II SA/Bk 298/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi E. Sz. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku 3. przyznaje radcy prawnemu J. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 312,20 zł (trzysta dwanaście złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Skarga została wywiedziona na tle następujących zdarzeń faktycznych i prawnych. Skarżący E. Sz. zainicjował w sierpniu 2002 r. postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych, polegających na budowie wiaty, prowadzonych na sąsiedniej działce o numerze geodezyjnym 320/1, położonej we wsi Ż.-W., gmina K., należącej wówczas do S. oraz R. i B. K. M. Skarżący wnosił wtedy o wstrzymanie tychże robót podkreślając, że nie był stroną postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Postępowanie to zakończyło się decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. z dnia [...] października 2002 r. odmawiającą wstrzymania robót budowlanych z powołaniem się na art. 50 ust. 1 prawa budowlanego i umarzającą wszczęte w sprawie postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe z racji ustalenia, że roboty budowlane są prowadzone w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] sierpnia 2001 r. i bez odstępstw od warunków tego pozwolenia. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. a wyrokiem z dnia [...] czerwca 2003 r. wydanym pod sygnaturą [...] Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę E. Sz. na powyższą decyzję. W kwietniu 2005 r. E. Sz. ponownie złożył w organie nadzoru budowlanego I instancji wniosek dotyczący sprawdzenia legalności robót budowlanych przy opisanej wyżej inwestycji, wnosząc o nakazanie doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. Skarżący powołał się na fakt, że po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę wiaty, we wznowionym postępowaniu uchylone zostało decyzją z [...] listopada 2004 r. pierwotne pozwolenie na budowę i ostatecznie odmówiono S. oraz R. i B. K. M. udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem strony inicjującej postępowanie doszło, zatem, do wybudowania spornego obiektu w warunkach samowoli budowlanej. Decyzją z dnia [...] lipca 2005r. organ nadzoru budowlanego I instancji orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie uznając je za bezprzedmiotowe z racji ustalenia, że budowę zrealizowano w oparciu o pozwolenie budowlane i bez odstępstw od warunków tego pozwolenia. Powyższa decyzja została uchylona w postępowaniu odwoławczym w dniu [...] października 2005 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej stwierdził, iż postępowanie administracyjne w sprawie nie jest bezprzedmiotowe, gdyż po wyeliminowaniu z obrotu prawnego pierwotnego pozwolenia na budowę nie jest uregulowany stan prawny spornego obiektu budowlanego. Organ nadzoru budowlanego powinien zbadać czy sporny obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. W postępowaniu przy tym należy zapewnić czynny udział wszystkim stronom uwzględniając aktualny stan własnościowy. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania zapewniony został czynny udział w nim aktualnym właścicielom terenu inwestycji oraz skarżącemu, dwukrotnie zostały przeprowadzone oględziny oraz do akt sprawy dołączono dokumenty informujące o stanie prawnym działki o numerze geodezyjnym 388/1, stanowiącej drogę dojazdową do posesji państwa M. i skarżącego. Zachowanie wymaganej prawem odległości sporej wiaty od tej drogi stała się punktem spornym w sprawie. E. Sz. przedłożył decyzję Wojewody P. z [...] listopada 2005 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. M. z dnia [...] października 1991 r. w sprawie uznania za mienie gminne działki o obecnym numerze 388/1 a Starosta Powiatu W. M. nadesłał kopię decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2006r. stwierdzającą nieważność decyzji o komunalizacji działki o numerze 388/1 i poinformował organ, że w ewidencji gruntów w odniesieniu do powyższej nieruchomości został przywrócony zapis jaki istniał do chwili rozpoczęcia prac związanych z regulacją stanu prawnego dróg tj. przywrócono wpis podmiotu władającego – byłego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. M. Skarżący zarzucał brak zachowania należytej odległości wiaty od drogi stanowiącej jego wyłączną własność a właściciele działki 320/1 wnosili o umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na wzniesienie wiaty za pozwoleniem na budowę, w okresie ważności tego pozwolenia i bez odstępstw od warunków tego pozwolenia. Przy takich stanowiskach stron i po wykonaniu opisanych wyżej czynności decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. organ I instancji powtórnie orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie, powołując w podstawie prawnej decyzji wyłącznie art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył na wstępie wyniki dotychczasowych postępowań wiążących się z niniejszą sprawą oraz przebieg kwestionowanego postępowania a następnie stwierdził, że nie jest przesądzone - wbrew stanowisku skarżącego - że droga dojazdowa o numerze geodezyjnym 388/1 stanowi własność skarżącego. Nadto kwestia własności drogi dojazdowej ma w sprawie drugorzędne znaczenie. Istotne jest to, że sporny obiekt budowlany został pobudowany w okresie ważności pozwolenia na budowę, bez odstępstw od warunków tego pozwolenia i bez naruszenia warunków technicznych. Obiekt został usytuowany w linii istniejącego już na działce budynku gospodarczego (przylega jedną ścianą do tego budynku), a z materiałów geodezyjnych wynika, że jego odległość od działki stanowiącej drogę dojazdową wynosi 4 metry. Akcentując powyższe organ stwierdził, że wzniesienie wiaty nie jest samowolą budowlaną w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego, a zatem postępowanie dotyczące doprowadzenia budynku wiaty do stanu zgodnego z prawem jest bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji wniósł E. Sz. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, co do tego, że sporny obiekt budowlany nie stanowi samowoli budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane, jako zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę, w okresie ważności tego pozwolenia, bez odstępstw od warunków tego pozwolenia i jako skutecznie zgłoszony do użytkowania. Z akt sprawy wynika też, że wiata nie narusza przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy nawiązując do ustaleń i pomiarów przeprowadzonych w czasie oględzin w dniu 5 września 2005 r. stwierdził, że sporny obiekt zlokalizowany został w odległości około 3,60 metra od granicy z działką o numerze 388/1, stanowiącą drogę. Mniejsza niż przepisowe 4 metry odległość nie może decydować o rozbiórce obiektu albowiem jego usytuowanie wytyczył uprawniony geodeta zgodnie z lokalizacją przewidzianą w dokumentacji projektowej zatwierdzonej pozwoleniem na budowę, a status prawny działki, stanowiącej drogę uległ zmianie w 2006 r., tj. w czasie, gdy sporny obiekt już istniał od 4 lat. Wynikający z fotomapy rzeczywisty układ działek, wykazujący różnice w stosunku do stanu wykazywanego na kopiach map zasadniczych oraz ustalonego w czasie oględzin, może stanowić przedmiot ewentualnych roszczeń przed sądami cywilnymi. Skoro obiekt nie jest samowolą budowlaną i nie narusza norm techniczno-budowlanych, postępowanie przed organem nadzoru budowlanego należało uznać za bezprzedmiotowe i jako takie umorzyć. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wywiódł E. Sz. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku podano, że błędne w sprawie było uznanie przez organy nadzoru budowlanego obu instancji bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Wskazano, że skarżący od początku żądał jej załatwienia w sposób merytoryczny, początkowo poprzez doprowadzenie spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem a ostatecznie poprzez nakazanie jego rozbiórki. Do tych żądań organ nadzoru budowlanego powinien się ustosunkować merytorycznie, albowiem istnieje żądanie merytorycznego rozstrzygnięcia, przedmiot sprawy tj. sporny obiekt budowlany oraz przewidziane w art. 51 ust. 1 prawa budowlanego konkretne sposoby rozstrzygania spraw dotyczących robót budowlanych, zrealizowanych w warunkach objętych dyspozycją art. 50 ust. 1 prawa budowlanego. Sąd zalecił aby przy merytorycznej ocenie istnienia podstaw do rozbiórki spornej wiaty bądź istnienia podstaw do nakazu doprowadzenia wiaty do zgodności z przepisami (warunkami techniczno-budowlanymi) mieć na uwadze całokształt okoliczności prawnych i faktycznych sprawy, w tym również okoliczności dotychczas powoływane przez organ dla uzasadnienia bezprzedmiotowości postępowania (istnienie pozwolenia na budowę, zrealizowanie budowy w okresie ważności pozwolenia na budowę, zgłoszenie obiektu do użytkowania, brak odstępstw od warunków pozwolenia na budowę), a nadto zalecono poszerzenie ustaleń o sprawdzenie przyczyn, dla których we wznowionym postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę, po uchyleniu pierwotnego pozwolenia, doszło do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Sąd wskazał również, że należałoby mieć na uwadze okoliczność braku merytorycznego stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę (postępowanie w tej sprawie umorzono po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę na drodze wznowienia postępowania). Wskazano, że należałoby sięgnąć do treści § 12 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w momencie udzielania pozwolenia na budowę wiaty tj. w dacie 6 sierpnia 2001 r. dla sprawdzenia czy organowi architektoniczno – budowlanemu służyło wówczas w ramach postępowania o pozwolenie na budowę uprawnienie do samodzielnej oceny możliwości usytuowania budynku z odstępstwami od zasadniczych odległości normatywnych i czy w tej konkretnej sprawie zatwierdzony plan zagospodarowania terenu inwestycji w ogóle takowe odstępstwa przewidywał. Należałoby rozważyć (ewentualnie wykluczyć) wpływ zmian własnościowych, co do działki o numerze geodezyjnym 388/1 (drogi dojazdowej) na obecną sytuację prawną inwestorów a dla poprawności ustaleń faktycznych sprawy powtórzyć oględziny dla sprawdzenia obecnej odległości wiaty od tejże drogi. Całokształt poszerzonych ustaleń winien być skonfrontowany ze stanem wynikającym z pozwolenia na budowę zwłaszcza ze stanem wynikającym z planu zagospodarowania działki o numerze geodezyjnym 320/1 przy jednoczesnej niemożności pominięcia tego, że ostatecznie i prawomocnie w przeszłości przesądzono już w tej sprawie kwestię braku odstępstw od warunków pozwolenia na budowę w okresie realizacji inwestycji (vide: sprawa [...]). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. M., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, odmówił wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej wiaty. Odwołanie od tej decyzji wniósł E. Sz. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] września 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podano, że powiatowy organ nadzoru budowlanego zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2007 r. Przedmiotowa wiata na maszyny rolnicze nie jest samowolą budowlaną, nie podlega zatem regulacji zawartej w art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Późniejsze wyeliminowanie z obiegu prawnego pozwolenia na budowę nie zmienia tego faktu. Wykonując w/w wyrok Sądu, organ odwoławczy dokonał analizy przepisów warunków technicznych, obowiązujących w dacie wydawania nieobowiązującego pozwolenia na budowę ([...] sierpnia 2001 r.). W wyniku tej analizy stwierdzono, że § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) dopuszczał, aby właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej wyraził zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego z odstępstwami od odległości w stosunku do granic nieruchomości, wskazanych w § 12 tego aktu prawnego. Odnośnie działki o nr 388/1 podano, że jest ona drogą dojazdową do posesji p. M. Jest to droga gruntowa o zmieniającym się przebiegu w terenie, co potwierdza dokonana analiza pomiarów odległości przedmiotowej wiaty od tej działki na różnych etapach postępowania. Zdaniem organu odwoławczego podnoszona przez E. Sz. okoliczność zbyt bliskiej odległości od granicy nie może stanowić jedynej podstawy do wydania nakazu rozbiórki, zwłaszcza, iż obiekt nie narusza innych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób nie naruszający przepisów art. 7, art. 8 i art. 9, a także art. 77 § 1 kpa. Podniesiono, że w niniejszej sprawie nie jest wymagana legalizacja wiaty, gdyż obiekt ten nie powstał samowolnie, a działania organów nadzoru budowlanego polegały na ocenie spełniania przez ten obiekt przepisów techniczno - budowlanych. Ustalenie przebiegu granicy między działkami 320/1 i 388/1 w Ż. W. nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Właściciele wymienionych działek mogą tego dokonać na własny koszt w dogodnym dla nich czasie. Decyzję tę do sądu administracyjnego zaskarżył E. Sz. i zarzucił naruszenie: - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie i uchylanie się od wykonania wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] grudnia 2007 r. w szczególności przez zaniechanie ustalenia przyczyn odmowy wydania pozwolenia na budowę i ustalenia rzeczywistej odległości wiaty od drogi, nie wyjaśniono czy organ architektoniczno – budowlany miał prawo w dniu [...] sierpnia 2001 r. na wyrażenie zgody na odstępstwa od zachowania odległości normatywnych i czy plan zagospodarowania terenu takie odstępstwa przewidywał, pominięto też wpływ stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej na sytuację prawną inwestorów, - art. 7 kpa poprzez zaniechanie ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 77 § 1 kpa poprzez wybiórcze i stronnicze rozpatrzenie materiału dowodowego a w szczególności uznanie za prawdziwe oczywistego kłamstwa, że w dacie oględzin organu I instancji w dniu [...] maja 2008 r. dokonano pomiaru odległości wiaty od drogi. W uzasadnieniu skargi podano, że powoływanie się przez organ odwoławczy na nieistniejące fakty dotyczące pomiarów w dniu [...] maja 2008 r. i akt prawa, którego w dniu [...] sierpnia 2001 r. nie było jest rażącym naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie stwierdzenie nieważności obu decyzji oraz zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 1 lipca 2011 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzut dotyczący tego, że w sprawie organy nie wykonały wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] grudnia 2007 r. w szczególności organ odwoławczy stwierdził, że wykonując ten wyrok dokonał analizy przepisów warunków technicznych obowiązujących w dacie wydawania nieobowiązującego pozwolenia na budowę, za podstawę prawną wskazując § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które weszło w życie 16 grudnia 2002 r. Podkreślono, że pozwolenie na budowę zostało wydane 6 sierpnia 2001 r., czyli prawie rok przed wydaniem w/w rozporządzenia i prawie półtora roku przed dniem jego wejścia w życie. W związku z tym stwierdzono, że w niniejszej sprawie na podstawie tego rozporządzenia nie można dokonać analizy przepisów dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie na dzień [...] sierpnia 2001 roku, a która to analiza jest istotnym elementem dla wyjaśnienia sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2011 r. podano, że nieuzasadniony jest zarzut, iż organ nie wykonał wyroku z dnia [...] grudnia 2007 r., poprzez zaniechanie zbadania przepisów techniczno-budowlanych, obowiązujących w momencie udzielania pozwolenia na budowę. Badanie takie zostało przeprowadzone, jednakże w decyzji ostatecznej zostały błędnie przywołane przepisy prawa. Nie odpowiada to regulacji przepisu art. 113 § 1 kpa i dlatego nie zostało wydane postanowienie o sprostowaniu. Natomiast faktem jest, że organ winien był przywołać przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.), obowiązujące do dnia 15 grudnia 2002 r. Przepis § 12 ust. 6 dopuszczał sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od 4 m (gdy budynek zwrócony jest w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi) lub 3 m (gdy budynek jest zwrócony w stronę granicy ścianą bez otworów), nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. W ocenie organu błąd ten w żaden sposób nie wpływa na poprawność decyzji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. zawieszono postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skargi E. Sz. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2005 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom pozwolenia na budowę przedmiotowej wiaty. Skarga wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie [...] została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku (wyrok z dnia [...] kwietnia 2011 r., [...]). Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. podjęto zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego ponownie rozpoznając sprawę nie wykonał wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia [...] grudnia 2007 r., sygn. [...]. Rozpoznanie przedmiotowej skargi nastąpiło w ramach szczególnego związania wynikającego z sądowego rozstrzygnięcia wydanego już uprzednio w sprawie. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą oni obowiązani podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w tym orzeczeniu. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz aspektu zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania danej decyzji. Ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organów administracji, ponownie ocenione być nie mogą. Przeprowadzona przez Sąd w przedmiotowej sprawie kontrola decyzji organu odwoławczego wykazała, że została ona wydana z naruszeniem omówionej zasady związania w stopniu obligującym Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W wyroku z dnia [...] grudnia 2007 r. w wytycznych co do dalszego postępowania dotyczącego merytorycznej oceny istnienia podstaw do rozbiórki wiaty bądź doprowadzenia jej do zgodności z warunkami techniczno – budowlanymi, nakazano organom nadzoru budowlanego zbadanie przepisów techniczno-budowlanych, obowiązujących w momencie udzielania pozwolenia na budowę wiaty, tj. obowiązujących w dacie [...] sierpnia 2001 r. Z uzasadnienia decyzji wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego wynika, że wykonując powyższy wyrok Sądu dokonano analizy przepisów warunków technicznych, nieobowiązujących w dacie wydawania pozwolenia na budowę ([...] sierpnia 2001 r.). W wyniku tej analizy stwierdzono, że § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) dopuszczał, aby właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej wyraził zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego z odstępstwami od odległości w stosunku do granic nieruchomości, wskazanych w § 12 tego aktu prawnego. Stwierdzić należy, że organ odwoławczy dokonał analizy przepisów warunków technicznych, które jeszcze nie obowiązywały w dacie wydania pozwolenia na budowę. Poddane analizie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. weszły w życie 16 grudnia 2002 r. Oznacza to, że pozwolenie na budowę zostało wydane prawie rok przed wydaniem w/w rozporządzenia i prawie półtora roku przed dniem jego wejścia w życie. W dacie wydania pozwolenia obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.) i to te przepisy powinny być poddane analizie. Dokonując analizy błędnego aktu prawnego organ dodatkowo powołał się na błędną jednostkę redakcyjną tego aktu, tj. § 13 ust. 1, który dotyczy naturalnego oświetlenia a nie kwestii związanych z odległością obiektu budowlanego od granicy. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że powyższe uchybienia nie miały wpływu na poprawność decyzji, albowiem § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia14 grudnia 1994 r. dopuszczał sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od 4 m (gdy budynek zwrócony jest w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi) lub 3 m (gdy budynek jest zwrócony w stronę granicy ścianą bez otworów), nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Uzasadnienie jest integralnym, istotnym elementem decyzji. Mylne zastosowanie całego aktu prawnego jak i jego poszczególnych przepisów nie może być interpretowane jako oczywista omyłka nie mająca wpływu na treść rozstrzygnięcia. Stanowisko samego organu o nieistotności uchybienia jest niekonsekwentne, albowiem z jednej strony organ wywodzi, że nie miało ono wpływu na treść decyzji z drugiej zaś podaje, że uchybienie nie odpowiada regulacji przepisu art. 113 § 1 kpa i dlatego nie zostało wydane postanowienie o sprostowaniu. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy dokona zbadania właściwych przepisów techniczno-budowlanych, obowiązujących w momencie udzielania pozwolenia na budowę wiaty, tj. obowiązujących w dacie [...] sierpnia 2001 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Konsekwencją uchylenia decyzji było orzeczenie o przyznaniu ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy - art. 250 w zw. z art. 210 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349). W wyroku zamieszczono też obowiązkowe stwierdzenie o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienie się wyroku - art. 152 ustawy.