I SA/Gl 126/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Beata Kozicka, Teresa Randak (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji tj. Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia A w S. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ pierwszej instancji uzasadniając wydane w dniu [...] r. rozstrzygnięcie wskazał, iż wszczęte w dniu 10 maja 2010 r. postępowanie podatkowe potwierdziło, iż A w okresie od 1 stycznia 2007 r. pozostawała i nadal pozostaje właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej na terenie miasta S.. Dalej podniesiono, iż ww. podatnik miał i ma obowiązek bez wezwania, uiszczać za dane przedmioty opodatkowania, podatek od nieruchomości w terminach do 15 dnia każdego miesiąca 2007 r. Jednakże podatnik pomimo ustawowego obowiązku nie złożył w terminie stosownej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r., nadto nie dokonał wpłaty należnego podatku na konto organu pierwszej instancji. Od powyższej decyzji A w S. wniosła odwołanie, w którym stwierdziła, iż postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. zostało wszczęte w 2007 r. i nie jest prawnie możliwie ponowne wszczęcie toczącego się postępowania. Dalej dodała, że w okresie od 17 maja 1998 r. do 16 listopada 2008 r. spółka nie posiała bez swojej winy, organów uprawnionych do sprawowania zarządu jej majątkiem. W grudniu 1999 r. Sąd Rejonowy w Z. powołał kuratora spółki, którego jedynym ustawowym obowiązkiem było doprowadzenie do niezwłocznego powołania organów spółki . Nie wystąpiła zatem – zdaniem odwołującej się – okoliczność, że podatnik nie dopełnił obowiązku składania w zakreślonym terminie deklaracji podatkowych oraz nie płacił podatku, gdyż z przyczyn leżących po stronie organu podatkowego oraz Skarbu Państwa (sądów powszechnych) nie było to możliwe. Rozpatrując wyżej wskazane odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na wstępie wyjaśniło, iż podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 r. stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W dalszej kolejności, Kolegium zacytowało treść art. 2 ust. 1 tejże ustawy wyjaśniając, co stanowi przedmiot opodatkowania, art. 3 ust. 1 pkt 1 traktujący o podmiotach podlegających opodatkowaniu, a także art. 6 ust. 9 regulujący kwestię opłacania podatku przez osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej. W dalszej części uzasadniania dokonano ustalenia, że podatnik jest właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w S. i z tego tytułu ciąży na nim obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Z uwagi na fakt, że spółka nie złożyła deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r., organ pierwszej instancji pismem z dnia 11 lutego 2010 r. wezwał ją do jej złożenia. W odpowiedzi na wezwanie, spółka pismem z dnia 17 lutego 2010 r. poinformowała, iż organ wszczął już postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej podatek za ten rok, zatem nie istnieje prawna możliwość powrotu na etap składania deklaracji. Nadto dodała, iż we wskazanym okresie nie posiadała reprezentacji. Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. Następnie pismem z dnia 11 maja 2010 r. zwrócił się Starostwa Powiatowego w B. o udzielenie informacji, dotyczących posiadanych przez spółkę gruntów według stanu na dzień 1 stycznia 2006 r., 1 stycznia 2007 r. i 1 stycznia 2008 r. Żądane informacje zostały przesłane wraz z pismem z dnia 17 maja 2010 r. Pismem z dnia 7 lipca 2010 r. wezwano spółkę do złożenia wyjaśnień niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 15 lipca 2010 r. podatnik poinformował, że we wskazanym okresie spółka nie posiadała organów uprawnionych do zarządu jej majątkiem i nie bierze żadnej odpowiedzialności za działania kuratora. Następnie decyzją z dnia [...] r., organ ustalił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie [...] zł. Kontynuując organ drugiej instancji podniósł, iż pierwszej kolejności zbadał zasadność wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. W tych ramach wskazał, iż decyzją z dnia [...] r. Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. w sprawie określenia A w S. zobowiązania w tym podatku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Postępowanie toczyło się wówczas z udziałem kuratora, któremu doręczano wszystkie pisma, łącznie z postanowieniem o wszczęciu postępowania podatkowego. Kurator spółki nie mógł jednak reprezentować tejże spółki w postępowaniu podatkowym, gdyż został ustanowiony w trybie art. 42 kc i nie był uprawniony do zastępowania organów spółki. Doręczenia pism dokonane na nazwisko kuratora jako nieuprawnionego podmiotu, były zatem bezskuteczne. Przypomniano w tym miejscu, iż zgodnie z art. 165 § 1, 2 i 4 Ordynacji podatkowej, wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia, a datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia stronie tego postanowienia. Dlatego też organ drugiej instancji stwierdził, iż postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. zostało skutecznie wszczęte dopiero w dniu 10 maja 2010 r. tj. w dniu doręczenia spółce postanowienia o wszczęciu tego postępowania. Z kolei odnosząc się merytorycznie do kwestii określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r., organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie jest w stanie ocenić czy decyzja jest prawidłowa. Nie wynika to również z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności organ ten nie wskazał dowodów w oparciu, o które wydał takie, a nie inne rozstrzygniecie. Opodatkował on budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 82m2, która to powierzchnia wynika z deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej na rok 1997 przez A w S., a więc przez inny podmiot. Organ mimo znacznego upływu czasu nie zweryfikował tych danych, ani nie wskazał z jakich przyczyn przyznał tej deklaracji moc dowodową. Nie wiadomo również - w ocenie Kolegium – czym kierował się organ pierwszej instancji opodatkowując grunty o powierzchni 10.102 m2 jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wprawdzie ze znajdującej się w aktach sprawy umowy dzierżawy zawartej w dniu 11 sierpnia 2003 r. wynika, iż grunt o powierzchni 1.0102 ha został wydzierżawiony pod plac targowy, lecz nie wiadomo jakie konkretne grunty są zajęte pod ten plac. Podobnie z akt sprawy nie wynika na jakiej podstawie organ wyliczył powierzchnię gruntów zajętą na potrzeby jednostek samorządu terytorialnego wynoszącą 31.177 m2. Znajdująca się w aktach sprawy ,,kartka papieru" zawierająca zestawienie powierzchni gruntów poszczególnych klas zajętych na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego nie może stanowić - zdaniem organu drugiej instancji - dowodu w sprawie. Nie wiadomo bowiem kiedy, przez kogo i w oparciu o jakie dane zestawienie to zostało sporządzone. Ponadto z zestawienia gruntów na dzień 1 stycznia 2006 r., 1 stycznia 2007 r. i 1 stycznia 2008 r. według użytków i ich klas dla jednostki rejestrowej nr [...] i [...] nie wynika jakie konkretne działki wchodzą w skład tych jednostek rejestrowych i kto jest ich właścicielem. Kolegium stwierdziło zatem, iż organ pierwszej instancji naruszył wynikającą z art. 122 Ordynacji podatkowej, zasadę prawdy obiektywnej zgodnie, z którą z w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Dlatego też -zdaniem organu drugiej instancji - zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania, Kolegium podało, iż zasadnie organ pierwszej instancji wszczął w 2010 r. postępowanie celem określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007. Spółka, bowiem mimo ciążącego na niej obowiązku nie zapłaciła w całości lub w części podatku, ani nie złożyła deklaracji podatkowej. Powyższa decyzja organu drugiej instancji, zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżącą spółka wniosła o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podała, iż postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2007 zostało wszczęte w tymże samym roku i nie jest możliwe ponowne wszczęcie toczącego się postępowania. Dalej wskazano na treść art. 212 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym organ podatkowy jest związany swą decyzją od chwili jej doręczenia. Poprzednia decyzja kasacyjna wydana została w dniu [...] r., a doręczona w dniu 20 lutego 2009 r. samemu podatnikowi. W decyzji tejże organ stwierdził, iż postępowanie zostało wszczęte w sposób zgodny z prawem, bowiem kurator spółki (według ówczesnej oceny Kolegium) był uprawniony do jej reprezentowania. Zdaniem skarżącej, organ zmienił w tym zakresie stanowisko, nie uzasadniając ani nie wskazując podstawy tej zmiany, przez co naruszył art. 121 Ordynacji podatkowej. Kontynuując stwierdzono, iż w decyzji kasacyjnej doręczonej w dniu 20 lutego 2009 r., organ odwoławczy nakazał ponownie rozpatrzyć sprawę w ramach toczącego się postępowania, nie zawierała ona jednakże wskazówek co do potrzeby wszczęcia postępowania. Zauważono też, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2009 r. w sprawie o sygn. akt. I SA/Gl 350/09 rozpoznając podobną sprawę dotyczącą spółki, nie dostrzegł potrzeby umorzenia toczącego się postępowania, ani też wszczęcia postępowania podatkowego. Reasumując skarżąca wskazała, iż organ odwoławczy wadliwe przyjął, iż należy wydać kolejne postanowienie o wszczęciu postępowania (przy założeniu, że postanowienie wydane w 2007 r. nie zostało skutecznie doręczone), a nie prawidłowo doręczyć wydane wcześniej postanowienie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż nie podziela przedstawionej w skardze argumentacji strony skarżącej. Dalej wyjaśnił, iż uchylając decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. przyjęto, iż kurator mógł skutecznie reprezentować spółkę w postępowaniu odwoławczym. Prowadzono wówczas kilkanaście postępowań odwoławczych w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatkach rolnym, leśnym i od nieruchomości. Jedna z tych decyzji została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem w sprawie I SA/Gl 350/09 z dnia 22 września 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji uznając, iż kurator ustanowiony w trybie art. 42 kc, nie jest uprawniony do zastępowania organów spółki w postępowaniu podatkowym, ani do sprawowania zarządu majątkiem tej osoby. W świetle powyższego przyjęto zatem , iż wszczęcie w roku 2010 postępowania podatkowego w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 jest prawnie uzasadnione. Wcześniej bowiem - zdaniem organu - postępowanie toczyło się z udziałem kuratora spółki, któremu doręczano wszystkie pisma, skoro jednak kurator nie mógł reprezentować spółki w postępowaniu podatkowym, to doręczenia pisma na jego nazwisko jako nieuprawnionego podmiotu było bezskuteczne. Na koniec wskazano, także na bezzasadność zarzutu naruszenia przez organ drugiej instancji art. 121 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie może zostać uwzględniona. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej jako "P.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego objęta skargą decyzja nie narusza prawa w stopniu pozwalającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego przez sąd administracyjny. Istota sporu w niniejszej sprawie, sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności wszczęcia z urzędu na mocy postanowienia z dnia [...] r. postępowania podatkowego w sprawie określenia skarżącej spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. Zdaniem skarżącej, postępowanie w wyżej wymienionej sprawie zostało wszczęte w roku 2007 i nie było możliwym ponowne wszczęcie toczącego się postępowania. Tymczasem w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., przedmiotowe postępowanie zostało skutecznie wszczęte dopiero w dniu 10 maja 2010 r. tj. w dniu doręczenia skarżącej spółce postanowienia o wszczęciu tego postępowania, a to ze względu na uprzednią bezskuteczność doręczania wszelkich pism wydawanych w toku rzeczonego postępowania podatkowego (w tym także postanowienia o jego wszczęciu) na nazwisko kuratora spółki - jako podmiotu nieuprawnionego do jej reprezentacji. W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego, organ podatkowy zasadnie przyjął, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie podatkowe w zakresie określenia A zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r., zostało skutecznie wszczęte dopiero w dniu 10 maja 2010 r. Zgodnie, bowiem z treścią art. 165 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60) , postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (§ 1), z kolei w myśl § 4 tego przepisu, datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. Z powyższego wynika, iż dopiero od momentu skutecznego doręczania stronie postanowienia o wszczęciu postępowania, podejmowane przez organ podatkowe czynności procesowe wywołują stosowne skutki prawne, gdyż od tej chwili mogą być dopiero realizowane w pełni ogólne zasady postępowania podatkowego wynikające z przepisów art. 120-129 Ordynacji podatkowej. Jakiekolwiek czynności podejmowane przez organy podatkowe przed skutecznym doręczeniem stronie postanowienia o wszczęciu postępowania nie mogą wywoływać żadnych skutków prawnych. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie przeważa pogląd, że wszczęcie postępowania podatkowego jest czynnością o wyraźnych skutkach zarówno formalnych, jak i materialnych. W momencie wszczęcia postępowania podatkowego następuje, bowiem zawiązanie stosunku prawnoprocesowego pomiędzy organem podatkowym, a stroną postępowania. Dopiero po wszczęciu postępowania pojawiają się wszelkie uprawnienia i obowiązki przewidziane w dziale IV Ordynacji podatkowej, które odnoszą się zarówno do organu podatkowego, jak i do stron oraz innych uczestników postępowania. W jednym z orzeczeń NSA stwierdził, że czynności dokonywane przed momentem wszczęcia postępowania podatkowego, nie wywołują żadnych skutków prawnych, gdyż przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania nie toczy się żadne postępowanie (por. wyrok NSA z 11 sierpnia 2005 r., w sprawie FSK 2113/04, opubl. w bazie LEX nr 179008). W niniejszej sprawie skuteczne doręczenie stronie, postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego nastąpiło dopiero w dniu 10 maja 2010 r., gdyż wcześniej prowadzone postępowanie (także w zakresie ustalenia skarżącej spółce zobowiązania w podatku rolnym oraz leśnym za 2007 r.) toczące się z udziałem kuratora spółki, któremu doręczano wszystkie pisma, łącznie z pierwszym postanowieniem o wszczęciu postępowania w sprawie, dotknięte było wadliwością. O niepoprawności postępowania podatkowego, toczącego się zakresie ustalenia skarżącej spółce zobowiązania w podatku rolnym za 2007 r., prowadzonego w sposób tożsamy jak w niniejszej sprawie, rozstrzygnął z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt. I SA/Gl 350/09. Na mocy wyroku z dnia 22 września 2009 r. uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji tj. Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. Sąd doszedł wówczas do przekonania, iż kurator ustanowiony w trybie przepisu art. 42 Kodeksu cywilnego, nie jest uprawniony do zastępowania organów Spółki w postępowaniu podatkowym, ani do sprawowania zarządu majątkiem tej osoby. Doręczenia dokonywane do rąk kuratora A.K. uznano zatem, za nieskuteczne i skierowane do nieuprawnionego w świetle przepisów prawa podmiotu, a co za tym idzie stwierdzono, że skarżąca spółka została pominięta bez swojej winy w postępowaniu w obu instancjach, albowiem ani pismo zawiadamiające o toczącym się postępowaniu i o możliwości wypowiedzenia się z dnia 26 sierpnia 2008 r. ani też zaskarżona decyzja z dnia [...] r. nie zostały zaadresowane do A, a na ręce kuratora Spółki. Podsumowując należy stwierdzić zatem, iż cały pierwotny tok postępowania w sprawie określenia skarżącej, zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r., poczynając od wszczęcia postępowania podatkowego w 2007 r. był nieprawidłowy. Całe postępowanie w sprawie dotknięte było wadliwością, gdyż postanowienie o wszczęciu postępowania nie zostało doręczone stronie, lecz kuratorowi, który nie był uprawniony do reprezentacji spółki w tymże postępowaniu. Zasadnie zatem, organ pierwszej instancji - wbrew twierdzeniu skargi - wszczął na nowo, na mocy postanowienia z dnia [...] r. (zaadresowanego tym razem już do skarżącej spółki) postępowanie podatkowe. Odnosząc się z kolei do kwestii określenia A w S., wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007 uznać przyjdzie, iż organ odwoławczy słusznie dopatrzył się w działaniu organu pierwszej instancji naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 122 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy ma obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia sprawy w stopniu niezbędnym dla rozstrzygnięcia, a także zasady zupełności materiału dowodowego ( art. 187 § 1 O.p.). Wyrażona tu zasada jest jedną z najważniejszych zasad postępowania, ma bowiem olbrzymi wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, zarys systemu, Warszawa 1962, s. 108). W niniejszej sprawie organ orzekający w pierwszej instancji nie wskazał dowodów w oparciu, o które wydał takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Nadto jak słusznie zauważył organ odwoławczy, opodatkowano budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 82m2, która to powierzchnia wynika z deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej na rok 1997 przez A w S., a więc przez inny podmiot. Mimo znacznego upływu czasu nie zweryfikowano tych danych, ani nie wskazano z jakich przyczyn przyznano tej deklaracji moc dowodową. Nie wiadomo również czym kierował się organ opodatkowując grunty o powierzchni 10.102 m2 jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podobnie z akt sprawy nie wynika na jakiej podstawie organ wyliczył powierzchnię gruntów zajętą na potrzeby jednostek samorządu terytorialnego wynoszącą 31.177 m2. Zatem organ pierwszej instancji nie ustalił w sposób rzetelny stanu faktycznego w oparciu o okoliczności, które winny być ustalone na podstawie faktów popartych i poprzedzonych niezbitymi dowodami, czym ewidentnie naruszył zasadę z art. 122 Ordynacji podatkowej. Zaniechał wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i w konsekwencji, na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, dokonał ustaleń związanych z określeniem skarżącej spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. Dopatrując się wyżej opisanego naruszenia prawa, zasadnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Tym samym skargę, jako pozbawioną podstaw należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.