VII SA/Wa 1342/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M.M. i Z.M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11 f ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz. U. Nr 193 poz. 1194 z 2008 r. z późn. zm., zwanej daje spec ustawa drogowa) oraz art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U., Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm., zwanej daje K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w [...] w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] - [...] od km 0+717,63 - 5+093,00 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi", zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] - [...] od km 0+717,63 - 5+093,00 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" dla Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] i zatwierdził projekt budowlany pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] - [...] od km 0+717,63 - 5+093,00 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2009r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla budowy drogi ekspresowej [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi. Do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji inwestor załączył komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11d ust. 1 spec ustawy drogowej, w tym projekt budowlany, spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133 z 2003 r., ze zm.), opracowany przez uprawnionych projektantów, legitymujących się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i zezwoleniami. Inwestor udokumentował spełnienie obowiązku określonego w art. 11b ust. 1 spec ustawy drogowej, przedkładając stosowne opinie: zarządu województwa [...] z dnia 3 kwietnia 2009 r., znak:[...]) i Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]) oraz wystąpienie o jej wydanie do: Zarządu Powiatu w [...] z dnia [...] marca 2009 r. i Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2009 r. w tych dwóch ostatnich przypadkach adresat wystąpienia nie zajął stanowiska w ustawowym terminie, co zgodnie z art. 11b ust. 2 spec ustawy drogowej traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Przedłożone zostały również inne opinie, wskazane w art. 11d ust. 1 pkt 8, w tym [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] Delegatura w [...] z dnia 21 kwietnia 2009 r., znak: [...], Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 16 kwietnia 2009 r., znak: [...], Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia 9 kwietnia 2009 r., znak: [...], Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia 21 maja 2009 r., znak: [...] oraz PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. z dnia 26 maja 2009 r., znak: [...]. Inwestor dołączył decyzje o pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie m.in. obiektu mostowego, urządzeń wodnych (rowów, przepustów, wylotów urządzeń kanalizacyjnych), wprowadzenie oczyszczonych ścieków opadowo – roztopowych do ziemi i wód (do potoku [...]) oraz likwidację urządzeń wodnych (rowów melioracyjnych). Przedłożył również decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia: Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku od początku projektowanej obwodnicy [...] km 448+086.12 do projektowanego [...] km 4+947,99 wraz z budową drogi krajowej Nr [...] na odcinku od początku obwodnicy [...] do [...] (odcinki 1 i 2) według wariantu 5, od [...] przez [...] do istniejącego ronda w [...] według wariantu I (odcinki 3 i 4), w zakresie, w jakim dotyczy przedmiotowej inwestycji oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 5 grudnia 2008 r., znak: [...]. W związku z wystąpieniem, zawartym we wniosku z dnia 30 kwietnia 2009 r. Dyrektora Generalnego Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] o przeprowadzenie dla przedmiotowej inwestycji powtórnej oceny oddziaływania na środowisko, w dniu 30 września2009 r. przedmiotowy wniosek został przekazany do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] uzgodnił warunki realizacji przedmiotowej inwestycji. Wymagania dotyczące ochrony środowiska zawarte w ww. decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach (pkt II decyzji) oraz w postanowieniu z dnia [...] marca 2010 r. zostały uwzględnione w projekcie budowlanym., który uwzględnia uwarunkowania lokalizacyjne przedsięwzięcia i zawiera rozwiązania gwarantujące ochronę środowiska na wszystkich etapach realizacji inwestycji. Organ wskazał, że zarówno wymagania zawarte w postanowieniu z dnia [...] marca 2010 r., jak i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia zostały uwzględnione w wydanej przez niego niniejszej decyzji poprzez ustalenie w pkt 7 warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, dotyczących sposobu prowadzenia robót budowlanych, zastosowania koniecznych zabezpieczeń i przyjęcia rozwiązań chroniących środowisko. Organ stwierdził, że zostały spełnione wszelkie wymogi proceduralne określone spec ustawą drogową. Zgodnie z art. 11 f ust. 3 ustawy, Wojewoda [...] doręczył decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. wnioskodawcy. Pozostałe strony o wydaniu przedmiotowej decyzji powiadomiono, zgodnie z art. 11d ust. 5 spec ustawy drogowej, w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniach od 13 do 29 kwietnia 2010 r., Urzędu Gminy [...] w dniach od 13 do 27 kwietnia 2010 r., Urzędu Miasta [...] w dniach od 13 do 27 kwietnia 2010 r., oraz poprzez zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej Urzędu Miasta [...] w tym samym terminie oraz na stronie internetowej Urzędu Gminy [...] od dnia 13 kwietnia 2010 r., a także poprzez publikację obwieszczenia w gazecie lokalnej "[...]" z dnia 13 kwietnia 2010 r. oraz na stronach internetowych urzędów. W ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko została przeprowadzona w dniu 5 listopada 2009 r. rozprawa administracyjna otwarta dla społeczeństwa, w trakcie której autorzy raportu przedstawili informację dotyczącą charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia i jego wpływu na otoczenie, a zainteresowane osoby miały możliwość zadania pytań i uzyskania wyjaśnień. Organ wskazał, że trakcie prowadzonego postępowania w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji wpłynęły zastrzeżenia i wniosku dotyczące planowanej inwestycji. Odnosząc się do uwag zawartych w piśmie M. i Z. M. z dnia 9 października 2009 r., organ wyjaśnił, że odtworzenie wjazdu na działkę nr 4747/74 z drogi krajowej Nr 4 nie jest możliwe ze względów bezpieczeństwa, co wynika z § 78 ust. 1 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 z 1999 r., poz. 430). Dojazd ten został zlikwidowany z uwagi na projektowane skrzyżowanie typu rondo turbinowe znajdujące się w odległości ok. 100 m od przedmiotowego zjazdu. W związku z prośbą o wykonanie nowego zjazdu na ww. działkę z drogi gminnej (ziałka nr [...]) wyjaśnił, że w stanie istniejącym działka [...] a zapewniony dojazd od strony północnej przez drogę (działka [...]), która krzyżuje się z ww. drogą gminną. Połączenie to umożliwia wjazd na drogę krajową Nr [...] poprzez rondo turbinowe w km 586+ 960. Odnosząc się do prośby dotyczącej wyznaczenia granicy w terenie pomiędzy działką, która wchodzi pod inwestycję, a częścią pozostałą we władaniu wnioskodawcy, wyjaśnił, że czynności w terenie związane z ustaleniem granic nieruchomości były już przeprowadzone. W wyniku tych czynności spisano protokoły graniczne w obecności zainteresowanych stron. Na granicy działki nr [...] od strony wschodniej znajduje się punkt załamania pasa drogowego, który winien być trwale zastabilizowany ogranicznikiem betonowym z oznaczeniem drogi [...], której dotyczy. Następne punkty załamania znajdują się na granicy pomiędzy działkami [...]. W związku z brakiem zgody na czasowe zajęcie działki nr [...] (po podziale) wyjaśnił, że ww. działka położona jest w granicach terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych i zgodnie z projektem budowlanym zaprojektowano na niej przebudowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700 oraz DN 400, przebudowę gazociągu średniego ciśnienia oraz przebudowę wodociągu O 160. Wykonanie przebudowy jest konieczne ze względu na kolizję gazociągów i wodociągu z projektowaną drogą z zachowaniem zasad i warunków technicznych dotyczących wzajemnych odległości przebudowywanych urządzeń i zostało zaprojektowane wg warunków podanych przez dysponenta mediów. Zaznaczył, ze w związku z brakiem zgody na wejście na teren, dla realizacji ww. robót, zgodnie z art. 11 f ust. 1 pkt 8e i g spec ustawy drogowej, w kt 6 niniejszej decyzji określony został obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz określony został obowiązek dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, konieczne dla realizacji ww. obowiązków. Ponadto zaznaczył, że mają tutaj zastosowanie zapisy art. 124 ust. 4 – 8 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261 ze zm.), które przytoczył. Ponadto w związku z nieudzielaniem zgody na zamontowanie ekranów akustycznych wzdłuż działki [...] wyjaśnił, że ekrany powyższe zostały zaprojektowane zgodnie z wymogami decyzji Wojewody [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia z dnia [...] listopada 2008 r. jako przezroczyste (E-27). Powyższa decyzja jest wiążąca dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Celem lokalizacji ekranów jest ochrona klimatu akustycznego obiektów mieszkaniowych znajdujących się w zasięgu oddziaływania hałasu emitowanego od drogi krajowej Nr [...] i drogi ekspresowej [...]. Ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko potwierdziła prawidłowość usytuowania ekranu i wykluczyła możliwość rezygnacji z jego wykonania. Reasumując organ stwierdził, że zarzuty wniesione przez strony nie wskazują na wadliwość rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, ani na naruszenie obowiązujących przepisów. Zaznaczył, że zgodnie z art. 11 e spec ustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań S. K., [...] Sp. z o.o., M. i L. P., R. D. oraz M. i Z. M., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2009r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla budowy drogi ekspresowej [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi. Inwestor wniósł także o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wojewoda [...], po uprzednim wezwaniu inwestora do uzupełnienia wniosku, a także po nałożeniu na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w złożonych dokumentach oraz po zadośćuczynieniu wezwaniu i spełnieniu obowiązków przez inwestora, pismem z dnia 2 października 2009 r., znak: [...]. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie, postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], organ I instancji zawiesił przedmiotowe postępowanie, w związku z wnioskiem inwestora o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku z powyższym. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Następnie, uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2010 r. decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Minister Infrastruktury, w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę [...], jak również, zbadał poprawność postępowania organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że przed złożeniem wniosku inwestor uzyskał opinię Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], opinię Zarządu Województwa [...] - postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]. Do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, do wniosku załączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy stwierdził również, że do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez, osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku od początku projektowanej obwodnicy [...] km 448+086.12 do projektowanego [...] km 4+947,99 wraz z budową drogi krajowej Nr [...] na odcinku od początku obwodnicy [...] do [...] (odcinki 1 i 2) według wariantu 5, od [...]przez [...] do istniejącego ronda w [...] według wariantu I (odcinki 3 i 4), w zakresie, w jakim dotyczy przedmiotowej inwestycji oraz z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Warunki realizacji inwestycji, objętej zatwierdzonym projektem budowlanym, zostały uzgodnione w ramach ponownie przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zakończonej wydaniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] postanowienia z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.) Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 ustawy do wniosku inwestor załączył także: opinię Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia 21 maja 2009 r., znak: [...], opinię Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 16 kwietnia 2009r. znak: [...], opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] Delegatura w [...] z. dnia 21 kwietnia 2009 r., znak: [...]. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja zlokalizowana jest poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani oraz nie znajduje się w obszarze miejscowości uzdrowiskowych, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie dyrektora właściwego urzędu morskiego, a także ministra właściwego do spraw zdrowia. Kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom określonym w art. 111 ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji - mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz linie rozgraniczające teren jest załącznikiem nr 1 (arkusze 1-11), stanowiącym integralną część decyzji|. Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału są załącznikiem nr 2, stanowiącym integralną część decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany (będący załącznikiem nr 3, stanowiącym integralną część decyzji). W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, ustalono warunki wynikające z. potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 11 f ust. 3 spec ustawy drogowej, Wojewoda [...] doręczył decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. wnioskodawcy. Pozostałe strony o wydaniu przedmiotowej decyzji zawiadomiono w drodze obwieszczeń umieszczonych na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniach od 13 do 29 kwietnia 2010 r., Urzędu Gminy [...] w dniach od 13 do 27 kwietnia 2010 r., Urzędu Miasta [...] w dniach od 13 do 27 kwietnia 2010 r., oraz poprzez zamieszczenie obwieszczenia na stronie internetowej Urzędu Miasta [...] w tym samym terminie oraz na stronie internetowej Urzędu Gminy [...] od dnia 13 kwietnia 2010 r., a także poprzez publikację obwieszczenia w gazecie lokalnej "[...]" z dnia 13 kwietnia 2010 r. Organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo i uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Projektowana budowa drogi ekspresowej s-19 zlokalizowana jest na terenie województwa podkarpackiego i przebiega przez tereny gminy miasta [...] oraz gminy [...]. Inwestycja obejmuje swoim zakresem budowę drogi ekspresowej [...] na odcinku [...] – [...], budowę dwóch średnich rond turbinowych na drodze krajowej nr 4, przebudowę odcinka drogi powiatowej [...] w związku z budową wiaduktu drogowego nad drogą ekspresową, budowę dróg serwisowych do obsługi terenów przyległych, budowę mostu i wiaduktów w ciągu oraz nad drogą ekspresową [...] i łącznic. Odnosząc się do zarzutu M. i Z. M. w kwestii przesunięcia projektowanego wodociągu tak, by nie przebiegał przez środek należącej do nich nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] organ stwierdził, że ze względu na parametry techniczne sieci wodociągowej, jak i wymagania dotyczące wzajemnych odległości przebudowywanych urządzeń i warunków podanych przez zarządców sieci, z uwzględnieniem interesów osób trzecich, takie przesunięcie jest niemożliwe. Stanowisko powyższe zostało potwierdzone w piśmie Wojewody [...] z dnia 2 czerwca 2010 r., znak: [...], jak i w piśmie inwestora z dnia 22 lipca 2010 r., znak: [...]. Dodatkowo w piśmie z dnia 18 stycznia 2011 r. M. i Z. M. wnieśli o zmian projektu przedmiotowej inwestycji polegającą na doprojektowaniu i przywróceniu wcześniej istniejącego dojazdu z drogi krajowej [...] do działki [...]. Jednocześnie przyznali, że do tej nieruchomości istnieje alternatywny dojazd przez drogę gminną, która jednak ze względu na małą nośność i szerokość uniemożliwia korzystanie z niej jako dojazdu do planowanego lokalu gastronomicznego. Jednocześnie wnieśli o likwidację ekranów akustycznych uniemożliwiających wjazd na ich działkę. Wobec powyższych zarzutów organ pismem z dnia 28 stycznia 2011 r. zwrócił się do inwestora o wypowiedzenie się do tych nowych zarzutów. Pismem z dnia 10 lutego 2011 r., znak: [...] inwestor odniósł się do wszystkich tych zarzutów, wyjaśniając, iż ze względów bezpieczeństwa zlokalizowanie zjazdu w formie jaką proponują skarżący jest niemożliwe oraz że dojazd do nieruchomości nr [...] zapewniony jest przez drogę zlokalizowaną na działce nr [...], która krzyżuje się z drogą gminną, zlokalizowaną na działce nr [...]. Ponadto inwestor wyjaśnił, iż odtworzenie zjazdu jest niemożliwe, ponieważ przed rozpoczęciem prac projektowych zjazd ten nie istniał. Powyższe stanowisko inwestora zostało przesłane skarżącym, którzy w piśmie z dnia 10 marca 2011 r. odnieśli się do wyjaśnień inwestora, wskazując, że są one niepełne i podtrzymali swoje wcześniejsze żądania. Organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie i wskazał, że bezsprzeczne jest, że dojazd do ich nieruchomości jest zapewniony. Natomiast, zgodnie z 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19. poz. 115 z późn. zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Zastrzeżenie powyższe dotyczy sytuacji, w której w przypadku budowy lub przebudowy drogi to zarządca drogi obowiązany jest do budowy lub przebudowy zjazdów. Jednakże obowiązek ten występuje tylko w odniesieniu do zjazdów istniejących, co oznacza, iż musiały one być formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy. W niniejszej sprawie takiego zjazdu nie było, co uniemożliwia w tym przypadku zastosowanie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011 r. M. Mi. i Z. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. przez naruszenie zasady praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z interesem społecznym i interesem strony wnoszącej skargę, - art. 8 K.p.a. przez naruszenie zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca1985 roku o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr.19, poz. 115 z późn. zm) przez jego niezastosowanie, - § 9 pkt 1 ppkt 3, § 78 ust. 1 w zw. z § 55 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. (Dz.U. z 1999 r., nr 43, poz. 430) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi strona podnieśli, że decyzja Wojewody [...] ma rygor natychmiastowej wykonalności i w skutek prowadzonych prac działka nr [...], której są właścicielami, została pozbawiona dojazdu, a znaczna jej część użyteczności. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. obejmowała swym zakresem tylko część przedmiotowej działki a nie całą nieruchomość. Na pozostałej części ma zostać zrealizowana inwestycja, tj. budowa budynku usługowego - gastronomicznego oraz zjazdu publicznego. W związku z powyższym zwrócili się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku usługowego gastronomicznego oraz zjazdu publicznego (...). Inwestycja ta nie koliduje z realizacją inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi ekspresowej [...]". Projekt przedmiotowej inwestycji przedstawiony Wójtowi Gminy [...] wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy obejmował mapy wraz z projektem budynku - przy uwzględnieniu inwestycji drogowych oraz wcześniej istniejących zjazdów. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił § 9 pkt 1 ppkt 3, § 78 ust. 1 w zw. z § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. (Dz.U. z 1999 r. nr 43, poz. 430) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z § 55 ust. 1. pkt. 3 rozporządzenia zjazd publiczny to określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do (...) obiektu gastronomicznego. 78.1 - powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnie o szerokości nie mniejszej niż 3,5m. Natomiast zgodnie z § 9 pkt 1 ppkt 3 stosowanie na drodze GP zjazdu takiego jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu. Do nieruchomości skarżących, tj. działki [...], na której planowany jest lokal gastronomiczny istnieje alternatywny dojazd przez drogę zlokalizowaną na działce nr [...], która krzyżuje się z drogą gminną, ale nie spełniający warunków umożliwiających uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym brak alternatywnego dojazdu do nieruchomości pozbawia skarżących możliwości skutecznego ubiegania się o zezwolenie na rozpoczęcie budowy budynku usługowo - gastronomicznego. Brak jest innej możliwości dojazdu, o czym strona informowała zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, który nie wziął pod uwagę stanowiska strony, nie zastosował w/w przepisów, a tym samym wydał decyzję z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych stwierdzając, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do zarządcy drogi w odniesieniu do zjazdów istniejących. Jednocześnie stwierdził, iż ust. 2 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bo "skarżący potwierdzają, takiego zjazdu nie było". W ocenie skarżących stanowisko organu II instancji jest błędne, a dokonane ustalenia pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym. Organ wydając decyzję nie uwzględnił tych wyjaśnień, tym samym nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, naruszając art. 77 K.p.a. Organ II instancji ustosunkowując się do zarzutów stron w kwestii przesunięcia projektowanego wodociągu powołał się w uzasadnieniu na pisma Wojewody [...] z dnia 2 czerwca 2010 r., znak [...] oraz pismo inwestora z dnia 22 lipca 2010 r., znak: [...], z których rzekomo wynika, że ze względu na parametry techniczne sieci wodociągowej jak i wymagania dotyczące wzajemnych odległości przebudowywanych urządzeń przesunięcie nie jest możliwe. Zdaniem skarżących z pisma Wojewody wynika, że projekt nie uwzględniał interesów osób trzecich. Projektowany wodociąg może zostać usytuowany wzdłuż granicy dzielącej działki [...], tak aby spełniał parametry techniczne sieci wodociągowej, jak i wymagania dotyczące wzajemnych odległości przebudowywanych urządzeń, jak też uwzględniałby interesy strony. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 29 lipca 2011 r. uczestnik postępowania Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] poinformował, że w 2003 r. prowadzone było postępowanie administracyjne z wniosku M. M. i Z. M. o udzielenie zgody na wykonanie bezpośredniego zjazdu z drogi publicznego z istniejącej drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nie wyraziła zgody na jego wykonanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2004 r. oddalił skargę M. M. i Z. M. na decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. (k:79 akt sprawy sądowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 5 kwietnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 7 kwietnia 2010 r., którą organ ten – działając na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11 f ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 spec ustawy drogowej zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku "[...]" - "[...]" od km 0+717,63 - 5+093,00 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" dla Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...]. Podkreślić należy, że celem spec ustawy drogowej, która ma charakter epizodyczny (obowiązuje do 31 grudnia 2020 r.). jest uproszczenie procedur dotyczących wydawania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Skróceniu czasu wydawania tych rozstrzygnięć służy przede wszystkim połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzyganie o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzanie podziału nieruchomości, przejmowanie jej na własność publiczną i zatwierdzanie projektu budowlanego stanowiące pozwolenie na budowę. W przepisach art. 11 d ust. 1 w punktach 1 - 9 spec ustawa drogowa wymienia enumeratywnie warunki, jakie powinien spełniać wniosek o lokalizację inwestycji drogowej, który zgodnie z art. 11 b ust. 1 winien być złożony po uzyskaniu opinii organów w nim wymienionych. Natomiast przepis art. 11 f ust. 1 spec ustawy drogowej w punktach 1 - 8 wskazuje elementy jakie decyzja ta winna zawierać. Zgodnie z art. 11d ust.1 spec ustawy drogowej wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 5) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu; 6) opinie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów, 7) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Jak wynika z analizy akt sprawy, przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia ustawowe wymogi. Do wniosku dołączony został komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11 d ust. 1 spec ustawy drogowej: - mapa w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości w skali 1:1000 wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, - opinia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] Delegatura w [...] z dnia 21 kwietnia 2009 r., znak: [...], - opinia Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 16 kwietnia 2009 r., znak: [...], -opinia Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia 9 kwietnia 2009 r., znak: [...], - opinia Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia 21 maja 2009 r., znak: [...], - opinia PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. z dnia 26 maja 2009 r., znak: [...]. - komplet wymaganych pozwoleń wodnoprawnych, Inwestor przedłożył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia: Wojewody [...] z dnia 7 listopada 2008 r., znak: [...] polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku od początku projektowanej obwodnicy Sokołowa [...] km 448+086.12 do projektowanego [...] km 4+947,99 wraz z budową drogi krajowej Nr [...] na odcinku od początku obwodnicy [...] do [...] (odcinki 1 i 2) według wariantu 5, od [...] przez [...] do istniejącego ronda w Załężu według wariantu I (odcinki 3 i 4), w zakresie, w jakim dotyczy przedmiotowej inwestycji i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 5 grudnia 2008 r., znak: [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor spełnił także obowiązek określony w art. 11 b ust. 1 spec ustawy, przedkładając stosowne opinie: zarządu województwa [...] z dnia 3 kwietnia 2009 r., znak:[...] i Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 kwietnia 2009 r., znak: [...] oraz wystąpienie o jej wydanie do: Zarządu Powiatu w [...] z dnia [...] marca 2009 r. i Wójta Gminy [...] z dnia 25 marca 2009 r., gdzie w dwóch ostatnich przypadkach adresat wystąpienia nie zajął stanowiska w ustawowym terminie, co zgodnie z art. 11b ust. 2 spec ustawy drogowej traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Zgodnie z art. 11f ust. 1 spec ustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Dokonując z punktu widzenia cytowanego przepisu kontroli zaskarżonej decyzji, przede wszystkim wskazać trzeba na ugruntowane w orzecznictwie sądowo administracyjnym stanowisko, że przepisy spec ustawy drogowej nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 46/07 [w:] LEX nr 338845 został sformułowany pogląd, że "wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji". Rola organu wydającego przedmiotową decyzję sprowadza się zatem do opisania dyspozycji i uwarunkowań dla inwestycji drogowej w zakresie wskazanym w art. 11 f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 11c ustawy drogowej, do postępowań w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Konstrukcja obowiązujących w dacie orzekania przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji dowodzi, że uregulowane nią postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczyło się z wniosku, co powoduje związanie organów orzekających w tych sprawach treścią złożonego wniosku. W toku postępowania organy winne były zatem ocenić kompletność tego wniosku oraz ustalić czy spełniania on inne przesłanki określone przepisami ustawy. Jednakże podkreślić należy, że związanie wnioskiem zarządcy drogi nie oznacza, iż orzekający w sprawie organ może go jedynie uwzględnić w całości wydając zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zgodne z wnioskiem, bądź odmówić wydania takiej decyzji. Oznacza to, że organ pierwszej instancji może taki wniosek uwzględnić w części i odmówić udzielania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w pozostałej części. Podobnie organ odwoławczy jest władny uchylić taką decyzję w przypadku stwierdzenia, że była ona dotknięta wadą, z tym jednak zastrzeżeniem, że organ ten (podobnie jak i sąd administracyjny) nie będzie mógł uchylić takiej decyzji w całości, gdy wadą była dotknięta tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki (art. 11 gust. 3 spec ustawy drogowej). Niewątpliwie przy opracowaniu koncepcji lokalizacji inwestycji drogowej na danym terenie, inwestor musi uwzględnić wszystkie ograniczenia prawne, wynikające z ustaw szczególnych, jak również ograniczenia faktyczne, w tym również skutki finansowe, dla planowanego przebiegu przedsięwzięcia. Natomiast organ właściwy do wydania decyzji pozwalającej na realizację inwestycji drogowej, winien wykazać, iż ograniczenia te uzasadnione są konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego. Organ winien zatem rozważyć zwrócenie się do inwestora o zajęcie stanowiska w tej kwestii. Wskazać trzeba, że w rozpatrywanej sprawie organ takie czynności podjął, gdyż w związku z zarzutami skarżących zawartymi w piśmie z dnia 18 stycznia 2011 r., gdzie wnieśli o zmianę projektu przedmiotowej inwestycji polegającą na doprojektowaniu i przywróceniu wcześniej istniejącego dojazdu z drogi krajowej [...] do działki [...] zwrócił się do wnioskodawcy o zajęcie stanowiska czy istnieje możliwość zmiany lokalizacji planowanej inwestycji. Inwestor w piśmie z dnia 10 lutego 2011 r., znak: [...] odniósł się do wszystkich zarzutów skarżących, wyjaśniając, iż ze względów bezpieczeństwa zlokalizowanie zjazdu w formie jaką proponują skarżący jest niemożliwe oraz że dojazd do nieruchomości nr [...] zapewniony jest przez drogę zlokalizowaną na działce nr [...], która krzyżuje się z drogą gminną, zlokalizowaną na działce nr [...]. Ponadto inwestor wyjaśnił, iż odtworzenie zjazdu jest niemożliwe, ponieważ przed rozpoczęciem prac projektowych zjazd ten nie istniał. W zaskarżonej decyzji organ trafnie stwierdził, że dojazd do nieruchomości skarżących jest zapewniony. Działka skarżących o nr [...] ma zapewniony dojazd od strony północnej przez drogę (działka [...]), która krzyżuje się z drogą gminną. Połączenie to umożliwia wjazd na drogę krajową Nr [...] poprzez rondo turbinowe w km 586+ 960. Natomiast, zgodnie z 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19. poz. 115 z późn. zm.), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Zastrzeżenie powyższe dotyczy sytuacji, w której w przypadku budowy lub przebudowy drogi to zarządca drogi obowiązany jest do budowy lub przebudowy zjazdów. Jednakże obowiązek ten występuje tylko w odniesieniu do zjazdów istniejących, co oznacza, iż musiały one być formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy. W niniejszej sprawie takiego zjazdu nie było, co uniemożliwia w tym przypadku zastosowanie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Także przesunięcie projektowanego wodociągu, tak, by nie przebiegał przez działkę skarżących nr [...], ze względu na parametry techniczne sieci wodociągowej, jak i wymagania dotyczące wzajemnych odległości przebudowywanych urządzeń i warunków podanych przez zarządców sieci, z uwzględnieniem interesów osób trzecich, jest niemożliwe. Stanowisko powyższe zostało potwierdzone w piśmie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], jak i w piśmie inwestora z dnia 22 lipca 2010 r., znak: [...]. Podkreślić należy, że organ architektoniczno – budowlany był związany wnioskiem inwestora w zakresie wskazanej lokalizacji. Organ nie posiada bowiem uprawnień do kwestionowania przebiegu inwestycji w aspekcie "sprawiedliwego" podziału nieruchomości i orzekając w sprawie nie był władny do skorygowania trasy przebiegu planowanej inwestycji, a w sprawie brak było podstaw do odmowy udzielenia zgody na realizację inwestycji drogowej w części dotyczącej działek należących do skarżących. Pozbawiony podstaw był także zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją wskazanych w petitum skargi przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody organy orzekające dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydały zgodną z przepisami prawa decyzję. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zamieszczonej w art. 7 K.p.a. zasady wyrażania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Brak było także podstaw do postawienia zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. W ocenie Sądu także uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają także wymogi wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Wreszcie brak było w sprawie podstaw do stwierdzenia naruszenia w toku postępowania przepisów Konstytucji RP, a to art. 64 ustawy zasadniczej, bowiem zaskarżony akt został wydany w zgodnie z zasadą legalizmu wynikająca z tego przepisu. Zgodnie z wynikającą z art. 64 ust. 2 Konstytucji normą własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zatem zasada równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych nie rzutuje bezpośrednio na treść chronionych praw. Owa treść określana jest każdorazowo w ustawach szczególnych. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa rangi ustawowej. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.