowana przez skarżącą na każdym etapie postępowania. Nie potwierdzają tego również żadne inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Za takie w szczególności trudno uznać wydruk z IGeoMap dotyczący działki [-A-], obręb [...], jak również wyciąg z ewidencji gruntów, skoro dotyczy on tylko jednej działki i nie zawiera informacji, czy i ile na tej działce znajduje się reklam. Nadto skarżąca Spółka wskazała, że ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wynika, że reklamy nr 3 do 7 są niskie, łatwe w demontażu, posiadają betonowe odważniki pełniące funkcję quasi fundamentu. Nośniki reklamowe postawione na gruncie, które łatwo jest zdemontować, należy zakwalifikować jako obiekty nietrwale związane z gruntem, a tym samym obiekty, które nie są budowlami. Dla tych obiektów nie jest więc wymagane pozwolenie na budowę, ale wystarczy jedynie zgłoszenie wykonane w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Nadto zdaniem strony skarżącej urządzenia reklamowe nr 1 i 2 są własnością Ogrodu Jordanowskiego, a w zasadzie Miasta Poznań. Skutkować to powinno tym, że nakaz rozbiórki winien być skierowany do ich właściciela, a nie tylko do skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) i nie dostrzegając przy tym wystąpienia przesłanek nieważności, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić trzeba, iż przedstawione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, pomimo swojej rozbudowanej struktury, odnoszą się w rzeczywistości do dwóch zagadnień. Pierwsze, dotyczy lokalizacji przedmiotowych reklam, drugie zaś uznania, że część nośników reklamowych nie jest trwale związanych z gruntem. Odnosząc się do pierwszego problemu, zauważyć trzeba, iż kwestionując ustalenia organów administracyjnych, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, dotyczące usytuowania wszystkich siedmiu reklam na działce nr [-A-] skarżąca Spółka ani nie wskazała, która z nich według jej wiedzy znajduje się na innej niż powyższa działce, ani też nie wymieniła numeru tej działki. Argumentacja kasacji stanowiąca w dużej mierze polemikę z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, nawiązywała przede wszystkim ogólnie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieścia Poznań Centrum 1- Fragment" i faktu, że obejmuje on również inne działki niż działka nr [-A-]. Słusznie przy tym zwraca uwagę skarżąca, że w protokole kontrolnym z dnia 10 listopada 2009 r. nie wskazano numeru kontrolowanej działki, ale jej adres (ul. Solna 2). Istotne w sprawie pozostaje jednak to, że przedmiotowe reklamy według twierdzeń strony skarżącej i organów znajdują się na obszarze regulowanym przepisami wskazanego wyżej miejscowego planu. Stwierdzić trzeba, iż wszystkie przepisy planu zabraniają realizacji na terenach nim objętych reklam, chociaż w różnym stopniu. Oznacza to, iż miejscowy plan na całym obszarze nim regulowanym nie zezwala w ogóle na realizację takich jak przedmiotowe reklam, wskazując na zakaz ich sytuowania lub budowy (symbol CaA01/Ua1, pkt 2.2.5 ustaleń odnośnie tego symbolu), na zakaz sytuowania lub budowy reklam z wyjątkiem reklam umieszczonych na elewacjach budynków (CaA02/Ub1, pkt 2.2.4., CaA06/Uc1, pkt 2.2.4), na zakaz sytuowania, budowy i rozbudowy reklam (CaA03/Zb1, pkt 2.2.5., CaA04/Kb1, pkt 2.2.6., CaA05/Za1, pkt 2.2.5, CaA07/Ka1, pkt 2.2.5.). Z tych też powodów, skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w ogóle nie przewidywał możliwości sytuowania reklam na jego obszarze, a strona skarżąca nie wykazywała ich położenia poza tym planem, to nie można było uznać, iż przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola zaskarżonej decyzji zawiera takie wady, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Odnosząc się z kolei do drugiego z powyższych problemów, stwierdzić trzeba, iż posiadanie przez nośnik reklamowy, jak to określił autor kasacji quasi fundamentu, nie wyklucza uznania jeszcze go za obiekt budowlany. Występujące pomiędzy przedmiotowymi nośnikami odmienności konstrukcyjne, szczególnie w zakresie posadowania ich na gruncie, nie są istotne w sytuacji, gdy jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, konstrukcja każdego z nich, jak i podłoże, na którym są posadowanione przygotowane są tak, aby całość konstrukcyjna opierała się czynnikom mogącym je zniszczyć. Taka sytuacją, jak wynika z akt sprawy, wystąpiła w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, a którą to kwalifikację prawną reklam jako obiektów budowanych organów administracyjnych zasadnie zaakceptowano w zaskarżonym wyroku. Stwierdzić trzeba, iż wszystkie te okoliczności były przedmiotem analizy dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, co wyklucza skuteczność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Z przyczyn powyższych za bezzasadne uznać należało zarzuty kasacji dotyczące naruszenia art. 133 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. W konsekwencji powyższego ustalenie charakteru wszystkich przedmiotowych reklam jako obiektów budowlanych i przyjęcie konieczności uzyskania na ich budowę stosownego pozwolenia nie pozwalało na uwzględnienie zarzutu naruszenia 48 ust. 1 w związku z art. 49b Prawa budowlanego. Wykluczenie z kolei możliwości legalizacji przedmiotowych reklam w świetle całości przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje na brak zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. W związku z argumentacją odnośnie tego zarzutu zauważyć trzeba, iż władający w imieniu Miasta Poznania Ogród Jordanowski nr 1 był stroną postępowania administracyjnego. Był on zawiadamiany o podejmowanych czynnościach procesowych, jak i były mu doręczane wydane w sprawie decyzje. Sprecyzowana natomiast w uzasadnieniu kasacji argumentacja, że nakaz rozbiórki części urządzeń reklamowych winien być skierowany do tego Ogrodu wobec ustalenia, że skarżąca Spółka była inwestorem przedmiotowych reklam, co wynika przede wszystkim z przedłożonych do akt sprawy umów, był niezasadny. Konstrukcja art. 52 Prawa budowlanego nakazuje przyjąć, iż w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki powinien być skierowany do inwestora, którego winny obciążać wszelkie konsekwencje wynikające z usunięcia powstałej samowoli. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.