II SA/Bd 467/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na wniosek Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji kierowcy postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 kwietnia 2011r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, sprecyzowaną w odpowiedzi na wezwanie sądu, jako skarga na pismo, stanowiące w istocie wniosek Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji skarżącego, jako kierowcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez M. S. skarga dotyczy wniosku Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji skarżącego, jako kierowcy. Powyższe pismo, kopia którego znajduje się w aktach sądowych, wydane zostało na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t. jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, który to artykuł stanowi o prowadzeniu przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Jak natomiast wynika z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. Postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz.1998), wydanego na podstawie art. 130 ust. 4, art.140 ust. 5 prawa o ruchu drogowym komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Powyższy przepis sformułowany został w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości interpretacyjnych, nie dając wymienionemu w nim organowi możliwości postąpienia w przypadku zaistnienie określonych okoliczności, w sposób inny niż wskazany w przepisie. W sytuacji zatem gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, właściwy wojewódzki komendant policji zobligowany jest do wystąpienia do starosty z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy naruszającego zasady ruchy drogowego. Powyższy wniosek, stanowiący przedmiot toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego nie może zostać natomiast uznany za akt inny, niż decyzje i postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie nie została podjęta czynność, ani wydany akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kwestionowanym przez skarżącego pismem, organ realizując zawarty w ustawie obowiązek wystąpił do innego właściwego organu celem dokonania określonych czynności. Zwrócić uwagę należy, iż to, że skarżący powyższy wniosek określił w sposób subiektywny mianem "decyzji" nie wpływa na charakter tego wniosku, bowiem nie każdemu oświadczeniu woli organu nadać można cechy decyzji administracyjnej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Po 587/09 (LEX nr 559773), konstrukcja ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a w szczególności oparcie jej na wpisach ostatecznych, nie daje pola manewru organom Policji, które na jej podstawie obowiązane są wystąpić o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem (w razie przekroczenia 24 punktów) ani organom właściwym w sprawach wydania prawa jazdy, które na podstawie wniosku komendanta wojewódzkiego Policji kierują wskazaną osobę do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Powyższe skierowanie nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zwrócić ponadto uwagę należy, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.r.d. ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy starosta – a w omawianym przypadku Prezydent Miasta – nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez komendanta. Skierowanie na badania, co należy podkreślić, następuje w drodze decyzji i po wyczerpaniu toku instancji może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego, w skardze takiej można zawrzeć zarzuty odnośnie wniosku wszczynającego posterowanie w przedmiocie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji, sam wniosek jednakże nie może być przedmiotem skargi. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.