II SAB/Wa 127/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2011 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do rozpoznania wniosku "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej – w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2) zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia [...] listopada 2010 r. [...] sp. z o.o. z/s w [...] zwróciła się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentów stanowiących korespondencję z organami władzy państwowej, o jakiej mowa w piśmie o sygn. [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. poinformował wnioskodawcę, iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Wnioskodawca nie czując się zaspokojonym w zgłoszonym żądaniu, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi bezczynność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż udzielił odpowiedzi na wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W realiach niniejszej sprawy jej istota sprowadzała się do ustalenia, czy możliwym jest dokonanie oceny żądania zgłoszonego przez stronę oraz czy jest możliwa analiza przyczyn, dla których organ potraktował żądaną informację za nieposiadającą cech informacji publicznej. Co się tyczy wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to winien on być w swej treści maksymalnie szczegółowy i dokładny. Organ otrzymując taki wniosek, nie może mieć najmniejszych wątpliwości, co do zakresu wniosku i rzeczywistej woli wnioskodawcy. Jeśli przedmiotem żądania są dokumenty, to muszą one zostać zidentyfikowane przez wnioskodawcę w taki sposób, aby zarówno organ, jak i ewentualnie Sąd badający sprawę, wiedział o jaki dokładnie dokument chodzi. Identyfikacja ta może zostać przeprowadzona przez wnioskodawcę na wiele sposobów, np.: poprzez wskazanie daty dokumentu, jego wytwórcy, jego adresata, jego oznaczenia, jego przedmiotu itp. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż oceniany wniosek nie spełnia ww. kryteriów. Strona nie wskazała w nim w sposób dokładny tego, jakie dokumenty mają zostać jej udostępnione. Posłużenie się zwrotem "dokumenty stanowiące korespondencję z organami władzy państwowej, o których mowa w piśmie o sygnaturze ..." jest bowiem sformułowaniem zbyt ogólnym. Nawet zaś dokonując zestawienia treści wniosku z pismem o sygnaturze wskazanej we wniosku, nie sposób ustalić w sposób wyczerpujący spisu dokumentów, o udostępnienie których strona wnosiła. Przy tak nieprecyzyjnie sformułowanym wniosku, obowiązkiem organu jest wezwanie strony do jego uszczegółowienia. Brak doprecyzowania żądania sprawia bowiem, iż kwestia badania trafności skargi, nie poddaje się kontroli sądowej. Sąd nie ma bowiem przesłanek umożliwiających mu ustalenie, czy strona została zaspokojona w swoim żądaniu, czy też organ pozostaje w bezczynności. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd dopatrzył się w działaniu organu kolejnego uchybienia. Poza faktem, iż odnosił się do wniosku, którego zakresu przedmiotowego nie ustalił ponad wszelką wątpliwość, to stanowisko swoje ograniczył do stwierdzenia, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną. Swojego stanowiska nie uzasadnił jednakże w żaden sposób. Tym samym uniemożliwił stronie oraz tut. Sądowi, dokonania oceny poprawności swojego rozumowania. Nie znając motywów, jakimi kierował się organ udzielając odpowiedzi wnioskodawcy, Sąd nie miał możliwości oceny poprawności stanowiska zajętego przez organ. Z tych względów, uznając, iż organ pozostaje w bezczynności co do rozpoznania wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku, poprzez wskazanie konkretnych dokumentów, których udostępnienia się domaga. Następnie organ wypowie się co do tak sprecyzowanego żądania, uzasadniając szczegółowo swoje stanowisko.