II OZ 983/11

Dnia 19 października 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1137/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 roku, Nr [...] w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E.C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja jest niewykonalna, gdyż nie określa dokładnie jaki zakres działalności miałby zostać zaprzestany. Natomiast zaprzestanie całkowite wykonywania działalności przez skarżącą wiązałoby się z pozbawieniem jej wraz z rodziną środków utrzymania. Ponowne rozpoczęcie działalności byłoby zaś trudne i wymagałoby dużych nakładów finansowych. Konsekwencją zaprzestania działalności byłaby utrata klientów oraz upadłość podmiotu. Na koniec wskazano, że w trakcie wydania decyzji doszło do wielu nieprawidłowości w związku z czym skarżona decyzja powinna być uchylona. Oddalając wniosek Sąd I instancji wyjaśnił, że w wydanym w sprawie zarządzeniu pokontrolnym z dnia 7 grudnia 2010 r. wskazano, że przeprowadzona u skarżącej w dniach 10 i 17 listopada 2010 r. kontrola przestrzegania przepisów ochrony środowiska wykazała brak realizacji wymaganych prawem obowiązków określonych przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 143, poz. 1206 ze zm.), brak wymaganych pozwoleń w zakresie gospodarowania odpadami w myśl art. 17, art. 26, art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r., Nr 185, poz. 1243 t.j. ze zm.) oraz działania niezgodne z art. 5 ust. 2 oraz art. 21 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. Nr 25, poz. 202 ze zm.). Konsekwencją stwierdzonych uchybień było wszczęcie postępowania w celu wstrzymania działalności polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji z uwagi na zagrożenie jakie ta działalność może stwarzać dla środowiska. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja taką działalność wstrzymuje. W ocenie Sądu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu mogłoby spowodować potencjalne zagrożenie dla środowiska naturalnego, gdyż dalsze prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji wiązałoby się poważnym ryzykiem dla środowiska i szeroko rozumianej jego ochrony, co w konsekwencji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki dla tego środowiska. Sąd I instancji podkreślił, że ma na uwadze konsekwencje finansowe wstrzymania działalności skarżącej w zakresie oznaczonym w zaskarżonej decyzji, jednak wstrzymanie wykonania kwestionowanego aktu stanowiłoby zezwolenie na dalsze kontynuowanie działalności, w sytuacji istnienia wskazanych wyżej zagrożeń. Sąd I instancji wyjaśnił także, że wbrew obawom skarżącej, decyzja z dnia [...] maja 2011 r. nie zakazuje w całości działalności gospodarczej, lecz jedynie wstrzymuje ją w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, a zatem odmowa wstrzymania jej wykonania, nie powoduje konieczności zaprzestania działalności gospodarczej skarżącej w pełnym zakresie, lecz jedynie w określonym w zaskarżonej decyzji. Natomiast negatywne konsekwencje ograniczenia działalności nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania aktu, z uwagi na równoczesną konieczność ochrony innego chronionego dobra wyższej wartości (środowiska naturalnego), na które negatywne oddziaływanie powinno być minimalizowane. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca wskazując, że nie zgadza się z jego uzasadnieniem. Wyjaśniła, że wyniki kontroli jednoznacznie wykazały, że zakład skarżącej od 2006 r. nie spowodował żadnego skażenia środowiska. W jej ocenie, wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji przemawia za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku, a więc sąd administracyjny nie jest uprawniony do dokonania oceny "prawdopodobieństwa" uwzględnienie skargi i co za tym idzie, do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania przez pryzmat wad zaskarżonego do sądu aktu. Innymi słowy, na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania nie mogły być uwzględnione podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, definicji tam zawartych i sposobu w jaki decyzja ta ma być wykonana. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowego wyważenia interesów skarżącej oraz innych wartości chronionych prawem – w tym przypadku ochrony środowiska naturalnego. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że z zaskarżonej decyzji nie wynika obowiązek zaprzestania całej działalności skarżącej, a jedynie określonego tam zakresu. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że wyniki kontroli nie wykazały naruszania przez skarżącą środowiska, nie oznacza, że do takich naruszeń dojść nie może na skutek przyszłych działań. Z tych też przyczyn zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, a postanowienie Sądu I instancji należało ocenić jako prawidłowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.