II SA/Lu 321/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia SO (del.) Robert Hałabis, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta B. decyzją z dnia 9 lutego 2011r. udzielił D. i A. małż. N. pozwolenia na budowę wiaty na siano i sianokiszonkę zlokalizowanej na działce nr ewid. .. w S., Gmina P. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że D. i A. małż. N. w dniu 9 grudnia 2010 r. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę wiaty na sprzęt rolniczy w S. Do wniosku dołączyli 4 egz. projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 19 stycznia 2011 r. inwestor wystąpił do organu o zmianę wniosku o pozwolenie na budowę w części dotyczącej przeznaczenia wiaty na siano i sianokiszonkę. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ pierwszej instancji zawiadomił strony postępowania o zmianie wniosku w zakresie przeznaczenia obiektu, stwierdził zgodność projektu budowlanego inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P., zatwierdzonego Uchwałą Nr XIII/62/2003 Rady Gminy w P. z dnia 4 grudnia 2003 r., zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi oraz jego kompletność i uznał, że spełnione zostały wymagania przepisów prawa i udzielił stosownego pozwolenia. Od powyższej decyzji odwołał się właściciel działki sąsiedniej – J. B. wskazując, że postępowanie administracyjne w sprawie prowadzone było z naruszeniem obowiązujących przepisów. Lokalizacja budynku w granicy jego działki jest niezgodna z § 13 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Odwołujący wskazał, że w trakcie postępowania został zmieniony nie tylko przedmiot wniosku, ale również całość dokumentacji projektowej. Ponadto podniósł, że miał ograniczony dostęp do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 31 marca 2011r. po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Starosty B. z dnia 9 lutego 2011r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z ustaleniami § 10 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i "d" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., dopuszcza się na terenach istniejącej zabudowy mieszkaniowej lokalizację nowych obiektów uzupełniających dla budynków mieszkalnych, gospodarczych, gospodarczo-garażowych, inwentarskich, składowych, itp.; z możliwością lokalizacji na granicach działek z zachowaniem wymaganych norm i przepisów budowlanych oraz nie przekraczających wysokości 8,0 m. Sporna inwestycja spełnia też wymogi § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) ponieważ, projektowana wiata od granicy działki posiada ścianę oddzielenia pożarowego, której wysokość wynosi 7,30 m. Inwestycja jest także zgodna z § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia, który dopuszcza lokalizację bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, na działce o szerokości mniejszej niż 16 m. Z planu sytuacyjnego wynika bowiem, że szerokość działki inwestora wynosi 11,50 m. Ponadto organ dodał, że obowiązujące przepisy ustawy - Prawo budowlane i warunków techniczno-budowlanych nie regulują spraw dotyczących zacieniania działek. Przepisy prawa nie zabraniają także w trakcie prowadzonego postępowania zmiany wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie przeznaczenia inwestycji, jeżeli przyjęte rozwiązania projektowe nie ulegają zmianie. Przy udzielaniu pozwolenia na budowę należy uwzględniać obiekty istniejące oraz będące w trakcie projektowania Domniemania dotyczące przyszłych inwestycji odwołującego się nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. J. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na ww. decyzję Wojewody Lubelskiego wskazał, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do jego zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarżący ponownie wskazał, że w trakcie postępowania zmieniono zakres wniosku o pozwolenie na budowę, a także całość dokumentacji projektowej. Przyznał, że został zawiadomiony o zmianie przeznaczenia projektowanego budynku sąsiadów z wiaty przeznaczonej na sprzęt rolniczy, na wiatę do magazynowania siana oraz sianokiszonki. Skarżący wskazał, że lokalizacja spornego obiektu w granicy jego działki jest niezgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi zagrożenie pożarowe, spowoduje zacienienie działki i utrudni w przyszłości jej zagospodarowanie zgodnie z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego organ błędnie wskazał także na § 12 tego rozporządzenia, który nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ nieruchomość inwestora składa się z dwóch działek o szerokości większej niż 16m. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzeka w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie inwestorzy w celu realizacji zamierzenia budowlanego polegającego na budowie wiaty na siano i sianokiszonkę, musieli uzyskać pozwolenie na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) dalej zwanej jako "ustawa". Wymogi wniosku o pozwolenie na budowę, niezbędne dokumenty i tryb postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określają art. 32 - 35 ustawy. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie autora projektu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika ponadto, iż podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno – budowlanej w sprawach o pozwolenie na budowę jest sprawdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, o ile taki obowiązuje na obszarze objętym wnioskiem o wydanie tego pozwolenia, bądź z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawcy D. i A. małż. N. przedłożyli 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz zaświadczenie o wpisie autora projektu – Z. S. na listę członków Lubelskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, aktualne na dzień opracowania projektu (k. 5 akt adm.). Do wniosku dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 6 akt adm.). Na terenie, na którym ma być zlokalizowana sporna inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przyjęty Uchwałą Nr XIII/62/2003 Rady Gminy w P. z dnia 4 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2004r., Nr 31, poz. 724), w związku tym nie wymagana w sprawie była decyzja o warunkach zabudowy. Z planu tego wynika, że działka nr .., na której ma być usytuowana wiata znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "MR" (zabudowa wiejska z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową zagrodową i jednorodzinną z dopuszczeniem działalności gospodarczej związanej z zaopatrzeniem i bytowaniem ludności wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi) oraz "RP" (pola – rolnicza przestrzeń produkcyjna- podstawowe przeznaczenie uprawy polowe, ogrodnicze, sady). Z § 10 ust. 1 pkt 2 lit. "a" i "d" m.p.z.p. gminy P. wynika, że plan dopuszcza na terenach istniejącej zabudowy mieszkaniowej lokalizację nowych obiektów uzupełniających dla budynków mieszkalnych, gospodarczych, gospodarczo-garażowych, inwentarskich, składowych, itp.: z możliwością lokalizacji na granicach działek z zachowaniem wymaganych norm i przepisów budowlanych oraz nie przekraczających wysokości 8,0 m. Takim nowym obiektem na działce inwestorów ma być sporna wiata, której wysokość od poziomu terenu wynosi 7,30m. Ponadto nowa wiata na siano i sianokiszonkę – wbrew twierdzeniom skarżącego, niepopartym żadnym konkretnym przepisem prawa – spełnia wymogi bezpieczeństwa pożarowego. Zgodnie bowiem z § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wiata jako budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki ma od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Z projektu budowlanego wynika, że ściana usytuowana przy granicy z działką J. B., ma stanowić ścianę pełną murowaną z cegły wapienno-piaskowej NF6 na zaprawie cementowo-wapiennej oraz słupy żelbetowe, tzn. jest wykonana z materiałów niepalnych zgodnie z § 232 ust. 1 ww. rozporządzenia. Poza tym ściana ta ma być wznoszona na własnym fundamencie (tutaj ławach żelbetowych z betonu żwirowego) zgodnie z § 235 ust. 1 rozporządzenia. Inwestycja jest także zgodna z § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia, który dopuszcza lokalizację bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, na działce o szerokości mniejszej niż 16 m. Z planu sytuacyjnego wynika bowiem, że szerokość działki inwestora wynosi 11,50m. Fakt, że inwestor, co podnosi skarżący, jest właścicielem działki bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której ma być zlokalizowana wiata, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że przepis ten ma zastosowanie, w sytuacji gdy szerokość konkretnej działki, a nie działek, jest mniejsza niż 16 m, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Wypada zauważyć, że w cyt. przepisie posłużono się pojęciem "działki" a nie " nieruchomości". Nie można zatem przyjąć, że nie ma on zastosowania w sytuacji (występującej w niniejszej sprawie), gdy dwie sąsiadujące działki, mające razem ponad 16 m szerokości, należą do tego samego właściciela i z tego względu stanowią jedną nieruchomość. Za błędne natomiast należy uznać twierdzenie organu odwoławczego w zakresie, w jakim uznał, że przepisy Prawa budowlanego oraz dotyczące warunków technicznych budynków nie regulują w ogóle kwestii zacienienia działki sąsiedniej. Kwestie te są bowiem w pewnym zakresie uregulowane m.in. § 13 ww. rozporządzenia. Należy zauważyć, że stosując ten przepis w odniesieniu do projektu budowy budynku wyższego niż 35 m, organy administracji architektoniczno-budowlanej są obowiązane ocenić, czy właściciel sąsiedniej niezabudowanej nieruchomości będzie mógł zabudować swoją nieruchomość z zachowaniem takich samych odległości od granicy jak właściciel nieruchomości, który pierwszy podjął inwestycję. Przepis ten ma zatem zastosowanie także wtedy, gdy sąsiednia nieruchomość jest jeszcze niezabudowana i nawet wtedy, gdy jej właściciel nie ma sprecyzowanych planów inwestycyjnych. (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 1277/08, publ. Lex nr 653459). Powołany wyrok NSA dopuszczający szersze niż wskazywałaby na to wykładnia gramatyczna, stosowanie § 13 rozporządzenia odnosi się do sytuacji, gdy wznoszony budynek na działce sąsiadującej z działką niezabudowaną jest wyższy niż 35 m. Wówczas bowiem odległość między budynkami jest określona stałą wartością wynoszącą 35 m i nie jest zależna – jak w wypadku niższych budynków – od wysokości przesłaniania. Jednakże w sprawie niniejszej sytuacja taka nie zachodzi, stąd należy uznać za niezasadny zarzut dotyczący zacienienia działki skarżącego przez projektowany obiekt skoro na wysokości tego obiektu działka skarżącego nie jest zabudowana. Nie można bowiem mówić o przesłanianiu pomieszczeń w budynku nieistniejącym. W tym przypadku, gdy przesłaniający obiekt jest niższy niż 35 m, przepis § 13 rozporządzenia musi być wykładany ściśle i nie może być stosowany, gdy działka sąsiednia jest niezabudowana. Wbrew zarzutowi skargi, realizacja spornego obiektu nie utrudni zagospodarowania działki skarżącego. Stosownie do § 12 ust. 4 pkt 2 i ust. 7 rozporządzenia będzie on mógł zrealizować również bezpośrednio przy granicy działki budynek gospodarczy, zaś gdy chodzi o budynek mieszkalny - z zachowaniem odległości, o których mowa w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Jak wynika z akt sprawy skarżący po wszczęciu postępowania został poinformowany o zmianie wniosku inwestorów (k.14 akt admin.). Wbrew stwierdzeniu skarżącego, nie wiązało się to ze zmianami dokumentacji technicznej. Słusznie wskazały organy, że zmiana dokumentacji projektowej w niniejszej sprawie nie była potrzebna, ponieważ projekt złożony do akt sprawy spełniał wszystkie wymogi formalne i techniczno-budowlane, jakim powinna odpowiadać wiata na magazynowanie siana i sianokiszonki. Ponadto zostało złożone oświadczenie uprawnionego architekta, że projekt inwestycji na siano i sianokiszonkę sporządzony został zgodnie z obowiązującymi zasadami wiedzy technicznej. Zatem w niniejszej sprawie nie było potrzeby zmiany dokumentacji w sytuacji, kiedy projekt był zgodny z przepisami prawa budowlanego i z warunkami technicznymi, w szczególności z przepisami przeciwpożarowymi. Z powyższego wynika, iż inwestorzy spełnili wymagania przewidziane ww. przepisami, a dołączony do wniosku projekt jest kompletny i odpowiada wymogom ustawy Prawo budowlane, wbrew zarzutom skargi. Prawidłowe jest również ustalenie organów administracji, że projektowana budowa wiaty zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi i nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy). W tych warunkach w świetle dyspozycji art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie mógł odmówić wydania inwestorom pozwolenia na budowę. Podniesiona w końcowej części skargi kwestia braku zgody skarżącego na zajęcie części jego nieruchomości w okresie budowy przedmiotowego obiektu wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Jej rozwiązanie będzie mogło ewentualnie nastąpić w trybie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby skarżącemu ograniczono udział w postępowaniu przez dostęp do materiałów przedmiotowej sprawy. Zarzut ten poza tym nie może być zweryfikowany. W świetle powyższej argumentacji, wskazującej na pozytywną ocenę procesu decyzyjnego i wyników wykładni przepisów prawnych, dokonanej przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie stwierdził niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).