I SA/Wa 1109/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. i D. C. na pismo Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia użytkowania wieczystego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem wpisu od skargi. Adwokat E. K. w imieniu K. C. i D. C. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie uczyniła pismo Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. Pismem tym, odpowiadając na wniosek pełnomocnika skarżących z dnia [...] maja 2010 r. o oddanie w użytkowanie wieczyste części gruntu położonego w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] w obrębie [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...], wraz z przeniesieniem prawa własności pawilonu o pow. całkowitej [...] m2 (ul. [...]) znajdującego się na gruncie, na podstawie art. 207 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), organ poinformował pełnomocnika skarżących, iż na podstawie art. 14 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1492) "uprawnienie, o którym mowa w art. 207 ust. 1 i 1 a (...), wygasa, jeżeli żądanie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w drodze umowy nie zostanie zgłoszone do dnia 31 grudnia 2005 r." i w związku z tym, że wniosek skarżących został złożony po przewidzianym prawem terminie nie ma możliwości jego rozpatrzenia. Pełnomocnik podniósł w skardze, że twierdzenie organu o niedotrzymaniu terminu przez K. C. i D. C. jest błędne a, w związku z tym odmowa oddania w użytkowanie wieczyste wskazanego gruntu jest nieuzasadniona i z tego względu wniósł on o uchylenie zaskarżonej czynności (objętej ww. pismem) oraz zobowiązanie Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku i oddania w użytkowanie wieczyste ww.gruntu. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. podniósł, że zarzuty przedstawione w skardze są bezzasadne. Natomiast sprawy oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste następują w formie aktu notarialnego, a nie przez wydanie decyzji administracyjnej, tak więc nie należą do kategorii spraw z zakresu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołana później jako: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. W tak wyznaczonym zakresie kognicji sądów administracyjnych nie mieści się podpisane przez Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. pismo z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. Nie jest ono bowiem, w ocenie Sądu aktem (decyzją, postanowieniem) lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy. W szczególności nie jest ono aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Tego rodzaju akty lub czynności cechują się bowiem tym, że mimo, iż nie stanowią decyzji lub postanowienia mają one charakter publicznoprawny i są podejmowane w sprawach indywidualnych. Muszą one mieć więc charakter władczy i dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Tymczasem kwestionowane pismo ma wyłącznie charakter informacyjny i stanowi odpowiedź organu na wniosek strony o ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu w trybie art. 207 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zważyć jednak należy, że tego rodzaju sprawy niepodlegają załatwieniu w trybie procedury administracyjnej. Na gruncie obowiązujących przepisów, ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu (w tym ustanowienie tego prawa we wnioskowanym przez strony trybie), za wyjątkiem spraw rozstrzyganych na gruncie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), nie jest poprzedzone władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, ale następuje w drodze umowy cywilnoprawnej zawieranej w formie aktu notarialnego pomiędzy właścicielem gruntu (jednostką samorządu terytorialnego, Skarbem Państwa), a osobą ubiegająca się o oddanie jej w użytkowanie wieczyste określonej nieruchomości. W tym stanie rzeczy zarówno stanowisko organu, wyrażone w piśmie z [...] marca 2011 r., podpisanym przez pracownika jednostki organizacyjnej urzędu obsługującego ten organ, co do możliwości zawarcia wnioskowanej umowy, jak też informacja o upływie terminu do skutecznego wnoszenia o jej zawarcie w trybie art. 207 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie jest czynnością realizowaną w ramach przypisanych organowi administracji publicznej władczych kompetencji (imperium), ale jest jedynie stanowiskiem właściciela gruntu (a więc organu działającego w tym wypadku wyłącznie w sferze dominium). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.