III SA/Wa 610/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2011 r. sprawy ze skargi PPHU "M." sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za 2007 r. oddala skargę Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., określił Przedsiębiorstwu Produkcyjno - Handlowo - Usługowemu "M." sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "Skarżąca") wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Na powyższą decyzję Skarżąca, pismem z dnia 25 sierpnia 2010 r. złożyła odwołanie (data nadania w placówce pocztowej – 25 sierpnia 2010 r.), kwestionując prawidłowość dokonanych przez organ wyliczeń wysokości zobowiązania. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] października 2010r. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm., dalej jako: "O.p.") stwierdził uchybienie terminu do wniesienia powyższego odwołania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzja z [...] sierpnia 2010 r. została doręczona Skarżącej 10 sierpnia 2010 r. W związku z powyższym oraz stosownie do treści art. 223 § 2 O.p. termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 24 sierpnia 2010 r. Odwołanie Skarżącej zostało wniesione w dniu 25 sierpnia 2010 r., tj. z uchybieniem terminu. Skarżąca nie zwróciła się również o przywrócenie terminu do jego złożenia. Postanowienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 27 października 2010r. (dowód - pocztowe potwierdzenie odbioru postanowienia). Skarżąca wnioskiem z dnia 24 listopada 2010 r. zwróciła się o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] sierpnia 2010 r. We wniosku stwierdziła, że w sierpniu 2010 r. pracownica spółki, obsługująca sekretariat firmy, przebywała na urlopie i sprawami sekretariatu okazjonalnie zajmowały się różne osoby z działów administracyjnego i księgowości. Podniosła, iż przeprowadzono postępowanie wyjaśniające wykazało iż osoba odpowiedzialna za realizację wymienionych decyzji, otrzymała decyzje za lata 2005 i 2007 r. w dniu 11 sierpnia 2010 r. i była przeświadczona, że termin na wniesienie odwołania od tych decyzji upływał w obydwu przypadkach w dni 25 sierpnia 2010 r. Wyjaśniła też, iż w międzyczasie organ wezwał do złożenia dodatkowych wyjaśnień i przesłania dokumentów odnośnie roku 2005 i 2007, co przeświadczyło Skarżącą o złożeniu odwołania w terminie. Podniosła również szereg zarzutów dotyczących decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. dotyczących nieprawidłowości dokonanych wyliczeń. Podkreśliła, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania wyniosło jeden dzień. Wyjaśniła również, iż składając odwołanie nie występowała o przywrócenie terminu, gdyż pracownik udzielający merytorycznej odpowiedzi był przeświadczony o zachowaniu terminu. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. na podstawie między innymi art. 163 § 2 w związku z art. 162 § 1 i 2 O.p. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyjaśnił, że postanowienie z dnia 14 października 2010 r. zostało doręczone stronie 27 października 2010 r. Zgodnie z art. 162 § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Przyjmując - w sposób najbardziej korzystny dla strony - iż przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu doręczenia ww. postanowienia stronie, to termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ekspirował 3 listopada 2010 r. Skarżąca natomiast złożyła wniosek w dniu 24 listopada 2010 r. (dowód - data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Podkreślił również, iż strona złożyła wniosek z uchybieniem terminu określonego w art. 162 § 2 O.p., tj. nie dopełniła jednej z przesłanek wymienionych w art. 162 O.p. Brak było podstaw do badania braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając postanowieniu jednostronność i oparcie się wyłącznie na względach formalnych z pominięciem treści merytorycznej sporu i nie uwzględnienie ważnego interesu podatnika. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżąca podniosła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło nie ze złej woli ani lekceważenia sprawy. Zarzuciła, iż konsekwencje błędu formalnego są niewspółmiernie wysokie w stosunku do uchybienia i nie uwzględniają ważnego interesu podatnika. W odpowiedzi Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, iż każde nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku zaskarżonego postanowienia, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a.) - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec tego, Sąd zbadał, czy toczące się postępowania nie naruszyły norm, zawartych w Ordynacji podatkowej i stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jest niesporne, że zgodnie z posiadanymi uprawnieniami, Prezes Zarządu PFRON wydał decyzję określającą zobowiązania Skarżącej z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i decyzję tę przesłał na adres Skarżącej. Została ona doręczona w dniu 10 sierpnia 2010 r., co wynika z adnotacji na druku dowodu doręczenia właściwej placówki pocztowej. Uchybienie ustawowemu terminowi procesowemu, a więc terminowi między innymi do złożenia odwołania, powoduje, że dokonana po tym terminie czynność jest bezskuteczna prawnie. Uchybienie terminowi oznacza niewykonanie określonej czynności procesowej, w ściśle określonym przez organ podatkowy lub przepis prawa, czasie. W przypadku gdy nastąpi uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, który - stosownie do art. 223 § 2 pkt 1 O.p. - wynosi 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji stronie, organ odwoławczy musi w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W złożonym przez Skarżącą wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania nie zostały wskazane przez nią okoliczności uprawdopodabniające, że uchybienie nastąpiło bez winy Skarżącej. W przypadku bowiem doręczenia pisma pracownikowi przedsiębiorcy, przyjmuje się domniemanie, iż osoba, która dysponuje pieczęcią osobistą pracodawcy i potwierdza odbiór korespondencji, jest osobą upoważnioną do odbioru pisma, doręczanego zakładowi pracy. Należy bowiem podkreślić, iż zaniedbanie pracownika który odebrał korespondencję, którego niewątpliwym skutkiem było niezłożenie odwołania od decyzji w wyznaczonym terminie, nie może stanowić okoliczności potwierdzającej brak winy Skarżącej. To Skarżąca jako podmiot gospodarczy, posiadający osobowość prawną odpowiada za działania i zaniechania swoich pracowników przed osobami trzecimi, co jasno wynika chociażby z art. 117 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks prac ( Dz.U.98 Nr 21 poz. 94 j.t., ze zm.). W ocenie Sądu w żadnym razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne tej jednostki w tym zaniedbania jej pracowników (patrz: wyrok NSA z dnia 20 września 2001 r., IV SA 1340/99, niepubl.). Powoływanie się na zaniedbanie pracownika oraz ich nieobecność z powodu urlopu nie daje podstaw do uznania, że zachodzi brak winy w zaniechaniu Skarżącej jako przedsiębiorcy. Należy podkreślić, że to Skarżąca ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw gospodarczych. Należy też podkreślić, że Skarżąca naruszyła również zasadę, określoną w art.162§ 2 O.p. Zapis art. 162 § 2 O.p. stanowi, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, a jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W tej sprawie oznacza to, że skoro przyczyną uchybienia terminu było niewłaściwe odnotowanie w dzienniku korespondencji przychodzącej w spółce, daty doręczenia decyzji to siedmiodniowy dniowy termin mógł rozpocząć swój bieg od pierwszego dnia stwierdzenia błędu przez spółkę, najdalej do daty otrzymania przez spółkę postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2010r., to jest 27 października 2010 r. Termin ten kończył bieg po upływie 7 dni, a więc 3 listopada 2010r. Skarżąca zaś nie wykazała okoliczności, również w skardze, pozwalających na uznanie, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jak też, że opóźnienie w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło bez jej winy. Sąd analizując skargę, stwierdza, że argumenty dotyczące niewłaściwego wyliczenia w decyzji składek na Państwowy Fundusz Rehabilitacji, nie mogły stanowić argumentu dla przywrócenia terminu do wniesienie odwołania od tej decyzji. Są to bowiem dwie różne kwestie aczkolwiek występujące w jednej sprawie. Postępowanie w drugiej instancji, przed Ministrem Pracy, nie mogło się toczyć z winy samej Skarżącej, która nie dochowała terminów obowiązujących w Ordynacji podatkowej. W tym stanie postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie naruszyło przepisu art. 162 O.p. stanowiącego podstawę prawną jego wydania, a skarga nie podważyła zasadności postanowienia. Z tych względów skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić.