I OSK 2745/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi [...] o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1415/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej Miasta Poznań od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1374/11 w sprawie ze skargi Miasta Poznań na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania, 2. zwrócić [...] z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1415/12, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Miasta Poznań, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1374/11 oraz decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nabyciu własności nieruchomości z mocy prawa. W dniu 7 października 2014 r. (data stempla pocztowego) [...] złożyła, sporządzoną przez adwokata, skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako Ppsa). W uzasadnieniu skargi o wznowienie podniesiono, że w wyroku z 15 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nieruchomość będąca przedmiotem sprawy była drogą publiczną. Jednakże stanowisko to – w ocenie Spółki – jest błędne, a na poparcie tej tezy przedstawiono uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 8 lipca 2014 r., nr LXXI/1109/VI/2014 w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych. Zdaniem Spółki uchwała ta jest taką okolicznością faktyczną, na którą nie mogła powołać się, ani skorzystać z niej w poprzednim postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona przez [...] skarga o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie nie spełnia warunków koniecznych do jej merytorycznego rozpoznania, w szczególności nie została oparta na ustawowej podstawie. Tym samym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skarga o wznowienie postępowania, poza odpowiadaniu wymaganiom formalnym stawianym pismom strony, winna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 – 274 Ppsa uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Należy przy tym wskazać, iż samo sformułowanie podstawy przez powołanie się na powyższe przepisy, nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 Ppsa. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Autor skargi o wznowienie postępowania powołał co prawda, jako podstawę żądania, art. 273 § 2 Ppsa, który stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, jednakże z przedstawionych przez stronę okoliczności i z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że skarga ta nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Ze sformułowania art. 273 § 2 P.p.s.a. wynika bowiem, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Innymi słowy sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Fakty ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, nie są objęte hipotezą wskazanego przepisu. Innymi słowy niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie, a tylko na skutek niedostrzeżenia czy zaniedbania strona tego nie uczyniła. W niniejszej sprawie okolicznościami podniesionymi przez Spółkę jako wskazującymi na ustawową podstawę wznowienia było wydanie przez Radę Miasta Poznania uchwały z dnia 8 lipca 2014 r., w przedmiocie zaliczenia ulic do kategorii dróg publicznych. Z uchwały tej miałoby wynikać, iż – wbrew twierdzeniom zawartym w wyroku z 15 stycznia 2014 r. – nieruchomość, będąca przedmiotem niniejszego postępowania, nie jest drogą publiczną. Jednak zauważyć należy, iż uchwała ta wydana została po zapadnięciu wyroku w sprawie I OSK 1415/12. Nie może być ona zatem uznana za taką okoliczność, która istniała już przed zakończeniem tej sprawy, a Spółka nie mogła z niej skorzystać w poprzednim postępowaniu. Oznacza to zatem, że uchwała taka w żadnym razie nie może być uznana za taką okoliczność faktyczną lub środek dowodowy, o jakich mowa w art. 273 § 2 Ppsa. Z powyższych względów uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na podstawie art. 273 § 2 Ppsa, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.