III SA/Gd 177/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi R. P., E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 10 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Decyzją z dnia 29 listopada 2010 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił R. P. i E. B. wznowienia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu w budynku położonym w miejscowości K. K.. W uzasadnieniu wskazano, iż Wójt w dniu 17 czerwca 2010 r. wydał zezwolenie na sprzedaż alkoholu w lokalu położonym w miejscowości K. K.. Wnioskiem z dnia 6 października 2010 r. R. P. i E. B. zwróciły się do Wójta Gminy o wznowienie postępowania w sprawie kwestionowanego zezwolenia. Organ wyjaśnił, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Nadto podniósł, iż zezwolenie na sprzedaż alkoholu zostało wydane w czerwcu 2010 r. i zaraz po tym nastąpiła sprzedaż alkoholu, w związku z tym strona wiedziała o sprzedaży co najmniej w miesiącu lipcu. A zatem w ocenie organu podanie o wznowienie należało złożyć najpóźniej do końca sierpnia 2010 r., a nie jak uczyniono dopiero 12 października 2010r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły R. P. i E. B. podnosząc, że członkowie wspólnoty nie zostali poinformowani o zamiarze wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu, który mieści się w budynku przy ul. [...]. A zatem organ wydając to zezwolenie nie dopełnił niezbędnych formalności związanych z ustawą antyalkoholową. Decyzją z dnia 10 stycznia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 70, poz. 473 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że stroną w sprawie dotyczącej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest wnioskodawca M. L.. W ocenie organu odwoławczego nie mogą być stronami osoby, które są współwłaścicielami nieruchomości, w której prowadzona jest sprzedaż alkoholu. Zgoda tych osób jest niezbędna do uzyskania zezwolenia, warunkiem tego jest bowiem uzyskanie tytułu prawnego do lokalu, ale nie daje to uprawnień strony w toczącym się postępowaniu. W konsekwencji, zdaniem Kolegium współwłaściciele nieruchomości nie mają prawa wnosić o wznowienie postępowania, które może nastąpić jedynie na wniosek strony lub z urzędu. Skargę do Sądu wniosły R. P. i E. B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo, stwierdzenia nieważności zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżące podniosły, iż są stronami postępowania, albowiem zezwolenie na sprzedaż alkoholu, jest decyzją, która wiąże się z nimi przez powiązanie wynikające wprost z ustawy. Wskazały, iż mają prawo do własnej decyzji i mają wpływ na wydanie pozwolenia na sprzedaż alkoholu, w związku z tym mają też prawo do żądania unieważnienia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. W ich ocenie zezwolenie na sprzedaż alkoholu, naruszyło przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ponieważ wbrew przepisom wynikającym z art.18 ust.6 pkt 3 ww. ustawy do wniosku nie załączono pisemnej zgody właścicieli. Ponadto organ, pomijając uzyskanie ich zgody zlekceważył prawo do ochrony własności. Zdaniem skarżących nie bez znaczenia jest fakt, że Wójt Gminy wielokrotnie naruszył przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, naruszył Konstytucję RP, naruszył przepisy kodeksu cywilnego, wydając zezwolenia na sprzedaż alkoholu w tym lokalu bez ich zgody. Nadto skarżące podniosły, iż argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utwierdza organy samorządowe w przekonaniu, że uprawnienia właścicieli są fikcją poprzez uznanie, że nie są stroną w prowadzonych postępowaniach o wydanie lub unieważnienie zezwoleń na sprzedaż alkoholu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację. Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż nawet gdyby uznać, że zgodnie z zarzutami skarżącym służy status strony w postępowaniu o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych M. L., to wniosek ich został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 kpa. O wydaniu zezwolenia strony mogły się dowiedzieć najpóźniej w lipcu 2010 r., tj. po rozpoczęciu sprzedaży na jego podstawie. Wniosek zatem należało złożyć w sierpniu, a został złożony dopiero 12 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie mogła zostać uwzględniona i jako niezasadna podlegała oddaleniu. Art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Kwestia interesu prawnego, a co za tym idzie istnienia przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest szeroko dyskutowana w doktrynie i orzecznictwie. Istnienie interesu prawnego oznacza istnienie normy prawa materialnego, z której wynika prawo lub obowiązek dla danego podmiotu. Przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, stanowi, że do wniosku o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych należy dołączyć pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Podkreślić należy, że posiadanie takiej zgody jest przesłanką odrębną od określonego art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy wymogu złożenia z wnioskiem dokumentu potwierdzającego tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Zatem samo dysponowanie tytułem prawnym do lokalu, przeznaczonego na punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie jest wystarczające dla uzyskania zezwolenia na taką sprzedaż. Niezbędne jest ponadto uzyskanie zgody na prowadzenie w lokalu sprzedaży napojów alkoholowych, wyrażonej przez wymienione w cytowanym wyżej przepisie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy podmioty. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych informacji z rejestru gruntów wynika, że w budynku, w którym M. L. zamierzał rozpocząć sprzedaż alkoholu, o zezwolenie na co wystąpił do właściwego organu, znajdują się 3 lokale mieszkalne, dla których prowadzone są odrębne księgi wieczyste. Jest to zatem budynek mieszkalny wielorodzinny. Treść art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy przesądza o tym, że w sytuacji, w której punkt sprzedaży napojów alkoholowych ma być zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, stroną postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż takich napojów jest obok wnioskodawcy jedynie zarządca lub administrator budynku. Od jego bowiem zgody, niezależnie od tytułu prawnego do lokalu, w którym ma być prowadzona sprzedaż zależy to, czy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zostanie wydane czy też nie. Nie jest natomiast stroną postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych każdy właściciel lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym – skoro wydanie zezwolenia nie jest uzależnione od jego czynności prawnej, zaś sama sprzedaż alkoholu nie oddziaływuje na jego interes prawny. Podkreślić należy w tym miejscu różnicę między omówioną wyżej kategorią interesu prawnego i interesem faktycznym, który nie musi opierać się na normie prawnej – lecz na określonej sytuacji faktycznej. Z faktu potencjalnie możliwych zakłóceń spokoju związanych ze sprzedażą napojów alkoholowych właściciele lokali w budynkach wielorodzinnych nie mogą wywodzić interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie zezwolenia na sprzedaż alkoholu, choć oczywisty jest ich interes faktyczny – związany z chęcią uniknięcia możliwych zakłóceń spokoju w miejscu zamieszkania Skoro skarżące w swej skardze o wznowienie postępowania wskazywały jako podstawę wznowienia fakt, że one jako właścicielki lokali w budynku, gdzie ma być prowadzona sprzedaż alkoholu, nie wyraziły na to zgody, która była wymagana prawem, to słusznie organ odwoławczy rozważył w pierwszym rzędzie to, czy skarżącym przysługiwał status stron postępowania. Skarżące nie twierdziły, by były zarządcami lub administratorami budynku, zaś z informacji z rejestru gruntów znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że administratorem budynku jest Urząd Gminy. Słusznie zatem przyjął organ odwoławczy, że skarżącym nie przysługiwał status stron postępowania w sprawie dotyczącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych prowadzonej z wniosku M. L.. Konsekwencją tego poglądu było uznanie skargi o wznowienie postępowania za niedopuszczalną z przyczyn podmiotowych i odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149§3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, uznając skargę za pozbawioną podstaw prawnych, Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.