I OZ 505/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 48/11 o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie Wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 48/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. K. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej. Po złożeniu wniosku o sporządzenie i nadesłanie pisemnego uzasadnienia powyższego wyroku, wobec informacji o nieuiszczeniu opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2011 r. Przewodniczący wezwał skarżącego do dokonania powyższej opłaty w kwocie 100 zł. W podstawie prawnej zarządzenia wskazano § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) oraz art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W wykonaniu zarządzenia z dnia 16 czerwca 2011 r., skarżącemu doręczono odpis nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem. W zażaleniu na powyższe zarządzenie T. K. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez: 1. błędne zastosowanie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) podczas, gdy przepis ten jest niekonstytucyjny albowiem jest niezgodny z art. 236 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; niezastosowanie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 p.p.s.a. nie stosuje się. Nie pobiera się opłaty kancelaryjnej jedynie za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu (art. 234 § 3 p.p.s.a.). Wyjątek ten nie dotyczy niniejszej sprawy, gdyż wyrok Sądu pierwszej instancji, oddalający skargę strony, należy do kategorii orzeczeń wymienionych przez art. 141 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem (zdanie pierwsze), w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) nie jest niezgodny z art. 236 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do § 2 w/w rozporządzenia opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia pobiera się w kwocie 100 zł. Z art. 236 p.p.s.a. wynika, że wysokość opłaty za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, sporządzonym na wniosek, nie może być wyższa niż dwieście złotych. Skoro w związku z powyższym wysokość opłaty kancelaryjnej została określona na kwotę 100 zł (a więc poniżej kwoty 200 zł) to oznacza to, że kwota ta została ustalona zgodnie z delegacją ustawową a w związku z tym § 2 w/w rozporządzenia nie narusza w/w i zawartych w Konstytucji RP przepisów. W świetle powyższych przepisów strona zgłaszając żądanie doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem powinna uiścić opłatę kancelaryjną przy zgłoszeniu wniosku w tym przedmiocie. W razie nieuiszczenia należnej opłaty przewodniczący zarządza jej ściągnięcie od strony, która złożyła wniosek, bez uprzedniego wzywania do jej wniesienia (art. 220 § 1 p.p.s.a. nie stosuje się). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 234 § 2 p.p.s.a. nie uprawnia Przewodniczącego do wzywania strony do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania na gruncie art. 220 p.p.s.a. W sytuacji jednak, gdy skarżący nie uiszcza opłaty wraz z wniesieniem wniosku o sporządzenie uzasadnienia, może on zostać poinformowany o obowiązku uiszczenia opłaty w określonej wysokości oraz, w przypadku nieuiszczenia tej opłaty, o ściągnięciu jej na gruncie art. 234 § 2 p.p.s.a. Efektem takiego zarządzenia jest wskazanie, bez zapowiedzi skutku ewentualnego pozostawienia wniosku bez rozpoznania, na istniejący po stronie wnioskodawcy obowiązek, który w przypadku niezrealizowania będzie podlegał egzekucji. Sąd I instancji, wzywając do uiszczenia opłaty kancelaryjnej nie naruszył zatem art. 234 § 2 p.p.s.a., bowiem wskazał nie na skutek pozostawienia pisma bez rozpoznania na gruncie art. 220 § 1 p.p.s.a., lecz na skutek ściągnięcia opłaty kancelaryjnej, co i tak miałoby miejsce w sprawie. Wskazać należy ponadto, że niniejsze orzeczenie nie zmienia sytuacji skarżącego, który w celu uniknięcia przymusowego ściągnięcia opłaty kancelaryjnej (w wysokości 100 zł) powinien ja niezwłocznie uiścić. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, traktując zaskarżone zarządzenie jako zarządzenie dotyczące kosztów, do których na gruncie art. 211 p.p.s.a zalicza się opłaty sądowe, elementem z kolei których jest opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie uzasadnienia, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.