III SA/Wa 448/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Protokolant ref. staż. Patrycja Kęcik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej w podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2010r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 117 zł (słownie: sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Wa 448/11 UZASADNIENIE Skarżąca P. wystąpiła do Ministra Finansów z dwoma wnioskami o wydanie pisemnych indywidualnych interpretacji prawa podatkowego. Organ wezwał Skarżącą do usunięcie braków formalnych wniosków przez doręczenie do organu pełnomocnictw do sporządzenia wniosków o wydanie interpretacji oraz dokumentów potwierdzających uprawnienie osób, które podpisały pełnomocnictwo do reprezentowania spółki. Skarżąca przy piśmie z dnia 15 października 2010 r. przesłała do organu dwa egzemplarze pełnomocnictwa udzielonego M. B. oraz jeden oryginał odpisu z KRS. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. pozostawił jeden z wniosków o wydanie interpretacji prawa podatkowego bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że Skarżąca na wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosków o wydanie interpretacji złożyła dwa egzemplarze pełnomocnictw oraz jeden odpis z KRS. Organ dołączył odpis z KRS do akt sprawy wszczętej jednym w z ww. wniosków, natomiast w niniejszej sprawie uznał, że Skarżąca złożyła tylko pełnomocnictwo bez odpisu z KRS. W tym stanie rzeczy organ na podstawie art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.)., zwanej dalej "O.p.", postanowił pozostawić wniosek o wydanie interpretacji prawa podatkowego bez rozpatrzenia. Na to postanowienie spółka wniosła zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia organ wydał postanowienie którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że dokument wykazujący umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do działania w imieniu mocodawcy należy traktować jak element pełnomocnictwa. Złożenie wniosku o wydanie interpretacji bez takiego dokumentu, zdaniem organu należy traktować jako wadę wniosku, która podlega usunięciu w trybie wezwania na podstawie art. 169 § 1 O.p. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że organ nie jest uprawniony do poświadczania za zgodność z oryginałem kopii dokumentów, których sam nie wystawiał. W uzasadnieniu postanowienia wskazano także przepis art. 76a § 2 k p a., który stanowi, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Zdaniem organu z przepisu tego należy wywodzić, że oryginałem nie ma prawa do potwierdzania za zgodność z oryginałem kopii dokumentów. Na postanowienie wydane w wyniku rozpatrzeniu zażalenia, P. wniosła Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wywodziła, że spełniła wezwanie organu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o wydanie interpretacji. Zdaniem Skarżącej dołączenie do dwu pełnomocnictw jednego odpisu z KRS pozwalało organowi ustalić, czy pełnomocnictwa te zostały udzielone przez właściwe osoby. W stanie zaistniałym w niniejszej sprawie brak było przesłanek do zastosowania art. 169 § 1 4 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o j je oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 169 § 4 O.p. Skarżącą przy jednym piśmie wskazującym numery spraw toczących się przed organem, przesłała wymagane w tych sprawach pełnomocnictwa oraz jeden oryginał odpisu z KRS potwierdzający, że pełnomocnictwa te zostały udzielone przez uprawnione osoby. W takiej sytuacji organ bez trudu mógł stwierdzić, czy pełnomocnictwa te są prawidłowe. Zatem w sprawie nie istniała przeszkoda merytoryczna do jej rozpoznania. W niniejszej sprawie merytoryczna poprawność pełnomocnictwa nie budziła zastrzeżeń organu. W ocenie organu brak drugiego egzemplarza odpisu z KRS uniemożliwiał rozpoznanie wniosku o wydanie interpretacji, ponieważ nie można było dołączyć do akt sprawy odpisu z KRS. Zdaniem Sądu stwierdzenie to jest bezzasadne ponieważ w sytuacji, gdy organ dysponował jednym oryginalnym odpisem z KRS, organ mógł sporządzić kserokopię odpisu z KRS i potwierdzić ją za zgodność z oryginałem i tę kopię dołączyć do akt sprawy. Powołanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia art. 76a § 2 k.p.a. należało uznać za zabieg bezcelowy ponieważ ten przepis k.p.a. nie ma zastosowania przy wydawaniu interpretacji podatkowych. Przepis art. 14h O.p. wskazuje przepisy, które mają zastosowanie przy wydawaniu interpretacji oprócz rozdziału 1a Działu I O.p. i wśród tych norma brak jest przepisów k.p.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. do postępowań uregulowanych w O.p. stosuje się przepisy działów IV , V i VIII k.p.a. Przepis art. 76a k.p.a. zawarty jest w dziale II k.p.a. Organ także błędnie interpretuje ten przepis. Norma ta nakazuje stronom składać do akt sprawy kopie dokumentów potwierdzonych urzędowo. Nie oznacza to jednak, że organ nie może sporządzić kopii oryginalnego dokumentu i sam potwierdzić jej za zgodność z oryginałem. Przyjęcie stanowisko prezentowanego przez organ w zaskarżonym postanowieniu za prawidłowe oznaczałoby, że organ w toku postępowania nie mógłby sporządzać kopii dokumentów i samodzielnie ich potwierdzać za zgodność z oryginałem. Oznaczałoby to, że w celu potwierdzenia za zgodność sporządzonych kopii dokumentów organ musiałby korzystać z usług notariusza albo występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Absurdalność tego wniosku jest aż nazbyt oczywista. Zdaniem Sądu oczywistym jest, że organ w zakresie swych kompetencji ma prawo do potwierdzenia, że kopia dokumentu jest zgodna z jego oryginałem znajdującym się w aktach innej sprawy prowadzonej przez organ. Zdaniem Sądu przepis art. 169 § 4 O.p. ma zastosowanie do tych braków formalnych podania, których usunięcie przez organ wiązałoby się z utrudnieniami absorbującymi czas organu w stopniu większym niż znikomy np. z poszukiwaniem dokumentu w archiwach organu, występowaniem do innych organów o wydanie dokumentu itp. Zdaniem Sądu przy obecnym poziomie techniki, za taką czynność nie można uznać sporządzenia przez organ jednej kopii odpisu z KRS i potwierdzenia jej za zgodność z oryginałem. Dodatkowo należy wskazać, że organ może w takiej sytuacji na podstawie art. 267 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14 O.p. obciążyć stronę kosztem wykonania kopii. W ocenie Sądu stanowisko organu można byłoby uznać za zasadne, gdyby załatwienie sprawy wymagało sporządzenia wielu kopii przedmiotowego odpisu i dołączenia ich do akt różnych spraw. Z tych względów Sąd doszedł do wniosku, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia art. 169 § 4 O.p. W ocenie Sądu sposób postępowania organu w niniejszej sprawie czynił zasadnym podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 120 O.p. Okoliczność sprawy uzasadniają przypuszczenie, że organ z naruszeniem prawa za wszelką cenę starał się uniknąć rozpoznania złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji prawa podatkowego, co w oczywisty sposób naruszało określony przez powołany przepis obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania podatników do organów podatkowych. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.