II OSK 2356/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 546/11 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Rz 855/10 zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2010 r. o odrzuceniu skargi S. J. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt: II SA/Rz 855/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę S. J. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2010 r., w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 listopada 2010 r. Pismem z dnia 17 czerwca 2011 r. S. J. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym powyżej postanowieniem. W petitum skargi jako podstawę wznowienia podał art. 273 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi podał, że podstawą skargi o wznowienie postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest pozbawienie skarżącego możliwości działania wskutek naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nieprawidłowe doręczenie wezwania w sprawie o sygn. II SA/Rz 855/10 bowiem, zdaniem skarżącego, skutkowało nieuzupełnieniem przez niego braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zostało skierowane niewłaściwie do S. J. , a nie do S. J. , a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru naniesiono poprawki. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Jak wskazał Sąd, podstawą wznowienia postępowania w sprawie o sygn. II SA/Rz 855/10, jak wynika z petitum skargi, skarżący uczynił przesłankę wskazaną w art. 273 § 2 p.p.s.a. W treści skargi wskazał natomiast, że opiera skargę o wznowienie na przesłance wynikającej z art. 271 pkt 1 ustawy - pozbawienie skarżącego możliwości działania na skutek naruszenia przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprawidłowe doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego rozpoczął swój bieg w dniu, kiedy skarżący dowiedział się o orzeczeniu czyli w dniu doręczenia mu postanowienia z dnia 20 października 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 37 akt II SA/Rz 855/10), upłynął więc w dniu 5 lutego 2011 r. Skarga o wznowienie postępowania została natomiast nadana za pośrednictwem poczty w dniu 18 czerwca 2011 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia. Z uwagi na ustalenie, że skarga została wniesiona po terminie, sąd nie oceniał czy opiera się ona ustawowej postawie wznowienia. Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 280 § 1 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi. Od powyższego postanowienia S. J. wniósł skargę kasacyjną zarzucając naruszenie art. 277 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez: 1. Błędne ustalenie, że w dniu 5 lutego 2011 r., skarżącemu upłynął termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy wystąpił on o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, 2. Błędne ustalenie, że termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 5 lutego 2011 r. w sytuacji, gdy skarżący przebywając w zakładzie karnym nie miał możliwości przejrzenia akt sprawy a tym samym ustalenia, że podstawa złożenia wniosku o wznowienie postępowania zaistniała. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jeszcze raz wskazano, że podstawą skargi o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest pozbawienie skarżącego możliwości działania wskutek naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącego termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania powinien być liczony od dnia doręczenia postanowienia o ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu a w takim przypadku termin do wniesienia skargi został niewątpliwie zachowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie niniejszej podstawą żądania przez skarżącego wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 855/10 jest, jak wynika z treści skargi o wznowienie postępowania oraz ze skargi kasacyjnej, pozbawienie go możliwości działania. Przepis art. 277 p.p.s.a. w takiej sytuacji jednoznacznie wskazuje od kiedy należy liczyć termin trzymiesięczny na złożenie skargi o wznowienie postępowania – jest to dzień, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jak wynika z akt sprawy, dzień w którym skarżący dowiedział się o orzeczeniu – postanowieniu z dnia 20 października 2010 r. o odrzuceniu skargi – był dzień jego doręczenia skarżącemu czyli 5 listopad 2010 r. W takiej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawidłowo uznał, że skarga o wznowienie postępowania nadana za pośrednictwem poczty w dniu 18 czerwca 2011 r., została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 277 p.p.s.a. i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 280 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej należy natomiast wskazać, że nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania należało liczyć od dnia doręczenia postanowienia o ustanowieniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, gdyż skarżący był w sprawie niniejszej uprawniony do samodzielnego złożenia takiej skargi. Nie mógł zostać również uwzględniony argument, że skarżący przebywając w zakładzie karnym nie miał możliwości przejrzenia akt sprawy a tym samym ustalenia, że podstawa złożenia wniosku o wznowienie postępowania zaistniała. W przypadku bowiem podstawy wznowienia postępowania polegającej na pozbawieniu możliwości działania treść przepis art. 277 nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż termin ten należy liczyć od dnia w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W sprawie niniejszej był to dzień doręczenia skarżącemu postanowienia z dnia 20 października 2010 r. o odrzuceniu jego skargi na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] lipca 2010 r., w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w postanowieniu o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.