II SA/Wa 339/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi G. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego funkcjonariusza Policji oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. Naczelnik Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o obniżenie o [...] % dodatku służbowego [...] G. D. – [...] Wydziału [...], pełniącemu obowiązki [...] Komendy Miejskiej Policji [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał na opinię służbową o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej przez wymienionego policjanta. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...], mając za podstawę art. 6f i art. 104 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), z dniem [...] listopada 2010 r. obniżył [...] G. D. dodatek służbowy o [...] %, tj. do kwoty [...] zł. W motywach rozstrzygnięcia wskazał na fakt wydania w stosunku do G. D., w dniu [...] sierpnia 2010 r., opinii służbowej, w której stwierdzono niewywiązywanie się przez niego z obowiązków służbowych. Opinia ta została utrzymana w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny, wynikający z konieczności niezwłocznej realizacji obligatoryjnego obniżenia dodatku służbowego. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego, skierowanym do Komendanta Głównego Policji, G. D. wniósł o jego uchylenie oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez błędne przyjęcie, iż negatywna opinia służbowa może stanowić samoistną przesłankę do obniżenia dodatku służbowego. Podkreślił ponadto, że nie zgadza się z twierdzeniami zawartymi w opinii służbowej o nienależytym wykonywaniu swoich obowiązków służbowych. Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że że zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. W myśl § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Natomiast stosownie do § 9 ust. 5 tego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, a przepisy § 8 ust. 5 – 8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Z kolei zgodnie z § 8 ust. 8 przywołanego aktu prawnego, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku m.in. niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej. W ocenie Komendanta Głównego Policji, wskazane przepisy nie tylko umożliwiają, ale i nakazują zmniejszenie kwoty przyznanego policjantowi dodatku służbowego w przypadku otrzymania przez niego opinii służbowej o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych. Organ wskazał, że w dniu [...] września 2010 r. G. D. został zapoznany z opinią służbową z dnia [...] sierpnia 2010 r. o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych, zaś w dniu [...] października 2010 r. doręczono mu rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy wskazanej powyżej opinii służbowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie zaistniała przesłanka określona w § 8 ust. 8 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego, § 9 ust. 5 i § 8 ust. 8 powołanego rozporządzenia są przepisami pozostającymi ze sobą w spójności i wobec takiej konstrukcji przepisu oczywistym jest, że wystąpienie któregoś z przypadków wymienionych w § 8 ust. 8 wyczerpuje przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", o jakim mowa w § 9 ust. 5. Dodał również, że bez znaczenia w niniejszym postępowaniu są argumenty odnoszące się do innych postępowań, tj. opiniowania służbowego bądź sprawy obniżenia innego składnika uposażenia. Z kolei argumenty dotyczące dotychczasowego przebiegu służby zainteresowanego mogą wpłynąć jedynie na skalę dokonanego obniżenia, na co zresztą Komendant Wojewódzki Policji [...] wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, biorąc pod uwagę fakt, że jest to pierwsza opinia policjanta o niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. D. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem Komendanta Głównego Policji, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez ich błędną wykładnię. Skarżący wskazał również na naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8, art. 11 kpa, poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz dokonanie niedopuszczalnej wykładni uzasadnienia organu I instancji w zakresie ustalenia wysokości obniżenia dodatku służbowego; art. 80 kpa, poprzez dowolne i jednostronne przyjęcie, że w stosunku do skarżącego zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający obniżenie dodatku służbowego o [...] %; art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez niedostateczne uzasadnienie obu wydanych w sprawie decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi G. D. podniósł, że wykładnia systemowa przepisów, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonych rozkazów, wskazuje wprost, iż bez ustalenia, że w stosunku do policjanta zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, nie jest możliwe obniżenie dodatku służbowego. Tym samym, zdaniem skarżącego, bez spełnienia przesłanki z § 9 ust. 5 powołanego rozporządzenia, nie jest możliwe zastosowanie jego § 8 ust. 8 pkt 2. Gdyby bowiem ustawodawca chciał, aby dodatek służbowy był obniżany obligatoryjnie w przypadku niewywiązywania się policjanta z obowiązków służbowych, zawarłby wprost takie uregulowanie w rozporządzeniu, jak to uczynił w przypadku dodatku funkcyjnego. Skarżący stwierdził również, iż nie było podstaw do nadania rozkazowi organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację, jakiej użył w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. W myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Natomiast stosownie do § 9 ust. 5 tego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, a przepisy § 8 ust. 5 – 8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Z kolei zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 2 rozporządzenia, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że bez ustalenia, iż w stosunku do policjanta zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, nie jest możliwe obniżenie mu dodatku służbowego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że rozkazem personalnym z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] utrzymał w mocy opinię służbową wydaną przez Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., w której podano, iż G. D. wywiązuje się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności poniżej wymagań. Skoro zatem w ostatecznej opinii służbowej policjanta stwierdzono, że nie wywiązuje się on z obowiązków służbowych zgodnie z wymaganiami, to bezspornym jest, że zachowanie G. D. wyczerpało dyspozycję § 8 ust. 8 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., a to z kolei obligowało organ do obniżenia mu dodatku służbowego (§ 8 ust. 8 pkt 2 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia). Rozkaz personalny o obniżeniu dodatku służbowego miał zatem charakter decyzji administracyjnej związanej, zaś uznaniowość organu przejawia się tu tylko w określeniu wysokości obniżenia tego dodatku i to w granicach stawek oznaczonych w powyższym przepisie, tj. od 20 do 50% (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2009 r. o sygn. akt I OSK 65/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji w sposób wystarczający uzasadnił również wysokość kwoty, o jaką obniżył skarżącemu dodatek służbowy. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie rozkazy należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty zawarte w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Dlatego też, stosując art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.