IV SA/Wa 900/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony przyrody - oddala skargę - Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia D. W., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] kwietnia 2010 r. o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...], obręb K., gmina S. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 r. Wójt Gminy S. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...], obręb K., gmina S. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. odmówił wnioskowanego uzgodnienia. W wyniku rozpatrzenia zażalenia D. W., utrzymując zaskarżone postanowienie organ drugiej instancji stwierdził, że przedmiotową inwestycję planuje się zrealizować na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny P. i w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Dolina P. ([...]), które zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody stanowią formy ochrony przyrody. W przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym, wnioskowana inwestycja wymagała przeprowadzenia analizy w zakresie jej zgodności z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanych form ochrony przyrody. W przypadku pokrywania się obszarowych form ochrony, o których mowa w art. 6 pkt 1-4 i 7-9 ustawy o ochronie przyrody, i obszaru Natura 2000, przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) te obszary. Następnie organ powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu warunków zabudowy pozwala bowiem uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego już jednoznacznie wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, nie może i tak zostać zrealizowana. Uzasadniając zaskarżone postanowienie, organ pierwszej instancji podniósł, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie skutkować naruszeniem zakazu wymienionego w §4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny P. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), tj. zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednocześnie organ ten uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie tego zakazu, wymienione w §4 ust. 1 pkt 8 oraz w §4 ust. 5 powołanego rozporządzenia Wojewody [...]. Z załącznika graficznego do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, sporządzonego w skali 1:1000 wynika, iż działka przeznaczona pod zainwestowanie (działka nr ew. [...], obręb geodezyjny K., gmina S.) położona jest w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegu rzeki P. Nieprzekraczalna linia zabudowy dla przedmiotowej inwestycji została wyznaczona w taki sposób, iż dopuszcza możliwość zabudowy w odległości mniejszej niż 100 metrów od linii brzegu wskazanego cieku wodnego. W przedmiotowej sprawie należało zatem wyjaśnić, czy nie zachodzą jednocześnie okoliczności wyłączające stosowanie omawianego zakazu, wymienione w powołanym rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Projektowane przedsięwzięcie budowlane polegać będzie na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a zatem nie kwalifikuje się jako lokalizowanie obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, a ponadto nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym czy realizacji inwestycji celu publicznego. Projektowana inwestycja nie dotyczy budowy siedliska rolniczego i nie jest związana z terenem przeznaczonym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani. Przedmiotowa inwestycja nie wyczerpuje zatem hipotez norm prawnych statuujących wyjątki od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, wymienione w §4 ust. 1 pkt 8 in fine i §4 ust. 2 oraz ust. 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. W przedmiotowym stanie faktycznym §4 ust. 5. pkt 1 powołanego rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nie mógł znaleźć zastosowania. Zgodnie z §4 ust. 5 pkt 1 zakaz, o którym mowa w §4 ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Przedmiotowe odstępstwo odnosi się zatem do dwóch przypadków: - teren przeznaczony pod inwestycję położony jest w obszarze zwartej zabudowy wsi, co powinno być ponadto określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych), - na terenie przeznaczonym pod inwestycję uzupełnienia się istniejącą zabudowę mieszkaniową i usługową oraz wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach. Pojęcie zwartej zabudowy nie posiada legalnej definicji. Z załącznika graficznego załączonego do akt sprawy, ortofotomap umieszczonych w portalu internetowym "Geoportal" (www.geoportal.gov.pl) oraz zdjęć lotniczych, obejmujących teren inwestycji wynika, iż działka nr ew. [...] znajduje się w sąsiedztwie zabudowy, ale nie jest położona w obszarze "zwartej zabudowy mieszkaniowej wsi". D., przez którą należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy. Można wyróżnić kilka podstawowych układów przestrzennych wsi i przysiółków: wielodrożnice, widlice, ulicówki lub łańcuchówki, przysiółki, kolonie (przypominające gałązki) i zabudowa rozproszona. Pierwsze cztery wymienione rodzaje zabudowy odnoszą się do zabudowy zwartej. Zabudowa rozproszona występuje natomiast w formie luźno rozrzuconych pojedynczych lub kilku siedlisk. Do rozproszonej zabudowy dochodzi wtedy, gdy rolnicy osiedlają się w pobliżu swoich pól uprawnych, w oddaleniu od centrum wsi. Teren przeznaczony pod inwestycję oznaczony jest w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. jako teren zabudowy mieszkalno - usługowej, a nie jako "obszar zwartej zabudowy mieszkaniowej wsi". W odniesieniu do drugiego z ustanowionych w §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. przypadku odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, za działki przyległe można uznać jedynie te, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy. Prawodawca lokalny nie użył bowiem w §4 ust. 5 pkt 1 in fine pojęcia "działki sąsiedniej", którym posłużył się ustawodawca w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wykładnia synonimiczna nie jest zaś dopuszczalna. Pojęcie "działki przylegającej" oznacza jedynie działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczoną do zainwestowania, co znajduje potwierdzenie także w Słowniku współczesnego języka polskiego (Warszawa 1998, Tom II, s. 200) - pojęcie "przyległy" oznacza taki, który przylega do czegoś, styka się z czymś lub jest bardzo blisko. Podobnie pojęcie "przylegać" oznacza dotykać do czegoś, stykać się ze sobą. Natomiast "sąsiedni" to znajdujący się obok czegoś, bliski, przyległy, pobliski. Z kolei o "sąsiedztwie" można powiedzieć bliskie, dalsze, najbliższe. Wskazane różnice w cytowanym słowniku przemawiają za powołana wyżej wykładnią §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny P. Z załącznika graficznego załączonego do akt sprawy oraz ortofotomap umieszczonych w portalu internetowym "Geoportal" (www.geoportal.gov.pl), obejmujących teren inwestycji wynika, iż działka nr ew. [...] sąsiaduje bezpośrednio (przylega) z działkami nr ew.: [...],[...],[...] oraz [...] (droga). Z wymienionych działek przylegających, tylko działka nr ew. [...] stanowi grunt zabudowany. Uwzględniając fakt, że działki przyległe (w szczególności działka nr ew. [...]), z wyjątkiem działki nr ew. [...], nie są zabudowane, nie jest obecnie możliwe wyznaczenie linii zabudowy w rozumieniu §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny P. Należy ponadto rozróżnić pojęcia: "uzupełnienie" oraz "rozwój" (kontynuacja) zabudowy. Wykładnia semantyczna i ścisła pojęcia "uzupełnienie" prowadzi do wniosku, iż wskazany wyjątek można zastosować w sytuacji, kiedy czyni się zwartą zabudowę kompletną, dodając to, co stanowi jej dopełnienie. Powyższe oznacza, iż rozwój zabudowy w kierunku poszerzania jej granic nie stanowi uzupełnienia, o którym mowa w §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Nie zostaną zatem spełnione wszystkie przesłanki wymienione w §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Tym samym nie można zastosować odstępstwa przewidzianego we wspomnianym przepisie. Jeżeli organ pierwszej instancji wadliwie uzasadnił rozstrzygnięcie, które w ocenie organu odwoławczego jest prawidłowe, organ odwoławczy nie może tylko z tego powodu uchylić takiej decyzji. Na gruncie obowiązujących przepisów dopuszczalne jest zatem utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, pomimo wadliwości jego uzasadnienia. Uchybienie polegające na wadliwości uzasadnienia musi być jednak usunięte przez organ odwoławczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. D. W. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie §4 ust. 5 pkt 1 w zw. z §4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny P. oraz błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydanego postanowienia poprzez przyjęcie, że działka nr [...]położona w obrębie K., gmina S. nie stanowi fragmentu zwartej zabudowy wsi D. W uzasadnieniu skargi przedstawiono dotychczasowy tok postępowania oraz wskazano, że obszary o zwartej zabudowie występować będą wtedy, gdy takie ich przeznaczenie wyniknie z postanowień planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - z intensywności zabudowy na danym terenie. Przepis §3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który zawiera definicję zabudowy śródmiejskiej, nie może mieć w niniejszej sprawie żadnego zastosowania, ani stanowić podstawy dokonywania wykładni przepisów w tej sprawie stosowanych. Działka nr [...] ściśle i bezpośrednio przylega do zabudowanej działki nr [...], która bezsprzecznie stanowi fragment zwartej zabudowy wsi D. Działka nr [...] powstała w wyniku podziału nieruchomości położonej w obrębie K., gminie S. składającej się z działek gruntu nr [...] oraz [...]. Na skutek podziału działki gruntu nr [...] powstały działki nr [...] i [...]. Działka nr [...] przed podziałem była zabudowana dwoma budynkami, zaś linia podziału przebiegła pomiędzy tymi dwoma budynkami, wskutek czego każda z powstałych po podziale działek była zabudowana. Budynek znajdujący się na działce nr [...] został rozebrany w celu wybudowania na działce nowego budynku mieszkalnego. Oznacza to, że działka nr [...], a następnie po podziale - działka nr [...] jako działka zabudowana bezspornie stanowiła fragment zwartej zabudowy wsi D. Rozbiórka budynku w celu wzniesienia na jego miejsce innego nie mogła spowodować zmiany statusu działki, na której budynek ten się znajdował. W przeciwnym razie należałoby stwierdzić, że w przypadku gdyby nie dokonano podziału działki numer [...], dopuszczalna byłaby na niej realizacja przedmiotowej inwestycji. Taka wykładnia narusza podstawowe zasady sprawiedliwości i zaufania obywatela do prawa. Do przedmiotowej działki znajduje zatem zastosowanie §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r., według którego zakaz lokalizowania obiektów budowlanych nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Przedmiotowa działka spełnia warunki określone w cytowanym przepisie, tj. stanowi obszar zwartej zabudowy wsi, w studium uwarunkowań i kierunków rozwoju gminy jest oznaczona jako teren zabudowy mieszkalno-usługowej. Niezbędnym warunkiem do spełnienia jest zatem jedynie wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w związku z tym, że spośród działek bezpośrednio przyległych do przedmiotowej działki (tj. [...],[...],[...],[...]) tylko działka nr [...] stanowi grunt zabudowany, nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy w rozumieniu §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Z przepisu tego nie wynika tego rodzaju ograniczenie, w szczególności nie wskazuje się w nim, że linia zabudowy musi przebiegać wzdłuż więcej niż dwóch działek. Z przepisu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika zasada wolności zagospodarowania terenu, a jej ograniczenia, podobnie jak wszelkie ograniczenia uprawnień przysługujących właścicielowi w stosunku do przedmiotu jego własności muszą wynikać z przepisów i jako przepisy wyjątkowe muszą być interpretowane ściśle, zaś w przypadku gdy posługują się pojęciem niejasnym, niezdefiniowanym - ich interpretacja powinna być na korzyść właściciela. Zakaz lokalizowania obiektów budowlanych z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody nie może być interpretowany jako zasada, (...) ponieważ właśnie zakaz lokalizacji obiektów budowlanych jest wyjątkiem od ustawowej zasady wynikającej z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o prawie do zagospodarowania terenu, zgodnie z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także od zasady procesowej wynikającej z art. 56 w zw. z art. 64 ustawy, o niedopuszczalności odmowy ustalenia warunków zabudowy w przypadku, gdy wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa. Przedmiotem sporu skarżącego z organem uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie, czy zakazy wynikające z rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny P. (Dz.Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) wykluczają uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji. Skarżący nie kwestionuje, że jego nieruchomość położona jest w całości w obszarze objętym powołanym rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. i jednocześnie w odległości mniejszej, niż 100 metrów od linii brzegu rzeki P. Z tego względu, wobec nieruchomości skarżącego należało rozważyć zastosowanie zakazu zabudowy wynikającego z §4 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ orzekający przyjął, że zakaz ten nie został wyłączony wobec nieruchomości skarżącego przepisem §4 ust. 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia, ponieważ nieruchomość ta nie spełnia warunków określonym w tym przepisie. Zgodnie ze wskazanym §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r., zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Organy orzekające obu instancji prawidłowo ustaliły, co zostało udokumentowane znajdującymi się w aktach sprawy stosownymi mapami i zdjęciami, że w otoczeniu nieruchomości skarżącego brak jest jakiejkolwiek zabudowy, poza jednym budynkiem, który w oczywisty sposób nie stanowi zwartej zabudowy w rozumieniu powołanego §4 ust. 5 pkt 1. Również w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. wskazano, że obszar, na którym położona jest nieruchomość skarżącego, oznaczony jest, jako teren zabudowy mieszkalno-usługowej, co nie jest tożsame z pojęciem zwartej zabudowy wsi użytym w powołanym §4 ust. 5 pkt 1. Nie każdy bowiem rodzaj zabudowy dopuszczony w studium oznacza jej zwartość. Skoro zaś powołany §4 ust. 5 pkt 1 wyłącza określoną w §4 ust. 1 pkt 8 przedmiotowego rozporządzenia zasadę zakazu zabudowy, to stanowi on w istocie wyjątek, którego treści nie można poddawać rozszerzającej wykładni. Jakkolwiek więc, zaskarżone postanowienie uniemożliwia skarżącemu uzyskanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy służącej zagospodarowaniu nieruchomości w ramach wykonywania przysługującego do niej prawa własności, to jednak cel, dla którego wydane zostało rozporządzenie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny P., wyklucza możliwość uznania pojęcia użytego w studium uwarunkowań o zabudowie mieszkalno - usługowej za tożsame z pojęciem zwartej zabudowy wsi użytym w §4 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia. Prawidłowo również organ orzekający przyjął, że zamierzona przez skarżącego zabudowa nie stanowi uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej w rozumieniu powołanego §4 ust. 5 pkt 1, skoro brak zabudowy na działkach przyległych, poza jedną tylko działką gruntu, wyklucza wyznaczenie linii zabudowy w sposób określony w §4 ust. 5 pkt 1. O ile bowiem budynek znajdujący się na jednej z przyległych działek gruntu mógłby stanowić taki wyznacznik dla linii zabudowy, o tyle projektowana inwestycja nie stanowi uzupełnienia zabudowy, lecz jej dalszy rozwój w kierunku terenów niezabudowanych, na co wskazał organ orzekający w zaskarżonym postanowieniu, i co znajduje potwierdzenie w znajdującym się w aktach sprawy materiale faktograficznym. Słusznie skarżący wskazał, iż wykładnia niejasnych przepisów prawa nie może prowadzić do ograniczenia możliwości zagospodarowania nieruchomości, a w konsekwencji do ograniczenia wykonywania prawa własności nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie nie budzi jednak wątpliwości interpretacyjnych, iż ustalony przez organy orzekające stan faktyczny nie ma charakteru zwartej zabudowy wsi, przez co uznanie takiego stanu za zwartą zabudowę stanowiłoby w istocie rozszerzającą wykładnię pojęcia zwartej zabudowy w odniesieniu do tego stanu faktycznego. Błędnie natomiast skarżący przyjmuje, że wywodzenie się jego nieruchomości z podziału uprzedniej nieruchomości zabudowanej dwoma budynkami, jak również okoliczność istnienia uprzednio na jego nieruchomości budynku, który skarżący rozebrał, przesądza o istnieniu zwartej zabudowy mieszkalnej. Organ orzekający prawidłowo bowiem rozważył aktualny stan faktyczny na nieruchomości w chwili orzekania, a nie jakoby istniejący w przeszłości. W aktualnym zaś stanie faktycznym, otoczenie nieruchomości skarżącego, nie jest zabudowane, poza jednym budynkiem, dlatego taki stan prawidłowo oceniono w zaskarżonym postanowieniu, jako nie spełniający cechy zwartości zabudowy. O ile zaś organ orzekający błędnie powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które znajduje zastosowanie dopiero przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, to jednak nie ma to wpływu na wynik sprawy, skoro ustalony przez ten organ stan faktyczny wyklucza pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w kontekście treści §4 ust. 1 pkt 8 i §4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny P. Mając na uwadze wyczerpujące wyjaśnienie przez organy orzekające stanu faktycznego sprawy, jego ocenę tych organów w kontekście powołanego rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. należy uznać za prawidłową i wystarczająca do wydania postanowienia w zaskarżonym kształcie, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.