VIII SA/Wa 264/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpatrzeniu odwołania A. K. (zwanego dalej skarżącym) utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] września 2010 r., znak [...], wydaną przez Prezydenta Miasta R. orzekającą o skreśleniu z ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Prezydenta Miasta R. oraz o unieważnieniu legitymacji instruktora numer druku [...], a także anulowaniu numeru uprawnienia [...]. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło wskutek powzięcia przez komórkę ds. nadzoru nad ośrodkami szkolenia kierowców i instruktorami nauki jazdy wiadomości o prowadzeniu przez skarżącego szkoleń uzupełniających dla kandydatów na kierowców poza ośrodkiem szkolenia kierowców. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak [...], na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, dalej jako: "p.r.d."), Prezydent Miasta R. orzekł o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Prezydenta Miasta R. oraz o unieważnieniu legitymacji instruktora numer druku [...], a także anulowaniu numeru uprawnienia [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wydał powyższą decyzję w oparciu o następujące dowody: - informację z dnia [...] sierpnia 2010 roku z przebiegu rutynowej kontroli instruktora i jednocześnie przedsiębiorcy A. K., przesłaną w formie notatki służbowej przez Komendę Miejskiej Policji w R.; - informacje o przebiegu wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, przekazane z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miejskiego w R. w dniach: [...] kwietnia 2010 roku i [...] września 2010 roku; - informację ze Starostwa Powiatowego w Z. dotyczącą kwestii figurowania w ewidencji praw jazdy M. B.; - zeznania skarżącego zawarte w protokole przesłuchania strony z dnia [...] września 2010 roku; - zeznania M. B. zawarte w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] września 2010 roku; - zdjęcie pojazdu marki [...] zarejestrowanego pod numerem [...], które w dniu [...] maja 2010 roku dostarczone zostało do Wydziału Komunikacji od anonimowego nadawcy; - kserokopię dowodu rejestracyjnego numer [...] pojazdu, o którym mowa powyżej oraz kartę informacyjną pojazdu wydrukowaną z ewidencji rejestracji pojazdów; - wizytówkę, jaką posługiwał się instruktor A. K., która w dniu [...] lipca 2010 roku dostarczona została do tutejszego Wydziału Komunikacji od anonimowego nadawcy. Nadto organ wskazał, że skarżący dokonał wpisu do rejestru działalności gospodarczej, lecz nie dokonał wpisu do rejestru działalności regulowanej, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 103 ust. 1 p.r.d., bowiem działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Organ wskazał również, że ośrodek szkolenia kierowców może prowadzić przedsiębiorca, który: 1) posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) w stosunku do którego nie została otwarta likwidacja lub nie ogłoszono upadłości; 3) który nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej; 4) który posiada warunki lokalowe, wyposażenie dydaktyczne, plac do wykonywania manewrów oraz co najmniej jeden pojazd przystosowany do nauki jazdy; 5) który gwarantuje przeprowadzenie szkolenia zgodnie z jego szczegółowymi warunkami; 6) który zatrudnia co najmniej jednego instruktora lub sam jest instruktorem. Biorąc pod uwagę wyżej wymieniane warunki prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców przez przedsiębiorcę i po zweryfikowaniu dowodów w sprawie, zwłaszcza zeznań strony i świadka, organ stwierdził, że instruktor A. K. prowadził szkolenie praktyczne poza ośrodkiem szkolenia kierowców. Faktem jest, że instruktor prowadził działalność gospodarczą w tym zakresie, lecz kolejnym faktem, iż nie tylko nie złożył wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, ale de facto - również nie spełniał warunków prowadzenia tej działalności, gdyż nie posiadał na terenie miasta R. warunków lokalowych i placu do wykonywania manewrów. Zatem nie można nawet mówić tutaj o ośrodku szkolenia kierowców, który działał bez wpisu. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów z dnia 27 października 2005 roku (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 ze zm.) szkolenie osób ubiegających się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami może prowadzić przedsiębiorca, który posiada w zakresie warunków lokalowych - co najmniej jedną salę o powierzchni nie mniejszej niż 25 m2 (pkt 1 lit. b). Dalej w rozporządzeniu mówi się o utwardzonym placu manewrowym o powierzchni co najmniej 120 m2 przy szkoleniu w zakresie prawa jazdy kategorii B (pkt 2 lit. a). Z art. 102 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wynika, że szkolenie osoby ubiegającej się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym albo tramwajem prowadzone jest w formie kursu - w ośrodku szkolenia kierowców. Przedsiębiorca przy udziale instruktora lub samemu będąc instruktorem nauki jazdy może prowadzić szkolenie wyłącznie w ośrodku szkolenia kierowców (§ 3 ust. 2 rozporządzenia ). Podsumowując, instruktorowi A. K. w trakcie postępowania, w sytuacji szkolenia praktycznego kursantki M. B. w dniu [...] sierpnia 2010 roku udowodniono prowadzenie szkolenia poza ośrodkiem szkolenia kierowców. Było to szkolenie uzupełniające, bowiem odbywało się na wniosek kursantki i które to powinno odbywać się w ośrodku szkolenia kierowców. O istnieniu ośrodka szkolenia kierowców w przypadku skarżącego nie może być mowy, bowiem przedsiębiorca nie spełniał wielu warunków niezbędnych do jego powstania i prawidłowego funkcjonowania. Instruktor zaś nie może tłumaczyć się brakiem znajomości przepisów prawa (ignorantia iuris nocet). W myśl art. 107 ust. 1 pkt 4 p.r.d. starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) skreśla instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. W rezultacie szczegółowej analizy materiałów zgromadzonych w sprawie, w szczególności materiałów dowodowych, nie ulega wątpliwości, że doszło w tym przypadku do rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej: 1) naruszenie prawa procesowego w postaci art. 7, 8, 9 , art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, błędną ocenę zebranych dowodów, błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na bezpodstawnym uznaniu, że w niniejszej sprawie skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia, 2) naruszenie prawa materialnego w postaci art. 107 ust. 1 pkt 4 p.r.d. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. powołaną wyżej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że to skarżący oświadczył, że jako przedsiębiorca posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej, pojazd przystosowany jest do nauki jazdy, zaś zawód instruktora nauki jazdy wykonuje w ramach własnej działalności gospodarczej, natomiast nie jest i nie był zatrudniony w ośrodku szkolenia kierowców. Skarżący nie wiedział natomiast, że instruktor nauki jazdy może szkolić jedynie w ośrodku szkolenia kierowców. Jednocześnie żaden przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia kierowców nie zlecał mu prowadzenia szkoleń kandydatów na kierowców. W ocenie organu odwoławczego skarżący w sposób rażący naruszył przepisy w zakresie szkolenia kierowców, bowiem nie był wpisany do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, w związku z czym nie mógł on prowadzić szkolenia kierowców. Działanie takie nie może być akceptowane z punktu widzenia praworządności oraz przyjętych standardów w procesie szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie prawa jazdy. Skarżący swoim postępowaniem naraził nie tylko siebie, ale także kursantkę, na trudne do przewidzenia skutki prawne ewentualnej kolizji drogowej, czy wypadku. Nie jest przy tym istotne ustalanie - o co wnosi Skarżący w odwołaniu - czy powstała jakakolwiek szkoda w wyniku prowadzonej działalności. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa procesowego w postaci art. 7, 8, 9, 10 § 1, art. 75, art. 77 § 1, 78 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, błędną ocenę zebranych dowodów, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym uznaniu, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia; - naruszenie prawa materialnego w postaci art. 107 ust. 1 pkt 4 p.r.d. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy obu instancji nie dokonały wyjaśnienia, na czym polegało rażące naruszenie przez niego przepisów w zakresie prowadzenia szkolenia. Z uzasadnienia SKO w R. wynika, że organ II instancji nie odróżnia pojęć "rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia" od "rażącego naruszenia przepisów regulujących warunki wykonywania działalności gospodarczej". Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do art. 72 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wykonywanie działalności regulowanej bez wpisu do rejestru takiej działalności stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności regulowanej, będące materialną przyczyną wydania decyzji przez organ prowadzący rejestr. Ustawodawca w art. 107 ust. 1 pkt. 4 p.r.d. nie wskazał w sposób enumeratywny przypadków rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia. Z pewnością chodzi w tym przepisie o takie naruszenia, które mają charakter jaskrawy. Wykładni tego przepisu nie można dokonywać w sposób rozszerzający. Z pewnością uchybienie formalne związane z zaniechaniem złożenia wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej nie mieści się w kategorii naruszenia przepisów w zakresie prowadzenia szkolenia. Dodatkowo skarżący podniósł, że nie złożył wniosku o wpis do działalności regulowanej tylko dlatego, że został mylnie pouczony przez pracownika Urzędu Miejskiego w R., że nie ma takiego obowiązku. Składając wszystkie niezbędne dokumenty do wpisu przy rozpoczęciu wykonywania działalności gospodarczej działał w usprawiedliwionym przekonaniu, że wpis do właściwego rejestru zostanie dokonany automatycznie przez Urząd Miejski w R.. Nadto organ administracyjny nie poczynił ustaleń, czy skarżący spełnił wszystkie warunki związane z prowadzeniem ośrodka szkolenia kierowców, w tym lokalowe i inne. Z oświadczeń składanych w toku postępowania wynika, że skarżący na terenie miasta K. posiada odpowiednie warunki lokalowe oraz plac manewrowy przystosowany do prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wnosząc o jej oddalenie podtrzymało dotychczasową argumentację. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o zwrot kosztów postępowania. Nadto złożył jako załącznik do protokołu umowę najmu części powierzchni użytkowej. Skarżący oświadczył, iż oryginał umowy najmu złożonej w dniu dzisiejszym do akt sprawy przedstawił w Urzędzie Komunikacji w dniu wezwania. Oświadczył, że nie odbierał żadnego potwierdzenia dokumentu w związku ze złożeniem umowy najmu. Dodatkowo oświadczył, że swoje wnioski i zastrzeżenia co do pracy organów administracji składał w formie ustnej. Potwierdził, że nie wiedział o działalności regulowanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd, naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Skarga jest niezasadna. Organy administracji przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowanie administracyjne, dokonały ustalenia okoliczności faktycznych, prawidłowo ustaliły przepisy mające zastosowanie w sprawie i właściwie zakwalifikowały naruszenie przez skarżącego przepisów szkoleniowych w zakresie szkolenia osób ubiegających się o uzyskanie prawa jazdy. Nie zachodzą zatem zarzucone w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że jest on bezpodstawny, a organy prawidłowo zastosowały w sprawie art. 107 ust. 1 pkt 4 p.r.d. Ustalenie w przebiegu postępowania, że skarżący jako instruktor (czemu nie zaprzecza) prowadził szkolenie z zakresu praktycznej nauki jazdy osoby nie posiadającej prawa jazdy – poza ośrodkiem szkolenia kierowców, należy zakwalifikować jako rażące naruszenie przepisów w zakresie szkolenia w rozumieniu art. 107 ust. 1 pkt 4 p.r.d. Całkowicie chybione i błędne są zarzuty zawarte w skardze, że ustalony w sprawie stan faktyczny dowodzi tego, że skarżący dopuścił się jedynie uchybienia formalnego, polegającego na zaniechaniu złożenia wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej. Twierdzenia zawarte w skardze o posiadaniu przez skarżącego placu manewrowego w K. i nie dokonaniu przez organy ustaleń w zakresie posiadania bazy szkoleniowej są zarzutami bezpodstawnymi. W toku postępowania organ ustalił, że siedziba działalności gospodarczej skarżącego stanowi jednocześnie jego miejsce zamieszkania, ustalił pojazd, którego używał do działalności, a innych wniosków dowodowych, w tym dotyczących istnienia bazy w K. nie zgłaszał. Nie zachodzą także zarzucone naruszenia przepisów postępowania. Ustalenia poczynione w toku kontroli policyjnej (których skarżący nie neguje) zostały zweryfikowane i uściślone w postępowaniu administracyjnym. Organy administracji mają obowiązek w tego rodzaju przypadkach eliminować nieuczciwych instruktorów, którzy w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami usiłują prowadzić szkolenie osób ubiegających się o prawo jazdy – narażając ich i innych użytkowników ruchu publicznego na niebezpieczeństwo w zakresie życia, zdrowia i mienia. Przedłożona przez skarżącego na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2011 r. kserokopia umowy najmu powierzchni użytkowej nie może mieć wpływu na zmianę oceny kwalifikacji nieprawidłowości, jakich dopuścił się skarżący w zakresie prowadzenia szkolenia osób ubiegających się o prawo jazdy. Umowa potwierdza jedynie tytuł prawny skarżącego do korzystania z lokalu użytkowego i placu utwardzonego, nie powoduje jednak, że skarżącego można uznać za przedsiębiorcę prowadzącego regulowaną działalność gospodarczą w formie ośrodka szkolenia kierowców w rozumieniu art. 103 ust. 1 p.r.d. Ponadto, to na skarżącym, jako osobie pretendującej do prowadzenia działalności gospodarczej ciążył obowiązek dołożenia należytej staranności w zakresie poprawności formalnoprawnej prowadzonej przez siebie działalności w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447) organ prowadzący, na podstawie przepisów regulujących daną działalność gospodarczą, rejestr działalności regulowanej dokonuje wpisu na wniosek przedsiębiorcy, po złożeniu przez przedsiębiorcę oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 7