V SA/Wa 2365/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. oddala skargę. W dniu [...] maja 2010r. P. K. złożył do Biura Powiatowego ARiMR w P. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych. We wniosku zadeklarowano pakiet rolnictwo ekologiczne powierzchnia realizacji 22,52 ha oraz pakiet ekstensywne trwałe użytki zielone powierzchnia realizacji 22,52 ha. W wyniku przeprowadzonych kontroli administracyjnych stwierdzono, że powierzchnia deklarowana działki rolnej D przekracza dopuszczalną powierzchnię referencyjną ustaloną w oparciu o system informacji geograficznej. Ponadto w wyniku kontroli administracyjnej ustalono, że działki rolne A, D oraz G nie spełniają wymagań dotyczących kwalifikowania gruntów jako trwały użytek zielony, który definiują przepisy Rozporządzenia WE 796/2004. W dniu [...] stycznia 2011r. w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni zgłoszonych do płatności obszarowych. W wyniku przeprowadzonych czynności stwierdzono zawyżenie powierzchni na działce rolnej E o 0,29 ha. W dniu [...] kwietnia 2011r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wydał decyzję o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, w której zostały uwzględnione wyniki z przeprowadzonej kontroli terenowej. Organ I instancji wskazał, że w wyniku kontroli wniosku stwierdzono, że działki rolne A o powierzchni deklarowanej (4,06 ha) położona na działce ewidencyjnej nr [...], [...], [...], [...], działka rolna D (0,97 ha) położona na działce ewidencyjnej nr [...], działka rolna G (2,98 ha) położona na działce ewidencyjnej [...] i [...] w obrębie K., gmina N., zostały wykluczone z płatności dla pakietu nr 2 (rolnictwo ekologiczne) wariantu 2.3 (trwałe użytki zielone z certyfikatem) oraz płatności dla pakietu nr 3 (ekstensywne użytki zielone), wariant 3.1 (ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach) ponieważ w/w działki rolne nie spełniają warunków definicji trwałego użytku zielonego, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem 796/2004". Kierownik ARiMR wskazał ponadto, że na podstawie ewidencji wniosków o przyznanie płatności obszarowych wynika, że na działkach ewidencyjnych nr [...].[...], [...], [...], [...] w roku gospodarczym uprawiany było zboże (owies) w roku gospodarczym 2006. Natomiast na działce ewidencyjnej nr [...] uprawiana była mieszanka zbożowo - strączkowa na paszę w roku gospodarczym 2005. Z powyższego wynika, że działki rolne D, A, G wykluczone z płatności były włączone do płodozmianu, o którym mowa w definicji trwałego użytku zielonego. Wyliczona procentowa różnica, co podkreślił organ prowadzący postępowanie między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wynosi 2.0423 %. Zgodnie z art. 16. ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. w przypadku różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną oraz wówczas gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej 14,20 ha dla pakietu nr 2 (rolnictwo ekologiczne), wariant 2.3 (trwałe użytki zielone z certyfikatem) oraz pakiet nr 3 (ekstensywne użytki zielone), wariant 3.1 (ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach). W dniu [...] kwietnia 2011r. wpłynęło odwołalnie strony od w/w decyzji. W odwołaniu skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa oraz nie zgadza się w pomniejszeniem płatności w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor [...] OR ARiMR decyzją z [...] sierpnia 2011r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do przeprowadzonej kontroli wskazał, że została ona przeprowadzona przez upoważnionych do tego inspektorów, zaś protokół został sporządzony prawidłowo, w związku z powyższym organ II instancji nie znalazł podstaw do wzruszenia wyników z przeprowadzonej kontroli. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich inspektorzy wykonujący czynności kontrolne posiadali odpowiednie upoważnienia. W przypadku gdy podmiot kontrolowany nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia co do tych ustaleń osobie, która sporządziła raport (ust 8 w/w artykułu) lub w ciągu dwóch tygodni od otrzymania raportu, jeśli rolnik nie był obecny przy kontroli. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji, co podkreślił Dyrektor ARiMR nie wniesiono żadnych uwag. Organ odwoławczy wskazał następnie, że odnosząc się do kwestii "naruszenia prawa" dotyczącej interpretacji definicji "trwałego użytku zielonego", zauważyć należy, iż płatność rolnośrodowiskowa w wariantach 2.4 i 3.1 jest przyznawana do powierzchni działek rolnych będących, w chwili składania wniosku trwałym użytkiem zielonym, a więc zgodnie z przywołanym w odwołaniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. gruntem przeznaczonym do uprawy trawy lub innych upraw zielonych zasianych naturalnie lub uprawianych (zasianych), nie włączonych do systemu płodozmianu gospodarstwa przez okres pięciu lat lub dłużej. W skardze na powyższą decyzję P. K. reprezentowany przez pełnomocnika A. K. ([...]) wniósł o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz skierowanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. obrazę prawa administracyjnego procesowego, która miała niewątpliwy i decydujący wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a w szczególności: art. 6 kpa przez wydanie zaskarżonej decyzji wbrew wyraźnym i prawidłowo interpretowanym przepisom obowiązującego prawa wspólnotowego, art. 7 kpa przez załatwienie niniejszej sprawy w sposób daleki od interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - co skutkowało utrzymaniem w mocy bezzasadnej decyzji Kierownika Powiatowego Biura ARiMR w P. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, art. 7 kpa przez rażąco dowolną i fragmentaryczną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, d) art. 8 kpa przez działanie w sposób odległy od pogłębiania zaufania do organów Państwa i utrzymanie w mocy bezzasadnej decyzji Kierownika Powiatowego Biura ARiMR w P. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, e) art. 9 kpa przez niepoinformowanie producenta, ani jego pełnomocnika o możliwości zakwestionowania treści protokołu kontrolnego z kontroli przeprowadzonej na gruncie w dniu [...] stycznia 2011 r., art. 11 kpa przez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przyjmując interpretację art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004, e) art. 35 par. 1 i 3 kpa przez załatwienie niniejszej sprawy z niedopuszczalną zwłoką wynoszącą ponad 3 miesiące, art. 77 w zw. z art. 80 kpa przez wydanie decyzji bez zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcie wszystkich kroków w celu ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, g) art. 107 par. 3 kpa przez zamieszczenie rażąco ogólnikowego i lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. 2. obrazę przepisów prawa wspólnotowego - w szczególności: a) art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 przez niezasadne przyjęcie, iż dyspozycja tego przepisu wymaga, by grunty zakwalifikowane jako "trwałe użytki zielone" w programie rolno - środowiskowym wariant 2.4 były wyłączone z produkcji rolnej przez okres 5 (pięciu) lat lub więcej już w momencie składnia wniosku o przyznanie płatności z tego programu. 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na przyjęciu, iż powierzchnia działki oznaczonej literą D przekracza dopuszczalną powierzchnię referencyjną, w sytuacji gdy nawet z analizy raportu z kontroli wynika, iż działka ta ma powierzchnię zgodną z powierzchnią geodezyjną i zadeklarowaną we wniosku. 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na przyjęciu, iż powierzchnia kompleksu działek o numerach [...] i [...] nie odzwierciedla powierzchni wykazanej we wniosku i w ewidencji gruntów. Ponadto autor skargi wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci wypisu z rejestru gruntów oraz informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności na okoliczność rzeczywistej powierzchni gruntów zgłoszonych do dopłat. Zdaniem wnoszącego skargę kontrola została dokonana nierzetelnie, gdyż inspektorzy w sposób nieuzasadniony wyłączyli z płatności obszar na działce E zajęty w stycznia 2011r. wskutek roztopów - przez wodę. Po ustąpieniu wody, jak podkreślił pełnomocnik skarżącego od wiosny do jesieni rośnie tam trawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Odnosząc się do konkretnych zarzutów skargi Sąd podkreśla, iż szczególne znaczenie dla rozpoznania sprawy ma kontrola przeprowadzona na nieruchomości skarżącego w dniu [...] stycznia 2011r. – obejmująca sporną działkę E (nr ew. [...] i [...]). "Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikalności powierzchni" sporządzony w trakcie tej kontroli stanowi podstawę rozstrzygania. Wynika z niego jednoznacznie, iż na działce rolnej E (nr ew. [...] i [...]) o powierzchni 6,10 ha, na zadeklarowano powierzchnię 6,39 ha. Potwierdza to zastosowany Kod pokontrolny nieprawidłowości (DR13+) który oznacza, że zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni całkowitej stwierdzonej. W związku z powyższym pomniejszenie wyniosło 0,29 ha, a wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wynosi 2.0423 %. Jest to błąd klasyfikowany jako sankcjonujący. Kopia raportu została przekazana producentowi rolnemu listem poleconym, nie złożył on żadnych zastrzeżeń, pomimo przysługujących mu uprawnień. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, iż przedeklarowanie powierzchni wyniosło 2.0423 % i zastosował art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. który stanowi, że w przypadku różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną oraz wówczas, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej 14,20 ha dla pakietu nr 2 (rolnictwo ekologiczne), wariant 2.3 (trwałe użytki zielone z certyfikatem) oraz pakiet nr 3 (ekstensywne użytki zielone), wariant 3.1 (ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach). Z opinią przedstawioną przez skarżącego, że różnica powierzchni wynika, z faktu wyłączenia z płatności działki, która była w dniu przeprowadzenia kontroli podtopiona, nie sposób się zgodzić. System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji dokumentów lub też innych danych kartograficznych. Organ korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym z ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10. Wniosek o przyznanie płatności może być złożony dopiero po spełnieniu warunków dla uznania działek za użytkowane jako trwałe użytki zielone. Zatem to na producencie rolnym, a nie Agencji ciąży obowiązek wcześniejszego upewnienia się czy warunki przyznania płatności dla poszczególnych pakietów zostały spełnione. Obowiązkiem rolnika jest bowiem złożenie wniosku poprawnego pod względem faktycznym. Stosownie do przepisów regulujących zasady i podstawy przyznania płatności do gruntów rolnych, strona zobowiązana jest do podania we wniosku danych dot. działek rolnych w taki sposób, by możliwe było bezproblemowe ustalenie rodzaju i wymiaru wsparcia, o jakie wnioskowała. Obowiązek ten wynika m.in. z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004. Deklarowane we wniosku dane powinny być zgodne ze stanem rzeczywistym w interesie samego wnioskodawcy, dlatego też słusznie nieprzyznano płatności i zastosowano sankcję. Skarżący wskazuje na błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących działki D w kwestii powierzchni działki, jednak Sąd zaznacza, że ten zarzut jest nieuzasadniony. Organ wykluczył m.in działkę D z płatności(względy formalne), gdyż była włączona do płodozmianu, o którym mowa w definicji trwałego użytku rolnego. Zatem bez znaczenia w sprawie stała się jej powierzchnia. Jak wynika z akt sprawy, na działkach rolnych D, A, G należących do producenta w roku gospodarczym 2006 uprawiane było zboże (owies), natomiast na jednej z działek w roku gospodarczym 2005. uprawiana była mieszanka zbożowo - strączkowa na paszę. Z powyższego wynika, że działki rolne D, A, G wykluczone zostały wykluczone z płatności dla pakietu nr 2 (rolnictwo ekologiczne) wariantu 2.3 (trwałe użytki zielone certyfikatem) oraz płatności dla pakietu nr 3 (ekstensywne użytki zielone), wariant 3.1 (ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach). Działki te były włączone do płodozmianu, o którym mowa w definicji trwałego użytku zielonego, nie spełniają wymogów zawartych w rozporządzeniu 796/2004 które definiuje "trwałe użytki zielone": jako grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), nie włączony do płodozmianu przez pięć lat lub dłużej, z wyłączeniem gruntu objętego systemami odłogowymi zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999, gruntu objętego systemami odłogowymi zgodnie z art. 54 ust. 2 i art. 107 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszarów ugorowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2078/92 oraz obszarów ugorowanych zgodnie z art. 22 - 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999. Powyższa definicja jest jednoznaczna. Skarżący uczynił zarzut błędnej interpretacji przez organ art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 796/2004, jego zdaniem treść tego przepisu nie wskazuje, że ma to być okres 5-cio letni lub więcej wyłączenia z produkcji rolnej już w momencie składania wniosku o przyznanie płatności z tego programu. Sąd podkreśla, że powyższa definicja jest jednoznaczna. Zapis tego artykułu brzmi: "grunt nie włączony do płodozmianu" , zatem twierdzenie skarżącego, że grunt zajęty pod trwały użytek zielony ma być wyłączony z produkcji rolnej jest bezpodstawne. Organ słusznie przyjął, że wydając decyzję w przedmiotowej sprawie, nie weryfikował działek rolnych pod względem wyłączenia z produkcji rolnej, gdyż nie miał ku tego uzasadnionych przesłanek. Przyjmując tutaj, że termin "niewłączone do płodozmianu w gospodarstwie przez pięć lat lub dłużej" to okres co najmniej pięciu lat wstecz (pięciu sezonów wegetacyjnych) licząc od daty złożenia wniosku rolnośrodowiskowego. Mając na uwadze zakres pozostałych zarzutów zawartych w skardze, które dotyczyły naruszenia przez organ przepisów postępowania zauważyć w tym miejscu trzeba, iż w postępowaniu w sprawach dotyczących przyznawania pomocy ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, toczących się na podstawie art. 21 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. W wymienionych sprawach organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Porównanie przytoczonej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładne wyjaśnienia stanu faktycznego. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto w ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, ograniczono stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.). Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o wspieraniu organ administracji ma obowiązek: zapewnić stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, umożliwić stronom, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz udzielić stronom, również na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Należy również zauważyć, że omawiana ustawa w art. 21 ust. 3 nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz obciążyła obowiązkiem udowodnienia faktu osobę, która wywodzi z niego skutki prawne. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności to wnioskujący o płatność rolnik, a nie organ administracji publicznej, ma obowiązek przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Z powodu wyżej wymienionych uregulowań nie można uznać za zasadne argumentów skargi, dotyczących zaniechania przez organy orzekające w sprawie należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu postępowania dowodowego z urzędu. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący zgłosiła w postępowaniu administracyjnym żądanie dokonywania jej pouczeń oraz zawiadamiania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Organ nie miał obowiązku informowania o możliwości zakwestionowana treści protokołu z kontroli przeprowadzonej na gruncie producenta w dniu 19 stycznia 2011r., gdyż takie pouczenie wynikało z treści dokumentu. Do skargi producent rolny załączył wypis z rejestru gruntów z [...] września 2002r., z [...] stycznia 2004r. i [...] maja 2010r. oraz informację dotyczącą działek deklarowanych do płatności wygenerowaną ze strony internetowej http:// portalwpr/intranet/wnioski/karta2011. Sąd jednak zaznacza, że załączone dokumenty, wobec braku skutecznego zanegowania przez skarżącego wyniku przeprowadzonej kontroli nie mogą zmienić stanowiska Sądu w niniejszej sprawie. Narzędziem służącym do weryfikacji podanych przez stronę we wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Służą one do jednoznacznego zweryfikowania, czy deklarowane we wniosku powierzchnie upraw i ich rodzaj odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Znaczenie protokołu z kontroli wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym NSA np. wyrok z 4 kwietnia 2008r. sygn. akt: II GSK492/07, gdzie uznano, że "dowodom z protokołu kontroli - właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowanymi i technicznymi) i bezstronne - co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności". W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.