II OZ 241/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.S. i E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 393/11 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.S. i E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 31 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 393/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek M.S. i E.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Postanowieniem z dnia 24 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę skarżących na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. jako spóźnioną. Wraz z wniesioną na powyższe postanowienie skargą kasacyjną jako załącznik został złożony odpis wniosku z dnia 28 marca 2011 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W treści zarządzenia z dnia 1 lipca 2011 r. Przewodnicząca Wydziału stwierdziła, że wniosek o przywrócenie terminu nie wpłynął w marcu, lecz został złożony dopiero przy skardze kasacyjnej. Następnie zarządzeniem z dnia 19 lipca 2011 r. wezwano organ do przesłania Sądowi wszystkich dokumentów, w szczególności wniosku pełnomocnika skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który wg twierdzeń pełnomocnika został skierowany do Sądu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odpowiedzi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. poinformowało Sąd, że przy tym piśmie przesyła żądane dokumenty, w tym m. in. odpis wniosku z dnia 28 marca 2011 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz z kopertą w której wniosek ten został przez pełnomocnika wysłany. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi argumentując, że wina w uchybieniu terminu leży po stronie pełnomocnika skarżących. Nadto wskazano, że przedmiotowy wniosek został złożony już po upływie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia tego terminu – o uchybieniu terminu pełnomocnik dowiedział się w dniu 23 marca 2011 r., a przedmiotowy wniosek został złożony dopiero wraz ze skargą z dnia 27 czerwca 2011 r. Następnie pismem z dnia 22 listopada 2011 r. pełnomocnik skarżących wniósł o rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu z dnia 28 marca 2011 r. Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. skarżący ponownie wskazali, że wniosek z dnia 28 marca 2011 r. do dnia dzisiejszego nie został rozpoznany, albowiem Sąd rozpoznał wniosek nieistniejący bądź inny wniosek niż ten z dnia 28 marca 2011 r. złożony w terminie i we właściwym trybie (za pośrednictwem organu). Następnie przy piśmie z dnia 8 lutego 2012 r. skarżący przesłali do Sądu I instancji informację uzyskaną od organu, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z dnia 28 marca 2011 r. został Sądowi przekazany. Jednocześnie załączono kserokopię przedmiotowego wniosku wraz z adnotacją uczynioną przez organ, że wniosek ten wpłynął do Kolegium w dniu 29 marca 2011 r. W ocenie Sądu I instancji wniosek o przywrócenie terminu winien zostać odrzucony na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", albowiem podlegał on już merytorycznej ocenie Sądu i był przedmiotem rozpoznania – postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2012 r. Sąd rozpoznał wniosek z dnia 28 marca 2011 r. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący, zaskarżając je w całości. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie art. 88 P.p.s.a. przez przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu z uwagi na fakt, iż został on już merytorycznie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2012 r., 2. naruszenie art. 86 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona poniosła winę za wniesienie po terminie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2011 r., 3. naruszenie art. 87 § 2 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając na uwadze powyższe uchybienia wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że po tym jak pełnomocnik zorientował się, iż skarga została skierowana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu dokonał dwóch czynności – skierował skargę do właściwego organu oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, co nastąpiło pismem z dnia 28 marca 2011 r. Nadto w toku sprawy złożono skargę kasacyjną do której załączono m. in. odpis wniosku z dnia 28 marca 2011 r. W ocenie skarżących Sąd bezpodstawnie uznał, że przedmiotowy wniosek został już raz merytorycznie rozpoznany. Przewodnicząca Wydziału błędnie stwierdziła, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony wraz ze skargą kasacyjną z dnia 27 czerwca 2012 r., a nie w marcu. Wniosek złożony w dniu 27 czerwca 2011 r. został rozpoznany merytorycznie, mimo że winien zostać odrzucony, skoro stwierdzono jego wniesienie po upływie siedmiu dni. Skoro niedopuszczalne było merytoryczne rozpoznanie tego wniosku, to również niedopuszczalne było oparcie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na ustalenia poczynione w orzeczeniu z dnia 9 sierpnia 2011 r. Wskazano także, że przedmiotem postanowienia z dnia 9 sierpnia 2011 r. był nieistniejący wniosek – wniosek wniesiony dnia 27 czerwca 2011 r., a tymczasem pełnomocnik złożył tylko jeden wniosek o przywrócenie terminu z dnia 28 marca 2011 r., który w czasie biegu terminu na zaskarżenie postanowienia z dnia 9 sierpnia 2011 r. nadal nie został rozpoznany. Dlatego kwestia niezaskarżenia postanowienia z dnia 9 sierpnia 2011 r. nie ma znaczenia dla tej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W niniejszej sprawie odrzucony zaskarżonym postanowieniem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest kolejnym tego typu wnioskiem w sprawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyjąć bowiem należy, że pierwszy został złożony wraz ze skargą kasacyjną w dniu 27 czerwca 2011 r. i rozpoznany merytorycznie przez Sąd I instancji postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. Odrzucony zakwestionowanym postanowieniem wniosek z dnia 28 marca 2011 r. jest tożsamy w treści, co wniosek już merytorycznie rozpoznany ww. postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2011 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi jest prawomocne, a zatem składanie kolejnego wniosku w tym samym zakresie jest, stosownie do normy art. 88 P.p.s.a., niedopuszczalne. Tym samym, wbrew twierdzeniom zażalenia, zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 88 P.p.s.a., trafnie bowiem przyjął, że w okolicznościach tej sprawy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został już merytorycznie rozpoznany, co uzasadniało odrzucenie kolejnego tożsamego wniosku w tym zakresie. Natomiast zarzuty naruszenia art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a. w ogóle nie mogą zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznane, albowiem powodem odrzucenia przedmiotowego wniosku była jego niedopuszczalność, a nie kwestia jego zasadności czy niespełnienia wymogów formalnych pisma. Zatem odrzucając przedmiotowy wniosek z dnia 28 marca 2011 r. Sąd I instancji nie mógł naruszyć tych przepisów. Zarzut w tym zakresie mógłby ewentualnie zostać skutecznie podniesiony, ale w zażaleniu na postanowienie załatwiające wniosek merytorycznie. Na marginesie wskazać należy, że – wbrew twierdzeniom zażalenia – postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011 r. Sąd I instancji rozpoznał wniosek o przywrócenie terminu merytorycznie, uznając, iż brak jest podstaw do przywrócenia terminu, albowiem nie została spełniona przesłanka braku winy w jego uchybieniu. Zatem podstawą rozstrzygnięcia nie była kwestia złożenia wniosku po terminie, gdyż w tej sytuacji wniosek taki zostałby, bez merytorycznego badania, odrzucony. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.