II SA/Gd 278/11

Dnia 22 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdański w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. i S. K. na decyzję Wojewody z dnia 20 stycznia 2011 roku, nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić skarżącym wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2010 roku, nr [...]. T. K. i S. K. w piśmie z dnia 13 czerwca 2011 roku, złożonym w sprawie z ich skargi na wydaną wskutek wznowienia postępowania decyzję Wojewody z dnia 20 stycznia 2011 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 listopada 2010 roku, nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2010 roku, nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. W., S. W. oraz P. W. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. S. [...] w G., wniosły o wstrzymanie prowadzonej przez inwestora przedmiotowej budowy z uwagi na możliwość zaistnienia nieodwracalnych zmian. Podniosły, że inwestor prowadzi roboty budowlane w sposób niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz pozwoleniem na budowę, mimo wstrzymania prowadzonych robót budowlanych decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Powoduje to naruszenie gospodarki wodno-ściekowej na posesji skarżących. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w zw. z § 1 tego przepisu, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie, treść wniosku wskazywała jednoznacznie, że skarżące domagały się wstrzymania wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, kończącej postępowanie, którego wznowienia się domagały. Dopuszczalność zastosowania ochrony tymczasowej do takiego rodzaju aktów jest zatem uzależniona od ustalenia, czy został on wydany w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy. Tożsamość spraw zachodzi, gdy sprawy posiadają ten sam przedmiot i występują w nich te same podmioty. Wskazać należy, że po wznowieniu postępowania nie zawsze dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy w znaczeniu materialnoprawnym. Po wznowieniu postępowania organ bada bowiem najpierw, czy w zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a. W razie braku stwierdzenia wystąpienia tychże przesłanek, właściwy organ wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, czyli kończącej postępowanie zwykłe. Nie dochodzi wówczas do ponownego rozpoznania sprawy co do istoty w jej całokształcie. Brak jest zatem podstaw aby postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2010 roku, to jest postępowanie zwykłe, oceniać jako pozostające w granicach sprawy zakończonej decyzją zaskarżoną (postępowanie wznowione). Tym samym, skoro charakter zaskarżonej decyzji (w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej) wyklucza możliwość badania przez sąd prawidłowości samej decyzji ostatecznej, której dotyczył wniosek skarżących o wznowienie postępowania, to w takiej sytuacji należy wykluczyć także możliwość rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, wznowionym na podstawie wniosku skarżących. Z tych też względów wniosek skarżących nie mógł być uwzględniony. Mieć należało ponadto na uwadze, że w toku postępowania wznowieniowego istnieje możliwość wstrzymania z urzędu lub na żądanie strony wykonania decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (art. 152 k.p.a.). W tym trybie Prezydent Miasta (a nie organ nadzoru budowlanego, jak twierdziły skarżące), postanowieniem z dnia 9 listopada 2010 roku, nr [...], wstrzymał wykonanie decyzji własnej z dnia 28 czerwca 2010 roku o pozwoleniu na budowę, której to decyzji dotyczył rozpoznawany obecnie wniosek. Z tych względów, skoro wykonanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 28 czerwca 2010 roku o pozwoleniu na budowę zostało wstrzymane w trybie art. 152 k.p.a., brak było również z tych względów podstaw do rozstrzygania w tym przedmiocie przez Sąd. Wskazać poza tym należało, że nawet, gdyby wniosek skarżących potraktować jako żądanie wstrzymania zaskarżonej decyzji, to również nie mógłby zostać uwzględniony. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji polegało na utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania. Wstrzymaniu podlegają tymczasem wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z jego treścią. Stan, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako odpowiedni (por. T. Woś, w: T. Woś (red.): Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 217). Jeżeli zatem na stronie nie ciążą żadne obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przymusowym, to nie ma zagrożenia wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 roku, sygn. akt FZ 132/04, niepubl.). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jaki poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta nie podlegają wstrzymaniu, albowiem nie nakładają na skarżące żadnych obowiązków, które podlegałyby dobrowolnemu bądź przymusowemu wykonaniu. Decyzja organu I instancji, jako oparta na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., nie zawiera w swej treści żadnych postanowień, które pozwalałyby wywieść, że skarżące są zobowiązane do podejmowania jakiejkolwiek aktywności, której można byłoby dochodzić w trybie egzekucji administracyjnej. Z tych przyczyn nie można uznać, że sprowadzenie stanu zgodnego z treścią tejże decyzji może wywołać skutki określone w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.