II OW 63/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku J. H. z dnia [...] lutego 2011 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Bełchatowskim a Wojewodą Łódzkim w sprawie ustalenia właściwości rzeczowej organów w zakresie załatwienia wniosku J. H. z dnia [...] 2002 postanawia: oddalić wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Pismem z dnia 1 lutego 2011 r. J.H. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy organami, tj. Starostą Bełchatowskim i Wojewodą Łódzkim "toczonym co najmniej od dnia 22.07.2002 r. w sprawie ustalenia swojej właściwości rzeczowej według przepisów o zakresie ich działania ustalonych art. 140 ust. 3 - Prawo wodne". W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że na podstawie stosownych pozwoleń korzystał dla potrzeb prowadzonego przez siebie gospodarstwa (hodowla ryb) wraz z młynem wodnym i Kopalnią Węgla [...] "[...]" z wód i urządzeń wodnych węzła wodnego [...] zasilanego wodami rzeki Widawki. Podał również, iż w roku 1989 r. Wojewoda Piotrkowski wszczął postępowanie w celu ustalenia zakłócenia stosunków wodnych w węźle wodnym "[...]", na skutek którego wydano trzy decyzje – dwie adresowane do wnioskodawcy, przy czym decyzja z dnia [...] 1991 r. zobowiązywała go do obniżenia piętrzenia na jazie głównym do rzędnej 163.80 m npm, a decyzja z dnia [...] 1992 r. dotyczyła pozwolenia wodnoprawnego udzielonego mu na przebudowę i rozbudowę urządzeń wodnych gospodarstwa w celu ich dostosowania do poboru wód w ilości ustalonej poprzednimi decyzjami, ale spiętrzonymi do rzędnej na wlocie 163.80m npm, a jedna z dnia [...] 1993 r. do młyna w S. cofająca pozwolenie na wspólne korzystanie z wód z kanału młyńskiego zasilanego wodami rzeki Widawki spiętrzonymi jazem głównym do rzędnej 163.60m npm tj. niewykonalnych, mające na celu naprawę tych stosunków. Powyższą decyzję po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika byłych właścicieli młyna – rodziny K. uchylił w całości Minister Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa decyzją z dnia [...] 1993 r. nr [...] i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez organ I instancji. Nadto wskazał, że pismem z dnia 15 marca 2002 r. złożył wniosek do Starosty Bełchatowskiego z prośbą o podanie informacji dotyczącej sprawy cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego na wspólne z młynem korzystanie z wód. Wniosek ten organ przesłał do załatwienia Wojewodzie Łódzkiemu, jednakże Wojewoda Łódzki zwrócił go przy piśmie z dnia 14 sierpnia 2002 r. Staroście Bełchatowskiemu do rozpatrzenia. Pismem z dnia 3 października 2002 r. Starosta Bełchatowski powołując się na przepis art. 65 k.p.a. ponownie przekazał sprawę Wojewodzie Łódzkiemu do rozpatrzenia, a Wojewoda Łódzki ponownie zwrócił go Staroście Bełchatowskiemu. W piśmie z dnia 20 grudnia 2002 r. Starosta Bełchatowski uznał się za właściwy w sprawie, ale poinformował, że nie może przeprowadzić postępowania, gdyż nie posiada żadnych dokumentów. W związku z powyższym Wojewoda Łódzki pismem z dnia 21 stycznia 2003 r. zwrócił się do Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego Delegatura w P. o przekazanie pełnej dokumentacji Staroście Bełchatowskiemu. Zdaniem wnioskodawcy, z treści decyzji Wojewody Bełchatowskiego z dnia [...] 2010 r. oraz decyzji Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] 2010 r. wynika, że spór o ustalenie właściwości rzeczowej organów do wydawania pozwoleń wodnoprawnych na wspólne i zależne korzystanie od Kopalni Węgla [...] w R. z wód i urządzeń wodnych stanowiących całość użytkową "węzeł wodny z regulacją, budowlami piętrzącymi i ujęciem wodny [...] w S. nie został rozstrzygnięty. Postanowieniem z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II SO/Łd 1/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W uzupełnieniu złożonego wniosku pismem z dnia 27 lipca 2011 r. J.H. podniósł, że Starosta Bełchatowski nie posiada prawa do wykorzystania istniejących instrumentów zarządzania zasobami wodnymi rzeki Widawki na węźle "[...]". Zaś organem właściwym do wydawania pozwoleń, a także stwierdzenia wygaszenia, cofnięcia lub ograniczenia tych pozwoleń na podstawie art. 140 ust. 3 ustawy Prawo wodne oraz przeglądu ich realizacji na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy Prawo wodne jest Wojewoda Łódzki. Starosta Bełchatowski w piśmie z dnia 16 sierpnia 2011 r. wskazał, że obecnie prowadzi postępowanie w sprawie wygaszenia decyzji wydanej dla J.H. z dnia [...] 1988 r. znak [...] zmienionej decyzją z dnia [...] 1988 r. znak [...]. Jednocześnie wskazano, że organem właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 140 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne jest Starosta Bełchatowski. Wojewoda Łódzki w piśmie z dnia 18 sierpnia 2011 r. w odpowiedzi na wniosek J.H. wyjaśnił, że Wojewoda Łódzki nie prowadzi obecnie żadnego postępowania wodno-prawnego dotyczącego Węzła wodnego z regulacją, budowlami piętrzącymi i ujęciem wody [...] w S. Wyjaśniono, że z dniem 1 stycznia 2008 r. wojewoda przestał być organem właściwym do wydawania pozwolenia wodnoprawnego w jakimkolwiek zakresie, gdyż organem właściwym w miejsce wojewody stał się marszałek województwa w zakresie wyszczególnionym w art. 40 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Spór kompetencyjny powstaje w związku z odmienną oceną zakresu kompetencji organów. Spór taki można określić jako obiektywnie istniejącą sytuację prawną, w której zachodzi rozbieżność poglądów między organami administracji publicznej co do zakresu ich działania, w tym przede wszystkim co do upoważnienia do rozpoznania i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego wystąpił J.H. co jest dopuszczalne w trybie art. 22 § 3 pkt 1 k.p.a. Strona domaga się rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Bełchatowskim a Wojewodą Łódzkim w zakresie załatwienia jej wniosku z dnia 15 marca 2002 r. skierowanego do Starosty Bełchatowskiego. W piśmie tym J.H. domagał się informacji w sprawie dotyczącej decyzji [...] UW w P. z dnia [...] 1993 r. uchylonej przez Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych decyzją z dnia [...] 1993 r., nr [...], bowiem jak wskazał zakończenie tego postępowania warunkuje odbudowę siłowni wodnej w/w. Na skutek powyższego pisma J.H. Starosta Bełchatowski przekazywał to "zapytanie" pismem z dnia 22 lipca 2002 r. do Urzędu Wojewódzkiego w L., które następnie zostało zwrócone przez Wojewodę Łódzkiego pismem z dnia 14 sierpnia 2002 r. do organu przekazującego. Ponownie korespondencja pomiędzy w/w organami prowadzona była pismami z dnia 3 października 2002 r. i z dnia 7 listopada 2002 r. Jednakże na skutek dokonanej wymiany korespondencji pomiędzy wskazanymi organami, Starosta Bełchatowski pismem z dnia 20 grudnia 2002 r. poinformował Łódzki Urząd Wojewódzki Wydział Środowiska i Rolnictwa, że zgodnie z art. 140 ust. 1 ustawy Prawo wodne organem właściwym do rozpatrzenia sprawy (której dotyczył wniosek z dnia 15 marca 2002 r.) jest Starosta Bełchatowski, jednakże jak zaznaczono urząd ten nie może przeprowadzić postępowania ponieważ nie posiada żadnych dokumentów w przedmiotowej sprawie. Dlatego też zwrócono się do Wojewody Łódzkiego o skompletowanie i przekazanie do Starosty dokumentów dotyczących sprawy poruszanej w piśmie J.H. Z kolei pismo Starosty Bełchatowskiego, w którym zwrócono się o skompletowanie niezbędnych dokumentów Wojewoda Łódzki przekazał do Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego Delegatura w P., pismem z dnia 21 stycznia 2003 r. informując w nim, że w zasobach tego urzędu brak jest dokumentów, ponieważ postępowanie prowadzone było przez były Urząd Wojewódzki w P. Powyższa korespondencja niezbicie dowodzi, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z jakimkolwiek sporem kompetencyjnym uzasadniającym ingerencję Naczelnego Sądu Administracyjnego. Albowiem organy administracji wskazane przez wnioskodawcę nie pozostają ze sobą w sporze co do swej kompetencji. Starosta Bełchatowski wprost uznał w piśmie z dnia 20 grudnia 2002 r. znak [...], że jest właściwy do rozpoznania sprawy poruszanej w piśmie J.H. z dnia 15 marca 2002 r. Jedyną przeszkodą do skutecznego prowadzenia postępowania było - jak wynika z przedstawionych materiałów sprawy - nie posiadanie jakichkolwiek dokumentów a więc po prostu brak akt administracyjnych. To zaś nie uzasadnia formułowania tezy o zaistnieniu sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Bełchatowskim, a Wojewodą Łódzkim. Niezależnie od tego, że wnioskodawca w złożonym wniosku o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego wskazuje na nieaktualne przepisy ustawy Prawo wodne, które obowiązywały do końca 2007 r., zaś od 1 stycznia 2008 r. w miejsce Wojewody właściwego w sprawach określonych w art. 140 ust. 2 i 3 Prawa wodnego został powołany Marszałek Województwa, to o braku istnienia sporu pomiędzy jakimikolwiek organami świadczy wskazane wyżej pismo Starosty Bełchatowskiego z dnia 20 grudnia 2002 r., w którym jednoznacznie tenże organ administracji uznał swoją właściwość w sprawie z wniosku J.H. z dnia 15 marca 2002 r. Jeżeli organ ten nie wydał stosownej decyzji to co najwyżej może oznaczać, że pozostaje w bezczynności. Bezczynności w tej sprawie nie można zwalczać składaniem wniosku o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego gdyż służy do tego inna droga jej zwalczania. Skoro organ uznał się właściwym w sprawie winien też podjąć stosowne rozstrzygniecie, a skoro tego nie czynił to służy na bezczynność organu skarga do sądu administracyjnego w tym zakresie po wcześniejszym wyczerpaniu drogi postępowania zażaleniowego. Powyższe rozważania wskazują na to, iż w rozpoznawanej sprawie wskazane organy administracji a to Starosta Bełchatowski jak i Wojewoda Łódzki nie pozostają w sporze kompetencyjnym dotyczącym załatwienia wniosku strony z dnia 15 marca 2002 r. Skoro jak wynika z przedstawionych rozważań Starosta Bełchatowski uznał się właściwym do prowadzenia przedmiotowego postępowania (po ewentualnym postępowaniu o odtworzeniu akt administracyjnych) to brak jest podstaw do kwestionowania tego stanowiska w ramach niniejszego postępowania tym bardziej, że nie można mówić w tej sprawie o istnieniu sporu kompetencyjnego. Brak zaistnienia takiego sporu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zajęcie stanowiska w sprawie, a w konsekwencji złożony wniosek o rozstrzygnięcie sporu który nie istnieje, podlega oddaleniu. Dlatego postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).