VIII SA/Wa 349/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M. H. K. "[...]" na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] Urząd Patentowy RP, działając w oparciu o art. 102, 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 r., poz. 1117 z późn. zm., dalej jako: "p.w.p.") oraz art. 98 kpc w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2010 r. sprawy z wniosku "[...]" R., T. S. Spółka Jawna z siedzibą w K. przeciwko M. H. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt: "Kaseta do rolet" nr [...], orzekł o jego unieważnieniu. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, że na wcześniejszym etapie postępowania decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Urząd Patentowy RP unieważnił sporne prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Kaseta do rolet" nr [...]. Urząd wskazał, iż interes prawny po stronie wnioskodawcy istnieje i wynika wprost z faktu, że obie strony konkurują na tym samym rynku. Podstawą unieważnienia spornego wzoru było stwierdzenie, iż nie posiada on przymiotu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 p.w.p. W/w decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt. VIII SA/Wa 332/09 uchylił. W wyroku tym Sąd zgodził się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP, że okoliczność konkurowania na tym samym rynku skarżącego i uczestnika jest wystarczająca do przyjęcia istnienia interesu prawnego do żądania unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Interes ten należało badać na dzień złożenia wniosku, w myśl art. 89 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 117 ust. 1 p.w.p. Okoliczność, że między stronami toczył się spór sądowy, zakończony przez Sąd Apelacyjny w L. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt [...], uwzględniającym apelację Spółki Jawnej z siedzibą w K. "[...]" R. i T. S. i oddalającym powództwo M. H. K. o ochronę z prawa rejestracji omawianego wzoru przemysłowego tylko potwierdzała, że uczestnik miał interes prawny w złożeniu wniosku do Urzędu Patentowego RP, zwłaszcza że wniosek ten złożono, gdy między tymi stronami postępowanie sądowe było na etapie pierwszej instancji. Ponadto skarżąca, składając wniosek i żądając unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego udzielonego uczestnikowi przyznawała, że swobodzie jej działalności gospodarczej przeszkadza cudze prawo, czyli prawo z rejestracji wzoru przemysłowego uczestnika. W ocenie Sądu "zorientowany użytkownik" to osoba, która stale używa danego towaru i w związku z tym ma pewną wiedzę na temat tego rodzaju wzorów. Nie jest nim fachowiec. Może nim być "konsument bardzo uważny, który wie czego szuka i zwraca uwagę na wszystkie widoczne elementy produktu". "Zorientowany użytkownik" kaset do rolet na pewno nie jest przeciętnym użytkownikiem, czy przeciętnym finalnym nabywcą; to osoba, która patrzy na kasety nie tylko po ich zamontowaniu w pomieszczeniu. Należy zauważyć, że kasety po zamontowaniu są niewidoczne albo prawie niewidoczne, gdyż są przytwierdzane do ram okiennych, w zasadzie o takim samym kolorze. Mają bowiem osłonić, ale i ukryć kolorowe rolety, aby były niewidoczne. W tej sytuacji, natura tego produktu powinna być taka, aby był również jak najmniej widoczny. Brak kasety powoduje, ze roleta jest widoczna i psuje estetykę okna. "Zorientowany użytkownik" kaset to ten, który ich poszukuje i dopiero zamierza je zamontować jako wykonawca lub inwestor. "Zorientowany użytkownik" omawianego produktu, przed wyborem właściwego produktu ogląda go uważnie, porównuje różne dostępne rodzaje produktu, bada ich wygląd i funkcjonalność. "Zorientowany użytkownik" raczej ogląda produkt w sklepie, z wierzchu i od spodu, bierze ją do ręki, patrzy z bliska i ocenia jej funkcjonalność, wygląd, sposób przytwierdzenia do podłoża. Natomiast przeciętny użytkownik kaset na rolety nie jest ich użytkownikiem zorientowanym. Wybrawszy wzór nie śledzi na bieżąco zmian we wzornictwie kaset, a ewentualnie zainteresuje się istniejącymi wzorami w przypadku ewentualnej wymiany okien bądź rolet, ale i tak nie rozróżni kaset różniących się tylko szczegółami. Odnosząc się do zarzutu pominięcia jako dowodów oświadczeń osób zajmujących się zawodowo handlem, produkcją i montażem rolet, Sąd stwierdził, iż prawidłowo organ uznał je za nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w świetle rozważań dotyczących zorientowanego użytkownika. Osób sporządzających oświadczenia nie można zaliczyć do kategorii zorientowanych użytkowników, gdyż są profesjonalistami w tej dziedzinie. Sąd nakazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ponownie porównał kasety do rolet wg obu wzorów i rozważył, jakie ogólne wrażenie wywierają one na zorientowanym użytkowniku, prawidłowo ustalając zarówno cechy "zorientowanego użytkownika kaset do rolet", jak i "indywidualny charakter" tego produktu. Ustalając indywidualny charakter produktu organ powinien wziąć pod uwagę zakres swobody twórczej przy projektowaniu kaset i porównać widoczne elementy kaset na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wnioskodawca wniósł m.in. o dopuszczenie dowodu z protokołu rozprawy przed Urzędem Patentowym z dnia [...] kwietnia 2010 r., w którym M. H. K. podniosła następujące argumenty: a) "sporny wzór [...] jest identyczny jak wzór [...]. Ewentualne różnice nie mają znaczenia w aspekcie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy" - k. [...] akt [...], b) "ponadto należy ocenić, iż oba wzory - sporny i przeciwstawiony ([...]) posiadają łuk, który jest identyczny. Kształt łuku jest jednocześnie kształtem całej kasety - jest to element wizualnie dostępny" - k. [...] akt Sp. [...], c) "jeżeli chodzi o łukowaty kształt osłony istnieje całkowita dowolność tych kształtów, na rynku występuje cały szereg kształtów m.in. kwadratowe, łamane oraz pięcio- i sześcio-ściankowe - k. [...] akt Sp. [...]. Ponadto wnioskodawca przedłożył dwa oświadczenia, jego zdaniem pochodzące od zorientowanych użytkowników, tj. osób (J. R., M. W.), które w swojej profesjonalnej działalności związanej z projektowaniem i urządzaniem wnętrz wykonują także prace związane z doborem rolet dla klientów. Uprawniona podniosła, iż jej oświadczenie w sprawie [...] odnośnie dowolności kształtów osłon kaset (patrz c) powyżej) nie odnosiło się do osłony kasety do rolet, a odnośnie przedmiotowego wzoru zakres swobody twórczej był bardzo ograniczony i najdrobniejsze różnice między porównywanymi wzorami mają decydujące znaczenie. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie Urząd związany jest wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt. VIII SA/Wa 332/09 oraz ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. Organ wskazał, że definicja wzoru przemysłowego zawarta w art. 102 ust. 1 p.w.p., zgodnie z którym "wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację". Jak wynika z tej definicji, przedmiotem porównania rejestracji wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów. Zdaniem Kolegium Orzekającego przedmiotem oceny w niniejszej sprawie (zarówno przy ocenie nowości jak i przy ocenie indywidualnego charakteru) mogą być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane w trakcie tego używania zmysłem wzroku. Oznacza to w przypadku przedmiotowego wzoru, iż ocenie nie będą podlegać cechy istotne spornego wzoru wskazane w dokumentacji rejestrowej jako "symetryczne względem tej osi usytuowanie dwóch jednakowych kanałów na całej jej długości", gdyż cechy te dotyczą takich elementów budowy, które stają się widoczne dopiero po rozebraniu kasety ze sporną osłoną, a nie są widoczne podczas jej zwykłego użytkowania, tj. kiedy roleta jest zamocowana na powierzchni okna i pełni swoją funkcję. Nie może także podlegać ocenie cecha istotna, określona w dokumentacji rejestrowej spornego wzoru jako "kształt kasety oparty na kształcie półkuli" ze względu na oczywistą sprzeczność tego określenia z rzeczywistym ukształtowaniem spornego wzoru ukazanym na rysunku (rzeczywisty kształt kasety jest "oparty" na kształcie połowy walca kołowego prostego). Wobec powyższego ocenie będzie podlegał zespół cech istotnych spornego wzoru wskazany w jego dokumentacji zgłoszeniowej jako "jednakowo odgięte na zewnątrz – po tym samym promieniu końcowe części kasety dolna i górna, przy różnych ich odległościach od jej osi pionowej," oraz "możliwie jak najmniejsza odległość części dolnej od osi poziomej kasety" w świetle rysunku i całego opisu wzoru. Ocena wzoru przemysłowego dokonywana jest zawsze całościowo, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości. Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór jako całość. Użyta w art. 102 ust. 1 koniunkcja (spójnik "i") wskazuje, że w przypadku niespełnienia przez wzór przemysłowy jednej z przesłanek - nowości czy indywidualnego charakteru - wytwór nie będzie podlegał ochronie. Kolegium Orzekające na podstawie wskazanych i przedłożonych materiałów dowodowych obejmujących: - zgłoszenie wynalazku nr [...] (obecnie prawo ochronne na wzór użytkowy nr [...], po konwersji zgłoszenia wynalazku), - dwa oświadczenia osób (J. R., M. W.), które w swojej profesjonalnej działalności wykonują prace związane z doborem rolet dla klientów, uznało, że przedmiotowy wzór przemysłowy nie spełniał wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu powołanych przepisów art. 104, gdyż zachodzi tożsamość praktycznie wszystkich w/w cech istotnych wzoru widocznych podczas jego zwykłego używania. W szczególności zarówno opis spornego wzoru przemysłowego pt.: "Kaseta do rolet" nr [...], a w szczególności [...], jak i przeciwstawiona kaseta według wzoru użytkowego nr [...] (po konwersji zgłoszenia wynalazku nr [...]), a w szczególności [...], ujawniają cechy istotne spornego wzoru określone jako: (praktycznie) "jednakowo odgięte na zewnątrz końcowe części kasety dolna i górna, przy różnych ich odległościach od jej osi pionowej," oraz "możliwie jak najmniejsza odległość części dolnej od osi poziomej kasety", przy czym rzeczywisty kształt obu porównywanych kaset jest "oparty" na kształcie połowy walca kołowego prostego. Sprawia to, że zarówno sporny wzór przemysłowy pt.: "Kaseta do rolet" nr [...], jak i przeciwstawiona kaseta według wzoru użytkowego nr [...] wywierają na zorientowanym użytkowniku takie samo ogólne wrażenie. Takie stanowisko potwierdzają przedłożone dwa oświadczenia osób (J. R., M. W.), które w swojej profesjonalnej działalności wykonują prace związane z doborem rolet dla klientów. Organ wskazał, że użycie w art. 104 ust. 1 p.w.p. zwrotu "ogólne wrażenie", jakie wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku, które jest cechą indywidualnego charakteru wzoru, jeżeli różni się od ogólnego wrażenia wywołanego przez wzór publicznie udostępniony przed datą pierwszeństwa, oznacza że wzór musi się różnić od wzoru już znanego i nie może wywoływać wrażenia, że taką postać już widziano. Dla oceny tej konieczna jest analiza porównywanych wzorów pod tym właśnie kątem, obejmująca ocenę oddziaływania ogólnego wrażenia wywoływanego przez wzór z punktu widzenia tzw. zorientowanego użytkownika. Kolegium podzieliło ocenę Sądu, iż "zorientowany użytkownik" to osoba, która stale używa danego towaru i w związku z tym ma pewną wiedzę na temat tego rodzaju wzorów. Nie jest nim fachowiec. Może nim być "konsument bardzo uważny, który wie czego szuka i zwraca uwagę na wszystkie widoczne elementy produktu". "Zorientowany użytkownik" kaset do rolet na pewno nie jest przeciętnym użytkownikiem, czy przeciętnym finalnym nabywcą; to osoba, która patrzy na kasety nie tylko po ich zamontowaniu w pomieszczeniu. "Zorientowany użytkownik" kaset to ten, który ich poszukuje i dopiero zamierza je zamontować jako wykonawca lub inwestor. "Zorientowany użytkownik" omawianego produktu, przed wyborem właściwego produktu ogląda go uważnie, porównuje różne dostępne rodzaje produktu, bada ich wygląd i funkcjonalność. "Zorientowany użytkownik" raczej ogląda produkt w sklepie, z wierzchu i od spodu, bierze ją do ręki, patrzy z bliska i ocenia jej funkcjonalność, wygląd, sposób przytwierdzenia do podłoża. Natomiast przeciętny użytkownik kaset na rolety nie jest ich użytkownikiem zorientowanym. Wybrawszy wzór, nie śledzi na bieżąco zmian we wzornictwie kaset, a ewentualnie zainteresuje się istniejącymi wzorami w przypadku ewentualnej wymiany okien bądź rolet, ale i tak nie rozróżni kaset różniących się tylko szczegółami. W tej sytuacji Kolegium, podobnie jak Sąd stwierdziło, iż przedłożone sześć oświadczeń przedsiębiorców z branży technik osłonowych stwierdzających odmienne wrażenie wywierane na nich przez wskazane na załączonych zdjęciach postacie kasety "[...]" (według spornego wzoru) w porównaniu ze wskazanymi na załączonych zdjęciach postaciami innych kaset, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w świetle rozważań dotyczących zorientowanego użytkownika. Osób sporządzających oświadczenia nie można zaliczyć do kategorii zorientowanych użytkowników, gdyż są profesjonalistami w tej dziedzinie. Natomiast za "zorientowanych użytkowników" organ uznał osoby (J. R., M. W.), które w swojej profesjonalnej działalności związanej z projektowaniem i urządzaniem wnętrz wykonują także prace związane z doborem rolet dla klientów, a których oświadczenia zostały przedłożone przez wnioskodawcę, gdyż osoby te poszukują rolet i dopiero zamierzają je zamontować w projektowanych lub urządzanych przez siebie wnętrzach, a więc przed wyborem właściwego produktu oglądają go uważnie, porównują różne dostępne rodzaje produktu, badają ich wygląd i funkcjonalność. Ocena spełnienia przesłanek zawartych w art. 104 p.w.p. uwzględniała również zakres swobody twórczej, jaką dysponuje twórca wzoru, ze względu na dziedzinę, do której przynależy sporny wzór. W przypadku bowiem wzorów, których ukształtowanie jest jedynie efektem założeń estetycznych, swoboda twórcza jest większa niż w przypadku wzorów, które realizują wymogi natury funkcjonalnej lub ergonomicznej. W niniejszej sprawie uprawniona bezspornie podniosła w bliźniaczym postępowaniu "jeżeli chodzi o łukowaty kształt osłony istnieje całkowita dowolność tych kształtów, na rynku występuje cały szereg kształtów m.in. kwadratowe, łamane oraz pięcio- i sześcio- ściankowe" - k. [...] akt [...], pomimo, że w niniejszym postępowaniu usiłowała temu zaprzeczyć. W związku z powyższym Kolegium uznało, iż istnieje duża dowolność zewnętrznego ukształtowania kasety, a więc sporny wzór przemysłowy charakteryzuje się znaczną swobodą twórczą. O dużej swobodzie twórczej w projektowaniu kaset do rolet świadczą także materiały fotograficzne przy przedłożonych sześciu oświadczeniach przedsiębiorców z branży technik osłonowych ukazujące na załączonych zdjęciach postacie kasety "[...]" (według spornego wzoru) oraz odmienne postacie innych kaset, a zwłaszcza kaset "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]". Ponadto z uwagi na fakt, iż uznanie przez Kolegium, że sporny wzór nie spełnia przesłanki indywidualnego charakteru zawartej w art. 104 p.w.p., stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę do unieważnienia spornego wzoru, Kolegium uznało za zbędne z punktu widzenia ekonomiki postępowania rozpatrywanie zarzutu braku nowości spornego wzoru. W skardze na powyższą decyzję, reprezentujący skarżącą M. K. pełnomocnik wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia w całości zarzucając organowi: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 102 i 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117) - zwanej dalej p.w.p., w zw. z art. 89, 117 p.w.p., z powodu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania poprzez nieprawidłową ocenę indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego i bezpodstawne uznanie, że w dacie zgłoszenia wspomniany wzór chroniony prawem z rejestracji nr [...] nie spełniał ustawowych warunków udzielenia prawa z rejestracji; 2. naruszenie prawa procesowego: - art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 i 10 K.p.a. oraz art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego, - art. 7, 77 i 80 K.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne założenia natury faktycznej i prawnej, nieznajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i rzeczywistym stanie sprawy. Ponadto nastąpiło w tym przypadku nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie wyjaśniono wszystkich okoliczności mających wpływ na bieg sprawy, - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez brak należytego wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi Urząd Patentowy kierował się przy rozstrzyganiu sprawy; 3. naruszenie przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., poprzez zignorowanie przez organ oceny prawnej i wskazań (wytycznych) wyrażonych w przez Sąd w wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 332/09 uchylającego poprzednią decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr Sp. [...] w sprawie unieważnienia wzoru przemysłowego pt: "Kaseta do rolet" nr [...]. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że z uwagi na charakter i przeznaczenie kaset do rolet, duże różnice miedzy tymi wytworami występować nie mogą. Zatem przy rozważaniu "ogólnego wrażenia", jakie wywołują kasety do rolet na zorientowanym użytkowniku należało brać pod uwagę nawet drobne różnice. Organ pominął całkowicie wewnętrzny wygląd kasety do rolet oraz jej przekrój poprzeczny. Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że dekorator wnętrz nie może być uznany za zorientowanego użytkownika. Podkreślił, iż dekorator wnętrz będzie zwracał uwagę tylko i wyłącznie na "zewnętrzny" wygląd rolety z powodu charakteru swojej pracy, tj. modelowania estetyki wyglądu pomieszczenia pod takim kątem, jaki odbiera percepcja zwykłego końcowego użytkownika pomieszczenia. Zatem zarówno wewnętrzny wygląd kasety do rolet oraz jej wewnętrzny przekrój kompletnie nie mają znaczenia z punktu widzenia specyfiki zawodu dekoratora wnętrz i nie wzbudzają jego zainteresowania. Pełnomocnik podkreślił, że zaskarżona decyzja pomija wniosek dowodowy strony skarżącej. Zdaniem strony skarżącej, pominięcie tak istotnych dla sprawy okoliczności i nie wyjaśnienie stronom powodów takiego działania stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania i przemawia za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podniósł również, że wyrokiem Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r. zapadłym w sprawie VIII SA/Wa 332/09 organ zobowiązany został do zajęcia jednoznacznego stanowiska w kwestii wniosku dowodowego, przez co naruszył art. 153 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadka organ wskazał, że reprezentujący skarżącą pełnomocnik nie składał takiego wniosku, a przed zamknięciem rozprawy oświadczył, że nie zgłasza żadnych dodatkowych wniosków ani argumentów. Niezależnie od powyższego, Urząd dopuszcza przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. np. na potwierdzenie okoliczności ujawnienia wzoru, pochodzenia materiałów przeciwstawnych itp. Tak więc podane okoliczności (ocena indywidualnego charakteru wzoru, wykazanie swobody twórczej oraz inspiracji) nie uzasadniały, niezależnie od braku takiego wniosku, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. K.. Pismem z dnia [...] lipca 2011r. pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe kryteria, należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w sposób, który ma wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niniejsza sprawa była przedmiotem ponownego rozpoznania Sądu i dlatego przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji Sąd brał pod uwagę wytyczne dla organu wynikające z wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 332/09, tj. zalecenie by organ ponownie porównał kasety do rolet obu wzorów i rozważył jakie ogólne wrażenie wywierają one na "zorientowanym użytkowniku", prawidłowo ustalił cechy, jak i "indywidualny charakter" produktu p.t. "kaseta do rolet". Ustalając "indywidualny charakter" produktu organ powinien wziąć pod uwagę zakres swobody twórczej przy projektowaniu kaset i porównać widoczne elementy kaset na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W ocenie Sądu organ zrealizował te zalecenia. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że stosownie do art. 102 prawa własności przemysłowej – pojęcie postaci wytworu jest tożsame z wyglądem zewnętrznym nadawanym wytworom i dlatego odnosząc te zasady do rozpoznawanej sprawy przyjął, że przedmiotem oceny zarówno przy ocenie nowości jak i indywidualnego charakteru mogą być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane zmysłem wzroku. Sąd podziela ocenę organu, że przy ocenie spornego wzoru należało pominąć wewnętrzne kanały montażowe jako niewidoczne podczas normalnego używania tego produktu. W zakresie oceny tego kryterium wzoru przemysłowego Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że w żadnym razie przedmiotem ochrony nie są "elementy nieumieszczone w postaci wytworu" tzn. jego wewnętrzne, niewidoczne części (vide wyrok WSA w Warszawie z dn. 7 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2116/06). Sąd podzielił także oceny organu, że istnieje duża dowolność zewnętrznego ukształtowania kasety pomimo, że zasadniczym kształtem jest kształt półkola wymuszony przez wałek z tkaniną. Ten stwierdzony zakres swobody twórczej pozwala na ukształtowanie profilu zewnętrznego w dowolny sposób wyróżniający się w sposób oczywisty z grona pozostałych dostępnych na rynku tego typu rolet z osłoną zintegrowaną. W odniesieniu do rozpoznawanego wzoru przemysłowego pt.: "Kaseta do rolet", zakres swobody twórczej należy uznać za większy, a więc ocena oryginalności dokonywana przez organ może pozwalać na przyjęcie tezy, że różnice powinny mieć łatwo zauważalny charakter. Zwrot "ogólne wrażenie", o którym mowa w art.104 p.w.p. wskazuje na to, że wzór musi się różnić od wzoru już znanego i nie może wywoływać wrażenia, że taką postać wytworu już widziano (vide wyrok WSA w Warszawie z dn. 29 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 118/07). Powyższe w sposób uzasadniony i przekonujący doprowadziło do stwierdzenia, że sporny wzór przemysłowy nie spełniał wymogu indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 104 prawa własności przemysłowej, gdyż zachodzi tożsamość praktycznie wszystkich cech istotnych spornego wzoru podczas jego zwykłego używania. Sąd zgadza się również z przyjętymi w zaskarżonej decyzji kryteriami przyjętymi przez organ dla pojęcia "zorientowanego użytkownika", którym zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie jest ani przeciętny konsument, ani przeciętny fachowiec (w sprawie można uznać, że dla kaset będzie to dekorator wnętrz), (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dn. 9 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2233/06). W ocenie Sądu nie zachodzą zarzucone w skardze naruszenia przepisów postępowania – organ procedował poprawnie. Jako zasadny należy uznać jedynie zarzut naruszenia art. 78 § 1 kpa poprzez brak stanowiska organu w przedmiocie wniosku skarżącej dopuszczenia dowodu z zeznań świadka – projektanta spornego produktu, ale w ocenie Sądu powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.