II SA/Wa 857/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Ewa Grochowska – Jung (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi W.W. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości W dniu [...] sierpnia 2010 r. W.W. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w [...] Urzędzie Pracy w K. W dniu [...] sierpnia 2010 r. W.W. zwrócił się do [...] Urzędu Pracy w K. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia niezbędnego do otrzymania dokumentu U2. Jednocześnie poinformował, iż obecnie przebywa w H. w celu poszukiwania pracy. Ponadto wniósł o skrócenie okresu, w którym zobligowany jest być do dyspozycji Urzędu Pracy. Następnie w dniu [...] sierpnia 2010 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. pismo W.W., w którym wniósł o skrócenie okresu, w którym zobligowany jest być do dyspozycji Urzędu Pracy, do pisma załączył wniosek o wydanie dokumentu U2, kopię dowodu osobistego, dokumentu potwierdzającego rejestrację jako osoba bezrobotna w W. Jako adres do korespondencji wnioskodawca wskazał K., ul. [...]. Wojewódzki Urząd Pracy w K. pismem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] poinformował wnioskodawcę, że w związku z utratą przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2010 r., z uwagi na niestawienie się do Urzędu Pracy w wyznaczonym terminie, brak jest przesłanek do wydania żądanego dokumentu. Pismem z dnia [...] października 2010 r. W.W. zwrócił się ponownie z wnioskiem o wydanie dokumentu U2, wskazując jednocześnie nowy adres do korespondencji – [...]. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] odmówił stwierdzenia zachowania prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez W.W., udającego się do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] września 2010 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. wpłynęła decyzja Prezydenta Miasta K. o pozbawieniu wnioskodawcy statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] sierpnia 2010 r., co stanowiło przesłankę odmowy wydania żądanego dokumentu. Decyzja ta została wysłana na adres ul. [...] w K. i doręczona A.W. w dniu [...] listopada 2010 r. W dniu [...] grudnia 2010 r. wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] odwołanie W.W. od wskazanej decyzji. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 oraz art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawcy, stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] została doręczona A.W. w dniu [...] listopada 2010 r. Podał, że zgodnie z art. 43 wskazanej ustawy w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Organ podał, że wnioskodawca złożył odwołanie poprzez nadanie listu w placówce pocztowej w W. w H. w dniu [...] grudnia 2010 r. W myśl art. 57 § 5 pkt 2 wskazanej ustawy, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Organ podał, iż z uwagi na fakt, że na kopercie, w której dostarczono przedmiotowe odwołanie nie ma pieczęci polskich placówek pocztowych, nie można jednoznacznie stwierdzić kiedy wskazane odwołanie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Wskazane postanowienie stało się przedmiotem skargi W.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podniósł, iż doręczenie decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wydanej przez Marszałka Województwa [...], nastąpiło niezgodnie z przepisami prawa. Wskazał, iż od stycznia 2010 r. jest zameldowany w H., a jego pobyt w K. miał charakter tymczasowy. Skarżący podał, że w ostatniej korespondencji datowanej na dzień [...] października 2010 r., prowadzonej z Wojewódzkim Urzędem Pracy w K., jako adres do korespondencji wskazuje adres w H. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Dokonując kontroli przedmiotowego aktu we wskazanych wyżej granicach stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ wydając zaskarżone postanowienie działał na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 40 § 1 wskazanej ustawy, pisma doręcza się stronie, a gdy działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Stosownie zaś do treści art. 41 § 1 cytowanej ustawy, w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 ustawy). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skarżący poinformował organ o zmianie adresu do korespondencji. Co prawda z akt administracyjnych wynika, iż skarżący w dwóch pierwszych pismach z dnia [...] sierpnia 2010 r. zawarł jedynie informację, że przebywa w H. w celu poszukiwania pracy, ale adres do korespondencji wskazał w K., jednak w kolejnym piśmie z dnia [...] października 2010 r., skierowanym do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., poinformował, iż jego adres do korespondencji uległ zmianie. Jednocześnie skarżący wskazał adres w H. – [...]. Należy zauważyć, że informacja ta wpłynęła do organu przed wydaniem decyzji I instancji, a to oznacza, że była ona organowi znana, i tym samym wiążąca. Stąd też niezrozumiałym wydaje się ignorowanie przez organ powyższego oświadczenia skarżącego i kierowanie dalszych przesyłek na adres w K.. Niedopuszczalne są wyjaśnienia organu wskazujące na brak środków finansowych na kierowanie korespondencji poza granicę, czy też doświadczenie organu w tej kwestii, polegające na nieotrzymywaniu zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek kierowanych do H.. Należy bowiem wyjaśnić organowi, iż art. 39 kpa dopuszcza oprócz doręczenia przesyłek za pokwitowaniem przez pocztę, również inne formy doręczenia, na przykład przez upoważnione osoby lub organy, takie jak urzędy konsularne. Nieprawidłowe jest też twierdzenie organu, iż doręczenie decyzji I instancji nastąpiło w trybie art. 43 wskazanej ustawy, zgodnie z którym, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Podnoszona przez organ kwestia, czy osoba, która odebrała zaskarżoną decyzję jest domownikiem w znaczeniu wskazanego przepisu jest bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Skarżący bowiem dochował obowiązku wynikającego z art. 41 § 1 – Kodeksu postępowania administracyjnego, skutecznie informując organ o zmianie adresu do korespondencji, stąd też przesyłka odebrana przez A.W. nie była prawidłowo skierowaną przesyłką do W.W. i fakt jej odbioru nie odniósł żadnego skutku dla skarżącego. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy mają również rozważania organu dotyczące charakteru pobytu skarżącego poza granicami kraju. Rozpatrują ponownie sprawę organ obowiązany jest wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu. Przyjąć, a w razie wątpliwości wyjaśnić, na podstawie art. 64 kpa, aktualny adres do korespondencji skarżącego. Ponadto organ winien zwrócić uwagę na obecne brzmienie art. 40 § 4 kpa, nakładającego na stronę zamieszkałą za granicą, która nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia spraw zamieszkałego w kraju, obowiązek wskazania w kraju pełnomocnika do doręczeń. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.