I OZ 841/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SO/Wa 34/11 o oddaleniu wniosku W.S. o wymierzenie grzywny Radzie Gminy Klembów za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wymierzenia Radzie Gminy Klembów grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., za nieprzekazanie w terminie skargi W.S. z dnia 6 maja 2011 r., wraz z odpowiedzią na tę skargę oraz aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odmawiając wymierzenia grzywny, podkreślił, że nie ma ona charakteru represji wobec organu i ma na celu jedynie zdyscyplinowanie go. Wymierzenie grzywny i jej ewentualna wysokość zależą zaś od uznania sądu, który bada okoliczności sprawy. Sąd stwierdził, iż skarga W.S. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – złożona w dniu 6 maja 2011 r. – przekazana została Sądowi w dniu 25 maja 2011 r., a zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Jednakże uchybienie to wynosiło zaledwie dwa dni, zaś przekazanie skargi nastąpiło jeszcze przed wniesieniem przez skarżącego wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sąd stwierdził więc, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a., bowiem uchybienie terminu do przekazania skargi było nieznaczne, a impulsem do przekazania nie był wniosek strony w tym przedmiocie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W.S., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, zarzucając Sądowi naruszenie art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego, mimo naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji i błędne przyjęcie przez Sąd, iż skoro skarga administracyjna wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi zostały przekazane do Sądu to brak było przesłanek do zastosowania ww. przepisu. W uzasadnieniu zażalenia, jego autor podniósł, iż grzywna o jakiej mowa w art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco – restrykcyjny i do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku określonego w art. 54 § 2 tej ustawy oraz art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącego podkreślił też, iż organ nie wyjaśnił przyczyn uchybienia terminu przekazania skargi, a okoliczność, jakoby ilość spraw i wniosków jakie strona skierowała do organu miały paraliżować jego działalność, pozostaje bez wpływu na sprawę wymierzenia grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Przy czym podkreślić trzeba, że w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wynosi 15 dni. Grzywna, o jakiej mowa w powyższym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego bądź jedynie restrykcyjnego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 tej ustawy. Art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera stwierdzenie, iż w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że wyłączną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., do których należy przekazanie przez organ skargi, akt sprawy, odpowiedzi na skargę, przy czym wszystkie te dokumenty winny być przedstawione sądowi w terminie 30 dni (w przypadku spraw dotyczących udostępnienia informacji publicznej w terminie 15 dni od dnia wniesienia skargi). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Rady Gminy Klembów, zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a., organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Wprawdzie przekazanie to nastąpiło z uchybieniem piętnastodniowego terminu, wynikającego z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże – jak zauważył to Sąd I instancji – uchybienie to było nieznaczne, dlatego też słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny odstąpił od wymierzenia burmistrzowi grzywny. Należy stwierdzić, iż wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, iż Sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi. Przy skróconym ustawowo terminie przekazania skargi do 15 dni, przekroczenie tego terminu zaledwie o dwa dni zasadnie Sąd I instancji uznał za nieznaczne. Nie można więc przyjąć, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, a tylko stwierdzenie takiego uchybienia mogłoby spowodować jego uchylenie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.